Gratis pret: zwemmen in open water.

water-3243420_1280

Het was alweer een hele tijd geleden dat ik in zee had gezwommen. Half december vond ik het voor het laatst ‘te doen’ en daarna vond ik het te fris, zo tussen de ijsschotsen. Nu geloof ik heilig in het gezondheidseffect van een frisse duik maar je kan de dingen ook overdrijven. Hoewel de bejaarde tante van een kennis wel elke dag een duik in zee schijnt te nemen. Maffe Noren. Maar ik begrijp het wel ;)

In zwembaden waag ik me niet. Ik ben geenszins smetvrezend maar in het zelfde water zwemmen en met blote voeten op vloeren lopen als nog 400 anderen: er zijn weinig dingen waar je me harder om kan laten gruwen dan dat. Kippenvel krijg ik ervan, op een zeer onplezierige manier.

Gisteren was het al heerlijk weer en liepen we met onze blote voeten door het water. De kinderen natuurlijk zoals kinderen dat doen:

Mijn sokken zijn nat. Mag ik mijn sokken uit?
Oh nu is mijn legging nat. Mag die ook uit?
Oh nu is mijn rok nat. Mag ik die uit?
Oh mijn trui is nat. Kan ik die uittrekken?

‘Doe dat voordat je het water ingaat’ denk ik dan maar als ik dat suggereer doen ze alsof ik gek ben. ‘Ik ga toch niet mijn kleren uittrekken, gekke mama!’. Nee, belachelijk als je het water ingaat inderdaad.

Als ik het idee heb dat ik in zee of ander water moet springen, moet ik het ook echt doen. Anders sterft er een stukje van me, denk ik. In elk geval heb ik er dan heel erg spijt van!

Vandaag was het dertien graden en het voelde heerlijk warm. Ik weet niet of dat komt omdat het daadwerkelijk warm is of omdat na drie maanden temperaturen onder nul en een meter sneeuw die na vier weken dooi ein-de-lijk weggesmolten is, alles boven de tien graden aanvoelt als zwoel zomerwarm.

‘Achterlijke idioot, je gaat het echt doen’ zei de man toen ik me omkleedde. De enige keer dat hij het water in gegaan is sinds we hier wonen is toen hij een touw moest verwijderen dat om de schroef van de boot was gewikkeld. Dat ging niet van harte en ondanks dat het een prachtige zomerdag was, heb ik hem daarna gehuld in een foliedeken moeten bijbrengen met rum gebracht door een Sint Bernard, zo onderkoeld dat ie was.

En oh, wat was het weer heerlijk. Het water was te laag om van de kade te springen. Dat doe ik maar het liefste; een kwestie van springen en er is geen weg terug behalve een paar meter naar het strand. En ja, dat is lang genoeg als het vijf graden buiten is ;)

Gelukkig was het dus wat warmer en na drie keer duiken ben ik op de warme stenen tegen het houten boothuisje aan gaan zitten om op te warmen en dat was zo zalig.

Want daar doe ik het voor, dat ongelofelijk warme, frisse, ontspannen en voldane gevoel de rest van de dag. En ik houd vooral van het intense gevoel te leven na een frisse duik. Alsof je de dingen opeens helderder ziet.

Het is gratis. Het is niet aan regels gebonden. Het is een beetje raar, dus goed. Het maakt  dat je je weer op je plek gezet voelt: niet de alles naar zijn hand zettende mens maar een piepklein poppetje in een eindeloos veel machtiger zee die je als je een paar tientallen meters te veel naar het midden zwemt, genadeloos meesleurt.

Het enige dat je ervoor nodig hebt is een zwempak. Goed weer is optioneel. Minder goed weer betekent alleen maar een fijner gevoel na afloop. De enige luxe die ik me wil permitteren is de aanschaf van een paar nichterige zwemschoenen. Omdat gladde stenen, scherpe schelpen, modderige bodem en een schuwe doch enorme krab die tussen de stenen van de kade huist. Onder andere.

Mijn goede voornemen: zo veel mogelijk zwemmen. Want leven :)

Advertenties