Opgelicht?

Stel: je bestelt iets op marktplaats -of duplo op finn.no in dit geval-, betaalt direct en vervolgens gebeurt er niets. Dat is vervelend.

Na twee weken informeer je en was de verkoper ziek geweest. Een week later had ze het net verstuurd want ze was nog meer ziek. Nog twee weken later zei ze dat het wel eens langer kon duren, maar dat het verstuurd was. Weer drie weken later zei ze dat ze had geïnformeerd in de winkel waar het was verstuurd en dat ze zich het pakje herinnerden: het was van de  transportwagen gevallen en onder een kast terecht gekomen en een week geleden alsnog meegegaan.

Dat je denkt: dat geld zie ik nooit meer terug in de vorm van lelijke plastic blokjes en meubeltjes.
Ons Fietje doet niet anders dan met een soort duplo-poppenhuis spelen op de barnehage, en wilde zo graag zoiets voor thuis. Nou, vooruit.

Vroegah zou ik best kwaad geweest zijn. Wellicht zou ik overtreding van de regels melden. Me druk maken om het geld dat ik kwijt was. Melden hoe vervelend ik vond dat ik zo lang moest wachten.

Nu ben ik niet zo van het me druk maken, ik doe het zelden. Boos worden doe ik evenmin gauw en geef mensen meestal het voordeel van de twijfel. (vast slecht geslapen, niet gezien, vergeten) Maar als iemand me willens en wetens geld afhandig maakt, vind ik dat niet leuk.

Maar zen als ik ben ;) bedacht ik een paar dingen die ik onlangs leerde:

  • ik kan er niets aan veranderen of het pakje wel of niet is verstuurd: of ik me druk maak of niet verandert niets aan of het nog komt of niet
  • regelbreuk melden is nogal grof geschut dus ik doe het niet, ook niet na zes weken. ze had het bovendien zonder sporing verzonden dus is het mijn woord tegen het hare
  • als ze me heeft opgelicht heeft ze het geld harder nodig dan ik en zie ik het maar als een gift
  • we wachten gewoon af
  • misschien is het de waarheid en waarom zou het eigenlijk niet zo zijn
  • als het niet komt is het een goede les in me niet druk maken over dingen die ik toch niet kan veranderen. geen goedkope les, maar mensen betalen makkelijk  250 euro (incl. slappe koffie / thee) voor een cursus om tot zulk besef te komen dus het was een koopje, eigenlijk

Vandaag lag er dan ein-de-lijk een briefje voor Fietje in de bus. Met een glimlach van oor tot oor zat ze op de achterbank om de doos bij het postkantoor op te halen. Thuisgekomen zetten we het huis en de prinsessenkasteeltjes in elkaar, waarna ze heerlijk ging zitten spelen.
Met de kartonnen doos waar het in had gezeten.

Tja.

Het was erg fijn om me niet druk of boos te maken in de twee maanden die het duurde van mijn betaling tot aan de ontvangst van het pakje.
Het had niets veranderd aan het feit dat het pakje vandaag alsnog in de bus lag.

Ik zou wel een vet hart hebben gekregen van me opfokken en vermoedelijk andere mensen verveeld met mijn gezeur, die er bovendien ook niets aan konden veranderen.

Totaal #firstworldproblems dit ook, ik weet het.

Advertenties

Beledigd.

Ik krijg soms het idee dat mensen steeds sneller beledigd zijn. Of misschien hebben we gewoon meer mogelijkheden om die beledigdheid te uiten. En waardoor zijn we allemaal beledigd? Wel, heel nuttige dingen:

  • Een politicus die iets stoms zei (hetgeen sommigen in constante staat van beledigdheid doet verkeren)
  • De Hema die speelgoed aanprijst als ‘speciaal voor meisjes’ boeoheee!
  • De Hema die hoofddoekjes verkoopt
  • De juf op school die een opmerking maakt over *kuch* ‘mondige’ ouders
  • Iemand die een opmerking maakt over ons voorkomen

Allemaal volstrekt nutteloze dingen om je druk om te maken en toch doen we het vaak. Een negatieve opmerking kan honderd positieve zo omver blazen. Onnodig, zeggen oude filosofen.

We zouden ongevoelig moeten zijn voor kritiek, maar ook voor lof ende prijs. Het een bestaat niet zonder het ander, uiteindelijk. Het een kan ook zo omslaan in het ander. En wat heb je eraan om daar je geluk van af te laten hangen. Van likes, vind ik leuks en waardering van mensen die er niet toe doen.

Inmiddels een flinke tijd geleden zei iemand iets lulligs over de man. Mijn vader was hartstikke beledigd, maar ons boeide het weinig: als je je er niets van aantrekt en erom lacht, kan je de belediging dan zien als ‘afgeleverd bij de geadresseerde’, of kaatst deze net zo hard terug naar de afzender?

Een (overigens heel lieve) collega zei eens dat ik veel buik had voor een slank vrouwke. Ik vond het niet leuk om te horen maar hij had een punt. Bier en diens neiging op mijn buik te plakken en hyperlordose (een heel erg holle rug) deden mijn figuur weinig goeds.

Dingen Die Gebeuren, kan je in drie categorieën verdelen.

  • Dingen waar je geen invloed op hebt. Het weer, dingen die anderen zeggen en doen, dingen die de Hema verkoopt, de prijs van de tulpen en de koers van aandelen, wat de buurvrouw over de lengte van je rok zegt. Zinloos om daar wakker van te liggen.
  • Dingen waar je beperkte invloed op hebt zoals je gezondheid, wat anderen van je vinden. Van elke avond McDonalds heb je eerder een nare ziekte dan van groenten en vis maar dat laatste is geen garantie voor gezond leven tot je 95e. Een hork zijn maakt je minder geliefd dan streven een positief en liefdevol persoon te zijn maar dat laatste voorkomt niet dat mensen alsnog kwaad over je spreken.
  • Dingen waar je wel invloed op hebt. Je eigen gedachten en je acties in de toekomst.

Beledigingen en minder fraaie dingen die mensen over je zeggen, zijn zaken waar je geen invloed op hebt. Beledigingen of sterke kritiek die als zodanig kan worden opgevat kan je ook onderverdelen.

  • De ‘belediger’ heeft een punt. Zoals: ja, minder bier drinken zou inderdaad een optie zijn. Ware het niet dat ik bier toen te lekker vond om niet te drinken ;)
  • De ‘belediger’ is jaloers. Een vriendin met een Zeer Drukke Baan had het over ‘huismoekes’ om een aantal vriendinnen aan te duiden. Ik ben -gelukkig voor mij- intens blij met mijn leven en denk niet dat men nood heeft aan het plakken van minderwaardige klinkende titels als men compleet gelukkig is met het eigen leven.
  • De belediger is niet helemaal juust. Dat kan natuurlijk ook. Mensen die constant kwaadspreken, hebben nu eenmaal niet alles op een rijtje. Om je druk te maken over een belediging van zo iemand, is zo zonde van je tijd.

Want weet je?

Als mensen je beledigen, is dat meestal niet omdat ze jou pijn willen doen maar omdat ze hun eigen pijn proberen te verdoven of vergeten of zoiets. Omdat ze zelf onzeker zijn en denken dat ze tof zijn door grappen te maken of geruchten te verspreiden over anderen. Omdat ze zelf ook wel weten dat ze niet de perfecte ouder zijn, of waren.

Als we beledigd worden, hebben we meestal meer last van onze gevoelens ten opzichte van die belediging, dan van de belediging zelf.

De meeste mensen die onredelijke kritiek uiten of ons beledigen, zijn doorgaans mensen wiens waarden we niet delen. Ze vinden totaal andere dingen belangrijk in het leven. Kan een Wallstreet-bankier een permacultuurboer beledigen? Kan Trump de Dalai Lama een veeg uit de pan geven? Kan iemand met ‘status’ een caissière beledigen met haar baan, of beledigt ze dan vooral haar eigen persoonlijkheid? Kan iemand met een heel ander leven dan jij een oordeel vellen over jouw keuzes zonder ze te hebben gemaakt?

Je hebt de keuze om je iets aan te trekken van een belediging. Je kan:

  1. Wit en rood wegtrekken van woede, boos worden, je moeder bellen om te horen dat het best meevalt, drie dagen lang klagen tegen vrienden over het gruwelijke onrecht, erover piekeren, het van je af proberen te schrijven en je hart uitstorten bij je kanarie of
  2. Geen fuck geven, aan een bloem ruiken (en blij zijn dat je het leven kan ervaren met hersens en empathie)

Optie 1 is uiteraard te verkiezen boven optie 2. Veel leuker voor iedereen ;)

Die dingen zijn niet belangrijk. Ze zijn je energie niet waard en nu kan je prima beredeneren waarom niet. Het is totaal nutteloos te blijven hangen in zulke emoties.

Je niets aan leren trekken van zulke dingen kost tijd en oefening, maar maakt je leven absoluut beter.

P.s. ik ben begonnen een boek te schrijven vol bla, over leven van een inkomen. of een half inkomen, als je niet met zijn tweetjes bent. Of een vijfde inkomen, als je niet met zijn vijven bent. Natuurlijk niet om mensen aan te moedigen te stoppen met werken -ik zou niet durven- maar om een handleiding te geven hoe je heel veel over kan houden, zonder nare dingen te doen als douchewater opvangen voor je moestuin of bonen eten.

Je zou je hypotheek kunnen aflossen, kunnen sparen voor een reis, een huis, of wat voor dingseboms dan ook. Voor vrijheid! Echte vrijheid, die niet stopt bij eens in de vier jaar een hokje inkleuren. Of gewoon spaargeld hebben dat straks in rook opgaat bij hyperinflatie. Maar dan heb ik je in elk geval vet veel tips gegeven hoe je van niets iets maakt.

Wat denken jullie, is dat iets dat je zou willen lezen?

Hedonistische adaptatie. Oh jee!

Hedonistische adaptatie: het is een bijzonder iets en houdt in dat mensen zowel na heel positieve veranderingen (of negatieve) veranderingen vrij snel weer op hetzelfde, stabiele geluksniveau zitten, als ware er niets gebeurd.

Met de ‘hedonistische tredmolen’ wordt bedoeld dat de meeste mensen constant op hun tredmolentje blijven lopen, altijd onderweg naar meer geluk, meer comfort en meer levensvreugde. En ironisch genoeg nooit aankomen op het punt van ‘genoeg’.

Als je je op deze tredmolen begeeft, kan je last hebben van een aantal dingen:

  • Je denkt dat de toekomst beter is dan het heden, omdat je leven dan eindelijk compleet zal zijn
  • Je hebt altijd nog een ding (of een paar dingen) nodig om gelukkig te kunnen zijn. Een paar kilo minder. De kinderen allemaal op school. Nieuwe garderobe. Andere telefoon. Hond. Tuinset.
  • Je staat niet stil bij en waardeert niet wat je allemaal al hebt
  • Je vindt weinig dingen echt leuk en bent snel verveeld. Je zoekt constant input van buitenaf.

Maar: alles wat je nu hebt, zijn dingen die je ooit ongelofelijk graag wilde. Je kinderen, je hoekbank, je dure braadpan, je comfortabele matras, die kleur op de muur, de baan, de lease-auto en de grote tuin.

Ik heb er zelf ook wel eens last van. Dan bedenk ik hoe tof een eigen huis of een mooie houten vloer zou zijn. Om me vervolgens te realiseren dat ik nu echt alles ‘heb’ wat ik ooit graag wilde: grote liefde aan mijn zijde, gezonde kinderen, een huurhuis zonder zorgen in Noorwegen, een wollen deken, een balkon met veel zon, vrijheid, een fiets… Meer voegt niets toe. Het is hoogstens eventjes leuk en nieuw maar daarna is het ook gewoon een woonruimte of een vloer. Dus waarom zou ik me al dat gedoe op de nek halen?

Opeens iets willen is maar weinigen van ons vreemd, denk ik. Er is niet veel mis mee, zo lang je de nutteloosheid van het gewenste inziet. Want waarom zou een ding dat vorige week prima was, vandaag opeens vervangen moeten worden? Of iets toegevoegd waar je je hele leven prima zonder kon? Toch leven veel mensen hun hele leven zo. Wil. Koop. Heb. Verlies Interesse. Wil. Koop. Heb. Verlies Interesse…. enzovoort.

Uit de hedonistische tredmolen stappen

Gelukkig kan je het jezelf ook afleren, als je je bewust wordt van dit gedrag. Het afleren van luxe blijkt niet eens zo lastig, zeker niet als je besluit dat het je helemaal niet uitmaakt dat je geen nieuwe kleding meer koopt, korter doucht, eenvoudiger eet of de kachel 5 graden lager zet.

Denk dat je alles kwijt raakt. Je moet slapen op de grond, het leuke eengezinshuis wordt een flatje in de negentiende-eeuwse schil,  de bank wordt een veilingkistje, de auto wordt het OV: shit. Hoe meer waardeer je de dingen die je nu hebt, als je beseft dat ze vergankelijk zijn en je afgenomen kunnen worden.

Wees dankbaar. Denk eens aan de positieve eigenschappen van het huidige ding. Dat je bijvoorbeeld zo heerlijk met zijn allen op die oude bank kan hangen. Dat je je niet druk hoeft te maken over vlekken of beschadigingen want die vallen niet meer op. Dat hij niets kost. Dat je hem niet hoeft uit te zoeken of nog erger: naar wens samen-te-stellen. Aaargh!

Bekijk alles in je huis en herinner je het gevoel dat je had toen je het kocht. Je was er vast blij mee. Maar hoe lang? En waarom zou een volgend ‘ding’ je wel geluk brengen?

Bedenk waarom je steeds op zoek bent naar het volgende grote ding. Je bent steeds op zoek naar iets nieuws. Enig idee waarom? Altijd nieuwe kleding omdat je je niet lekker in je vel voelt? Altijd nieuwe spullen omdat dat afleidt van je partner die je een flapdrol vindt? Altijd aan het klimmen op de carrièreladder omdat je denkt dat je je moet bewijzen voor anderen? Altijd vakanties aan het plannen omdat je je gewone leven wil ontvluchten?

Er zijn niet zo veel dingen nodig om tevreden te zijn. Iets nuttigs om te doen. Werk (betaald of onbetaald ;) ) dat je voldoening geeft. Een goede relatie met partner, kinderen, familie en andere naasten. Gezond eten. Gezondheid.

20180318_094854
gisteren had echt niet beter geweest met een loungeset.

Veel mensen kijken met weemoed terug op hun jeugd, of vroege volwassenheid. ‘We hadden niets, maar we hadden het wel goed, we waren vrij!’.
Het is toch gek dat we ergens op onze reis door het leven het idee krijgen dat er meer moet zijn, erachter komen dat dat niet gelukkig maakt en we vervolgens nog meer meer willen omdat we denken dat dat wel blij maakt.

Die vrijheid en geluk kan je terugkrijgen door je geluk niet meer te laten afhangen van spullen, luxe, duur eten en gemak. Alles wat je nodig hebt is er al :)

Relaxen vs dingen te doen.

Een huis zonder overbodige zooi heeft veel voordelen, maar met zes personen is er altijd wel ‘rommel’ in huis. Of: altijd iets te doen. De kunst is dan om niet altijd wat te doen.

20180311_142917Echt relaxen als het een rommel is om me heen: ik kan het niet. Hoewel dat ligt aan het soort rommel: als alles van zijn plek ligt omdat er muren geverfd moeten worden, maakt het me weinig uit. Daar kan ik dan toch niets aan doen op dat moment.

Een vriendin (hi Luus) kan makkelijk de boel de boel laten en als de kinderen op school zitten, een paar uur Netflix gaan liggen kijken op de bank met de gordijnen dicht. (ze heeft gewoon een baan heur mensen)

First things first en daar heeft ze 100% gelijk in. Aah….  knap. Het is vast iets tussen de oren. Of een tegenreactie, want haar moeder was een nogal obsessieve poetster. Misschien dat je, als het in je jeugd zo overdreven wordt, makkelijk is te zien hoe nutteloos het in feite is. Hoe dan ook: goed om te kunnen!

dust-is-you-must

’s Ochtends breng ik de kinderen naar de bus. Daarna drinken we koffie en brengt de man een of twee kinderen naar de barnehage. Ik begin dan aan mijn rondje door het huis. Bedden opmaken, wasgoed verzamelen, rommel opruimen. Ik las dat mensen die hun bed opmaken gelukkiger en gezonder zijn, dus x 5 bedden zit ik goed.
Ik doe de vloeren en poets wc’s. Een fris huis vind ik zeer aangenaam en maakt mijn gemoed een stuk beter dan wonen in een soort stofzuigerzak vol slingerende dingsebomser*.

*Noors raar woord voor ‘dingetjes’.

Daarna kan ik doen wat ik die dag wil doen. Niet eerder. Ik vind het dan ook best vervelend als ik om wat voor reden eerder van huis moet en die dingen niet kan doen.  Gewoontes en routines…. tja ;)

Het probleem is, dat je altijd wel bezig kan blijven. Of je nu geen kinderen hebt, of zeven. Stoppen met doen wat je denkt te moeten doen is belangrijk. Ik kan nu ook nog tien dingen bedenken die ik zou ‘moeten’ doen maar volle wasrekken, pekkige keukenvloeren, kattebakken en vuilniszakken lopen niet weg. Nooit. (Behalve vuilniszakken dan, maar er is een grens aan hoe lang je dingen dan moet laten liggen for the sake of lekker relaxen.) Morgen weer een dag en dan is het zo gedaan.

3468510a1fcff3b6d2bee4741e1446ff--do-it-anyway-hygge

Het stopt ook nooit, dat huishoudelijk werk. Dus moet je zelf stoppen. Lekker naar buiten. Schrijven. Tekenen. Op bezoek. Iets leuks gaan doen. Waar je blij van wordt. Want zodra je daarmee bezig bent, bestaan die huishoudelijke dingetjes amper meer.

Bekijk het zo: wat zou je willen dat je gisteren had gedaan? Huishoudelijk werk of wandelen? Strijken (ha-ha-ha) voor de tv of koffie met een vriend? Tijd voor jezelf nemen of nog meer plannen en organiseren?

En zo is het met zo veel dingen: als je wegloopt van dingen, worden ze vanzelf kleiner. Minder belangrijk. Als ik binnen kom na een lange wandeling of een dag aan het strand zie ik echt die vlekken op de keuken niet. Of stoffige plinten. En dan hangt er maar droge was aan het rek. Als iemand iets nodig heeft kunnen ze het pakken. Doei!

Ik zal vermoedelijk nooit echt goed worden in ‘de boel de boel laten’, daarom heb ik het liefst zo min mogelijk ‘boel’. Als ik niet de persoon ben die kan relaxen als er dingen moeten gebeuren, dan moet er maar minder te doen zijn. Jeej minimalisme.

Mezelf dwingen om dagelijks even te ontsnappen aan alles, maakt mijn leven een stuk aangenamer.

20180302_130753
gewoon naar buiten, al betekent het gezandstraald worden door een sneeuwberg :D

 

Vervelen.

Oh, er zijn zo veel leuke te dingen te doen en zo weinig tijd! Niet dat ik het druk heb, maar ik ben graag bezig met dingen in verschillende gradaties van nuttigheid.

De afgelopen weken waren trouwens wel drukker dan normaal maar dat kwam omdat de kinderen elkaar lekker afwisselden met griep, verkoudheid en overgeefsessies en ik derhalve met kindertjes verzorgen en dekentjes wassen. Niet om te klagen maar ik miste de rust van die paar uurtjes totale kinderloosheid in een week.

Morgen weer. Als het goed is.

Vandaag begon de sneeuw zowaar even te smelten en dat maakte het makkelijker om de boel weg te schuiven. Het verschil tussen scheppen in droog zand, en nat zand. Dat laatste is zwaarder, maar veel effectiever :)

Wat een wonderlijke dingen er dan onder vandaan komen. Het kleed uit de hal, dat had ik -oh ja- buiten had gegooid omdat het die enorme bergen naar binnen gelopen sneeuw handiger was om de boel te dweilen. Twee zakjes afval. Oh daar waren de ski’s van de kleinste. *struikel* en pokke wie legt daar nu een stuk haardhout neer!!

Het deed me gelijk twijfelen aan het nut van het kleed in de hal. Kringloop?

Op het balkon heb ik een stuk sneeuwvrij gemaakt en morgen dooit het nog iets meer. Daarna gaat het weer keihard vriezen maar omdat het verder mooi weer wordt, kunnen we straks fijn genieten van de inmiddels al flink warme zon. Afgelopen vrijdag kwam ik na een wandeling thuis en vond de man thuiswerkend, op het balkon. Bij +2! En hij is een koukleum. De temperatuur werkt anders hier dan in Nederland.

Omdat ik mijn eigen handschrift steeds meer op een variant op Comic Sans MS vond lijken, wilde ik een ander. Ik kan op veel manieren schrijven, maar ik wilde iets ouderwetsch. Iets stijlvols en artistieks ;) Dus nu oefen ik op Kurrent, een oud Duits schrift. Totaal onpractisch maar leuk!

Morgen is het weer zalig wandelweer en wandel ik weer minstens een uur richting Oslo, om dan te besluiten dat het toch te ver weg is. En een uur terug. Voor het mooi kan je beter overal, behalve naar Oslo toe wandelen, vind ik.

Zojuist, om half 10 ’s avonds vroeg de oudste of ik nog even pannekoeken wilde bakken. Dat was toch zo klaar. Bezig okee, maar mijn kinderen zijn gestoord.

Ik weet dat iedereen anders is en andere dingen leuk vindt, maar ik verbaas me erover dat mensen als ze thuis zijn zo weinig anders weten te verzinnen dan televisie kijken, ‘tegen de muren opvliegen’ en vitten op hun partner. Er zijn zo veel leuke dingen te doen!

Er zijn zo veel boeken om te lezen. Ook al ben je niet van de literatuur, dan zijn er talloze comics, boeken over filosofie, bijzondere wetenswaardigheden, reizigers… Tegenwoordig zijn ze zelfs al voorgelezen en hoef je alleen een cd (mp3? i-tunes-iets?) aan te zetten om interessante dingen te ontdekken! Een boek over leren tekenen en zelf pogingen wagen.

Tenzij je echt in een vervelende buurt woont en niet graag naar buiten gaat is er buiten ook van alles te zien. Gebouwen, wolken, vogeltjes, allerlei mensen, bomen (in iets oudere buurten zijn kersenbomen en appelbomen overal voor wie erop let), parken. Je ziet andere dingen als je loopt, dan wanneer je auto rijdt.

Er zijn buurthuizen met cursussen, bibliotheken, musea, volksuniversiteiten, mensen die zelf cursussen aanbieden…

Je kan gaan sporten, buiten. Wandelen, al dan niet in hoog tempo. Harder rennen. Fietsen. Of binnen yoga doen. Een begeleide meditatie doen op youtube (ideaal voor mensen die boodschappenlijstjes in hun hoofd maken als ze proberen te mediteren). Een workout volgen op youtube. Batsen met de partner of de hand aan uzelf slaan bij gebrek aan partner.

Je kan al je activiteiten op het gemak doen. Wandelen naar een leuke winkel en lekkere kaas kopen bij de kaaswinkel in plaats van een blok rubber bij de appie. Naar de markt. Was ophangen en geld besparen. Een brief schrijven in plaats van mailen. Ergens koffie gaan drinken in plaats van thuis. Met de bus naar een ander deel van de stad.

Een klus in of om je huis doen. Muren verven, plintjes plakken, een koof maken om een lelijke leiding,  je saaie witte gordijnen tie-dyen, een muur in een rare kleur verven, je kamerplanten verpotten, meubels verplaatsen, iets oplossen waar je je al jaren aan ergert (vaak minder dan een half uurtje werk), gras wegsteken of tegels wegdoen en een moestuin aanleggen of vlinderbloemen zaaien. Kalkverf maken (kalk + water + verf, zie pinterest voor het recept) maken en dingen verven. Planten stekken zodat je meer moois hebt voor gratis.

Dingen weg doen. Aah, mijn lievelingshobby ;) Oude foto’s uitzoeken, scannen en opsturen aan relevante familieleden of een album maken, je ongebruikte meuk uitzoeken voor een goed doel, een mooie capsule-garderobe maken voor jezelf of je kinderen, je keukenspullen uitdunnen tot die dingen die je echt gebruikt. Je computer opschonen (denk: stel dat iemand hem zou jatten en alle bestanden openbaar maakte en dat dat niet gaf. zo schoon ;))

Ik woonde 22 jaar in Dordrecht zonder al te veel van de geschiedenis van deze stad te kennen terwijl er massa’s toeristen naar deze stad komen! Dat is toch gek.

Je kan zwerfafval opruimen. Je aanmelden voor een opknap-initiatief. Je voortuin opknappen. En die van de buren als ze lollige opmerkingen maken maar wel aardig zijn. Vrijwilligerswerk doen. De hond van de buren uitlaten. Een kat adopteren. Boerderijwinkels in de buurt verkennen en proberen zo veel mogelijk lokaal te kopen daar. Sla, peperplanten en kruiden kweken in je vensterbank. Vogels leren herkennen. Ted – talks kijken van mensen die andere dingen zeggen dan jij denkt. Mooi leren schrijven. Schrijven. Bloggen. Een aardige kaart sturen naar een random familielid of kennis. Iets repareren.

Dingen bakken. Dingen koken. Nieuwe recepten proberen. Een cursus ‘iets bakken’ volgen als je geen vertrouwen hebt in je eigen vindingrijkheid. Uitzoeken waar je de beste verse spullen kan kopen. Iets eten dat je nooit eerder op hebt.

Kennis maken met je buren. Een oproep op fb of het bord bij de supermarkt zetten (of is dat ouderwets?) om min of meer gelijkgestemden te vinden in je buurt. Oude bekenden bellen voor koffie. Bij oude familieleden op bezoek gaan. Wandelen in je buurt en mensen leren kennen. Boodschappen doen voor mensen die dat zelf moeilijk kunnen. Een vuurtje stoken in je tuin en onder een deken genieten van de avond met een fijne drank naar keuze in de hand. Wijn leren maken. Bier leren brouwen. Een ‘… voor Dummies’-boek lezen gewoon om iets te leren. Gaan kijken bij een imker. Een open dag van een bedrijf of boerderij bezoeken. Naar een evenement gaan, ook al boeit het je op het eerste gezicht niet. Een egelhuis maken. Ballondieren leren vouwen.

Gewoon zitten, in de zon met ogen dicht. Of open. Kijken naar een beestje in het gras. Volgen hoe een vlinder vliegt. Gewoon lopen om het lopen en verder niets. Zonder bestemming, zonder het idee geld uit te geven ergens. In de regen lopen en merken dat het niet zo erg is als het lijkt.

Gewoon zijn, omdat je al genoeg bent zoals je bent.

Of pannekoeken bakken.

Ik vind het tevens een mooi pleidooi voor minimalisme. Er is, behalve voor ‘dingen opruimen’ nergens een huis met rommel of spullen voor nodig. In tegendeel! Hoe minder meuk, des te vrijer je bent om deze dingen te ondernemen :)

Simplicity- versus abundance-lovers

Ik lees nu dit boek en daarin gaat het over bepaalde types mensen. Familiarity-lovers vs novelty lovers, finishers en openers, simplicity-lovers of abundance-lovers, overbuyers en underbuyers en zo nog een paar.

Een underbuyer wacht net zo lang met kopen tot het niet meer nodig is of denkt och, met die oude sneakers kan ik prima hardlopen. Een overbuyer koopt nieuwe schoenen, reserveschoenen, een flitsende outfit en een boek met technieken nog voor een stap hardgelopen te hebben.

Openers kopen graag nieuwe verpakkingen, openen ze en zetten ze in de kast. Finishers hebben een voldaan gevoel als ze het laatste drupje shampoo uit een fles knijpen.

En de simplicity-lovers versus de abundance-lovers. De simplicity-lovers houden van lege ruimte, lege oppervlakken, minder van alles, net genoeg, weinig keuze en kastruimte over.

Abundance lovers houden van meer, nog meer, toevoegen, volle kasten, het gevoel van genoeg + nog wat meer dan dat, veel keuzes en dingen verzamelen.

Ik denk dat het voor jezelf makkelijker is om in de eerste categorie te vallen, ook al schreeuwt de wereld om je heen dat je meer, beter en sneller moet gaan, moet zijn en moet willen omdat het idee van genoeg hebben zo veel rust in je hoofd geeft en de laatste categorie nooit genoeg heeft.

Maar zo zwart-wit is het natuurlijk niet. De man kan prima tegen chaos, maar heeft zelf weinig nodig. Wel houdt ie van een overvloed op het gebied van modelbouwspulletjes en autopoetsmaterialen, hoewel ie de meeste dingen jaren geleden gekocht heeft en nog steeds gebruikt.
Ik hartje eenvoud maar als het gaat om handige zelfmaakdingen kan (kon?) ik me wel eens bevinden in het kamp van de overbuyers en dingen bestellen die me handig lijken om er vervolgens achter te komen dat ik helemaal geen zin in heb in het überhaupt gebruiken van de dingen die ik zelf kan maken.
Vroeger had ik wel vollere kasten maar ik had er een vreselijke hekel aan en het irriteerde me. Dat was tot ik er 9 jaar geleden achter kwam dat je de dingen die je irriteren en die je niet gebruikt, ook heel makkelijk weg kon doen. Dat luchtte voor mij als liefhebber van eenvoud erg op.
Ik ken ook mensen die zo veel hebben, waarvan ik denk dat hun leven makkelijker zou zijn met minder spullen maar die dat zelf niet zo zien. Nou ja, dan niet he?

Zou je kunnen veranderen van het ene in het andere type? Als welk type zou jij jezelf beschouwen?

druk.

C8zFZmeVYAA0CUdDruk druk druk. Dat moeten we zijn. Iemand schreef in een commentaar dat het nogal raar was dat thuisblijfmoeders druk zouden zijn met dingen die je ook prima naast je baan kan doen. Oh, inspiratie! Want we moeten druk zijn. Wee degene (m/v) die de dag niet vult met het afstrepen van te doene dingen en kiest voor leven in een lager tempo.

De grootste reden waarom wij kozen voor deze levenswijze, is omdat we allebei een grondige hekel hebben aan druk zijn en ons haasten. Druk, ieuw. Dit gaf ons het meeste vrijheid. Want *whiee*, we zijn nog altijd (een soort van beetje vrij) om eigen keuzes te maken.

Ik ben van mening -en de man met mij- dat druk zijn gruwelijk vervelend is. Het geeft stress, is slecht voor gezondheid, het maakt het moeilijk van het leven te genieten en het zorgt ervoor dat de dagen en weken voorbij vliegen in een soort mist met rondvliegende to-do lijstjes. We moeten er nog trots op zijn ook. Druk zijn geeft status. Kijk, ik ben nuttig!

Het leven is -in mijn beleving- geen race wie de meeste dingen gedaan krijgt op een dag of wie het drukste is, wie het meest papier verschuift, rommel opruimt, taken afvinkt, contracten binnenharkt of wat voor race dan ook. Ik ben dan ook uiteraard niet thuisgebleven om het net zo druk te hebben als voorheen. Alsjeblieft zeg.

De hele wereld lijkt bezig met een race. De race om nog meer te verdienen, nog meer te kopen, nog betere spullen te hebben en vooral nog meer te doen in nog minder tijd, nog beter te worden. Nog meer efficiëntie. Nog meer input en nog meer output. Meer headlines want verder komen we niet meer.  Niets mag nog de tijd kosten die het nodig heeft om iets goeds te worden. Plofkippen, zielloze bedrijfspanden en alles wat binnen een jaar op de schroothoop ligt -bijna alles wat we kopen- zijn hier de ernstige symptomen van. Kijk om je heen: deze wereld wordt niet bestuurd of gemaakt door mensen die het leven lief hebben maar bijna iedereen hobbelt er braaf in mee op weg naar… naar wat eigenlijk. Wel, fuck dat.

Productief zal je zijn en oh wee de mensen die dat niet zijn. De onrendabelen of ‘labbekakken’.

(wat misschien komt omdat zo veel banen waarbij je daadwerkelijk iets maakt of doet zijn uitbesteed aan computers of mensen aan de andere kant van de wereld omdat die bedrijven ‘winstgevend’ moesten blijven en met winstgevend bedoel ik jaarlijks een paar miljoen aan aandeelhouders uitkeren)

Nog meer bedrijfspanden, nog meer files, nog meer stress, nog meer advertenties, nog meer als groei vermomde verarming, nog meer apps, nog meer wellnesscentra, vakantieparken en andere ontstress-paradijzen voor de moderne overwerkte mensch.

Nah… bedankt.

Is this not the true romantic feeling;
not to desire to escape life,
but to prevent life from escaping you.

-Thomas Wolfe-

Ik denk niet dat het leven daarvoor bedoeld is. Het leven is bedoeld om te leven. Om met familie en vrienden te zijn. Je te verwonderen over de schoonheid van simpele dingen en de wereld om ons heen. Om te geven in plaats van te krijgen. Om de wereld beter te maken dan ie is. Niet om erdoorheen te haasten, taken afvinkend van een nimmer leegrakend takenlijstje.

Ik ben graag bezig. Met lezen, eten maken, bladeren harken, achter peuters aanlopen, dingen bakken met m’n kinderen, sneeuw scheppen, naar kevers kijken die door het gras lopen en me proberen voor te stellen hoe hun wereld eruit ziet, met wijn of koffie drinken, met wandelen. Maar druk: alsjeblieft niet.

(en voel je niet aangesproken, ik heb het over onze keuze in de maatschappij, niet over jou :))