Noorse dingen: avslutninger en dugnader

20180531_080047[1]
een niet ter zake doende uitgebloeide paardebloem. mooi he? magisch, bijna. zou een mens ooit zoiets ingenieus kunnen bedenken? zo leuk, met die parachutes. en zo perfect. nee, ik denk van niet.
Noren zijn gek op dingen afsluiten. Samen. Ik weet niet waarom. Zo hebben we de komende dagen:

  • een zomerafsluiting van de derde klas
  • een zomerafsluiting van de vierde klas
  • een zomerafsluiting van de padvinders op een alleen door schapen bewoond eiland waar ze wandelen en afval opruimen
  • een ‘dugnad’ van de barnehage: iedereen moet een beetje harken en vegen en daarna is er koffie, limonade en koek
  • we moeten ook nog twee kinderfeestjes organiseren

Het lijkt zo kort geleden dat er precies hetzelfde gedaan moest worden, maar dan de wintereditie. Avslutninger zijn groot hier.

Introvertproof dugnaden

Bij de barnehage kregen we gelukkig een introvert-proof taak: het samen (gezellig) minimaliseren (leuk) in de schaduw (jeej) in het speelbos (check) van enorme hoeveelheden liljekonvaler, oftwel lelietjes van dalen (plantjes, yes!)
Die zijn schattig om te zien maar als ze door een hongerige of nieuwsgierige peuter worden verorberd veroorzaken ze al in kleine hoeveelheden hartritmestoornissen.

Ik denk dan aan Nederland, waar behalve kunstgras en rubbertegels niets in kinderdagverblijven groeit. Waar verontruste ouders zouden staan op het met de grond gelijkmaken van alle mogelijk schadelijke vegetatie. Doe voor de zekerheid maar alle vegetatie. Dat helpt toch niet voor de kinderen hun carrière.

Dugnad

Dugnad is iets typisch Noors: eens in de zoveel tijd worden mensen opgetrommeld om met zijn allen een maatschappelijk nuttige taak te verrichten. Vele handen maken licht werk als het gaat om het opruimen van een eiland, het bijhouden van het bos van de barnehage, het timmeren van een grillhut of het schilderen van een kerk. Na afloop is er altijd taart, koffie en limonade en iedereen wordt bij het weggaan hartelijk bedankt voor de inzet. Kjempekoselig jo!

Gebeurt ons anders nooit, vergissen in de datum…

Ik was gisteren in de overtuiging dat het de 31e was, dus stonden we voor Jan Løl op het schoolplein met kunstig in elkaar geprutste gevulde eieren, zes pizza’s en voor de verandering schone kinderen.

Vanavond (wel de 31e) maakte ik me ervan af met een restant gevulde eieren, laffe broodjes waar de kinderen zo gek op zijn en een pakje gesneden kaas. Ik had bij 28 graden geen zin om de oven aan te zetten, we moesten de auto ophalen van EU-kontroll (APK) en twee zwarte Pieten terugmetamorfosen in blonde meisjes, alles in twee uur tijd, inclusief onkruid wieden. Ik was al lang blij dat het dit keer geen potluck was, maar ieder voor zich wat betreft eten. Geen druk ;)

Ik vind het echt leuk, zoals het gedaan wordt. Iedereen die helpt, aardig is voor elkaar en ouders van alle kinderen van een bepaalde ‘trinn’ die onder de enorme bomen in het gras om de speelplaats bij elkaar zitten te kletsen en kinderen die allemaal gezellig spelen (ja, allemaal) Ik word er echt gelukkig van om te zien hoe het gaat. Zo relaxed en gemoedelijk. Het is een voorrecht hier te wonen.

En toch ben ik liever thuis ;) Ik ben echt blij als het weer voorbij is, zo’n bijeenkomst.

IMG_20180531_220435[1]

 

 

Advertenties

Niets doen en veel doen.

Ik heb vaak gelezen en gehoord van mensen die thuis ‘tegen de muren opvliegen’. Dat is iets dat ik volkomen begrijp en toch ook weer niet. Die laatste zin zijn precies al mijn gedachten in een zin samengevat :D

Ik denk dat mijmeren, stille tijd, zo nu en dan onbereikbaar zijn en dagen waarop je ‘weinig’ doet, belangrijk zijn. Als mulch voor je ziel. Constructief lui zijn. Gewoon zijn, en niets meer dan dat. Waarom zou je altijd bezig moeten zijn? Productie moeten draaien, ongeacht waar je mee bezig bent?

Het is pas sinds de industriële revolutie dat we daartoe gedwongen zijn en pas een paar decennia dat we het massaal zijn gaan geloven, met alle gevolgen van dien; depressies, burn-out, andere geestesziekten, ongezond leven wegens tijdgebrek, hartkwalen door alle stress, een constant gevoel van onbehagen in veel mensen waar ze maar niet de vinger op kunnen leggen want ‘het leven is toch perfect met het nieuwe mooie huis, de auto’s, de uitdagende baan, de balans en je veel kunnen veroorloven wat je hartje begeert.

Maar van hele dagen rustig aan doen wordt een mens ten lange leste ook maar lamlendig. Want dingen doen, is ook leuk. Nuttige dingen doen.

De reden dat mensen ‘thuis zitten’ zo lastig kunnen vinden is denk ik dat ze dan ‘niets doen’. Enerzijds produceren ze zelf niets: ze maken niet hun eigen eten, groeien geen eigen eten, ze fermenteren geen eten, ze schrijven niet, schilderen niet, hun tuin ligt vol graftegels, ze hebben geen dieren om voor te zorgen, geen bier om te brouwen, geen jam om te maken, geen appels te plukken, geen kruiden te verzamelen, geen kleding die ze maken, geen software die ze schrijven, niets.

Want nee, als je leven zich afspeelt tussen supermarkt, wasmachine, commode en een stapel tijdschriften vol reclame is dat niet leuk. Dan is thuis zitten met je kind inderdaad iets geestdodends, hoe lief je het kind ook hebt.

Anderzijds hebben veel mensen nooit geleerd om niet constant bezig te zijn. Input te zoeken. In een verloren moment wordt direct de mobiel gepakt of de tv aangezet. Terwijl reflectie op je eigen leven, je eigen bezigheden, dromen, wensen, angsten en liefhebberijen zo belangrijk is. Dat krijg je niet van door facebook scrollen en zelfs niet door het lezen van boeken, blogs of wat dan ook. Soms even geen input is goed.

Ik zeg niet dat iedereen moet doen wat ik doe, maar zelf dingen doen geeft mij ongelofelijk veel voldoening. In plaats dat ik voor een baas werkt, ‘werk’ ik voor mezelf en mijn lievelingsmensen.

Zelfstandigheid? Wel, dat is ook maar hoe je het bekijkt. Vreemden je huis laten poetsen en je eten laten bereiden, zodat je voor een ander de administratie kan doen, is niet mijn idee daarvan. En geld is van al onze uitvindingen van de afgelopen tijd wel de meest stompzinnige als je ziet wat we er voor doen om het te krijgen. Goed, veel voorbeelden hoef ik niet te geven want die zijn alom.

‘Ja maar zelf dingen doen kost ook geld!’.

Ja, und?

Geld is niet zo belangrijk als je genoeg hebt om rond te komen. En voor we weer teruggaan naar ruilhandel, doen we het maar zo.

niet festivallen.

 

20180519_170505

Pinksteren. En dat terwijl we vorige week nog Santa Lucia hoorden van kindjes met lichtjes op hun hoofdjes op de barnehage. Wonderlijk.

Er was een tijd dat de man en ik met Pinksteren naar het Wave Gotik Treffen in Leipzig gingen. Dat was geweldig. De pret begon donderdagavond op de camping. Het is een festival door de hele stad, op allerlei locaties, tot maandagavond.

De eerste keer dat we er kwamen, was de voormalige scheiding tussen Oost en West Duitsland nog goed te merken. Er reden nog veel Trabantjes en het leven daar leek rustiger dan in West Duitsland. De eerste keer dat we erheen gingen, stuurde ik ons over de kortste streep op de kaart, een binnendoorweggetje over het platteland. Prachtig was dat.

De stad zelf is indrukwekkend. Het Völkerschlachtdenkmal, de Alte Messegelände, de Moritzbastei waar middeleeuwse muziek gespeeld werd, Werk II voor de industrial mensjes….  Het Heidnisches Dorf waar Omnia en Corvus Corax optraden waar ridder- en vikinggevechten werden nagedaan….

De sfeer was altijd geweldig. We zijn er zes keer geweest en niet een keer heb ik een onvertogen woord horen vallen.

Nog steeds denk ik met Pinksteren: ‘we horen op WGT te zitten!’ Maar dat zitten we al een tijdje niet meer. Ik zou graag nog eens gaan. Ooit. Met de man samen. Zoals vroegah ♥

20180519_170454Nu zitten we op het balkon. Ook fijn.

De man is lang bezig geweest met een uit zijn fatsoen gewaaid / gesneeuwd / gezond kasje recht te krijgen maar het is hem (zoals alles) gelukt. En ik ben er zo blij mee!

Samen met het Toetje heb ik alle potten die we meegekregen bij de kas gevuld met zaden. Komkommer, tomaat, koriander, peterselie, bijenbloemen, rucola, boerenbonen, sla…. Ik vulde de potten met aarde, zij pakte een zaadje, stopte het in de aarde, klopte erop en zei: ‘lekker slapen’. En dat 300 keer.

Achterin wil ik karton leggen met aarde daarop. In de bakken vooraan komen de komkommer- en tomatenplanten als ze het een beetje willen doen want Noorwegen is nu niet het land waar je aan denkt bij zulke planten. Daarentegen: de meeste zonuren van Hele Norge en zo veel licht: dat moet toch ook wel in ons voordeel werken. Met een prijs van 2 euro per komkommer, heb je de kosten er snel uit. Zeker als je kas gratis was!

En verder…

Onze hobo’s kregen een marshmallow.

 

20180519_192245

20180519_192255

 

20180519_170516

En oh ja, Laibach.

Nou wij zijn niet festivallen #doei

Retail-therapie.

Omdat een mens ook wel eens iets wil. Ik kan het niet, leven zonder zaadjes te zaaien in de aarde. Dus vorige week kocht ik zaden voor munt, citroenmelisse, bladpeterselie, boontjes, koriander, sla en rucola. Gisteren zaaide ik met de dametjes het een en ander.

Bij de kringloop kocht ik wat lelijke potten om ze in te zaaien. Och, als er straks van alles in groeit, valt dat niet meer zo op.

20180425_141601

Bokashi!

Ook heb ik -eindelijk- een bokashi-systeem gekocht. Het bestaat uit twee emmers, de onderste heeft een aftapkraantje. In de bovenste emmer doe je je (kleingemaakte) groenafval en ‘bokashi-stro’ waardoor het gaat fermenteren. (niet rotten). Het vocht dat eruit komt, is ideaal voor je plantjes en de rest kan je ‘zo’ gebruiken als bodemverbeteraar. Ik twijfelde, want het is best prijzig en het zijn weer twee plastic emmers, maar het zorgt er wel voor dat ik zomer en winter (vooral winter) compost kan maken.

Moestuintjes!

Want och wat zijn we heden blij, Gert (de eigenaar van ons huis) zei het wel prima te vinden als er grote moestuinbakken op zijn grasveld komen te staan. Een kasje tegen een van de gevels kon ie ook nog wel hebben. Volgens de standaard regels mag ik er niets neerzetten, maar mag ik ook van Gert verlangen dat hij de ramen buiten komt lappen. Gelukkig is ie erg relaxed, vooral sinds het andere huis dat hij had verkocht is.

Plantebøker

Verder bestelde ik het boek Medisinplanter i Norge van Rolv Hjelmstad. Die heeft een geweldige website, rolv.no met enorm veel informatie over (Noorse) planten en hun toepassingen. En omdat we toch met hundrelapper aan het strooien waren, ook nog ‘Norges spiselige planter og bær‘.

Ik dacht: ik begin gewoon bovenaan bij de lijst met eetbare planten op de website. Blæretang of blaaswier was de eerste. Komt dat mooi uit, dat ligt zo’n beetje bij de achterdeur. Je kan het drinken als thee of er aftreksels van maken in olie of als tinctuur in alcohol. Het helpt chemische stoffen als medicijnresten, zware metalen en radioactief strontium te absorberen en verwijderen. Het vermindert de groei van kankercellen, mede door de inhoud jodium en selenium in het wier dat daar veel gegeten wordt. Wonderlijk. Het is niet te vreten, dus morgen ga ik op zoek naar havsalat, oftewel zeesla. Dat is namelijk wel erg lekker, vooral met wat sojasaus en geroosterde sesam :)

Anyway.

Ik vond, naast lelijke potten, nog meer dingen bij de kringloop. On the Road boek van Jack Kerouac, Cats Cradle van Kurt Vonnegut, Eating Animals van Jonathan Safran Foer en iets met Ernest Hemingway. Ik eet weinig animals en weet niet of ik het aankan te lezen. Misschien met een oog dicht.

En oh ja, een dikke legging, lekker voor van de zomer en een trui, Made in England. Ik houd van zulke labels. Je ziet dat het ouderwetsch goede kwaliteit is.

Ik maakte ook lekker eten. Dat doe ik meestal wel eigenlijk ;) Kimchi (pittige gerfermenteerde chinese kool), wortelsalade, Koreaanse kip en nasi. Voor de kinderen tomatensoep met seterrømme, wortels en rijst.

20180425_164800

Ik maakte nieuwe calendulazalf. Dat vind ik echt onmisbaar. Ruwe wangen, auwtjes, winterse lippen, insektenbeten, schrapjes, droge benen: op alles smeer ik die zalf. Het vervangt dus ook nog eens een grote berg producten en dat is goed. Binnenkort een recept.

20180425_151844

Kløsjes..

Heb je dat ook wel eens, dat je een klusje eigenlijk te lang laat liggen terwijl het in wezen in vijf minuten gedaan is?

Wel, negentien jaar geleden morste ik kaarsvet over de omslagdoek die mijn oma in de jaren zeventig voor mijn moeder heeft gehaakt. Ik was toen erg kottik, dus het was zwart kaarsvet en dat valt gelukkig niet zo op op zwart. Maar toch.

Ik gebruik de omslagdoek regelmatig en vond het toch zonde. Kwestie van strijken met een keukenpapiertje er tussen. Inderdaad in vijf minuten gedaan.

20180425_143948

Ik vond het ook leuk dat de zuurkool gewoon zuurkool is geworden in plaats van iets schimmelig en snotterigs, dat helaas ook wel eens gebeurt.

20180425_142129

Er was een grote regenboog ’s avonds. De kinderen gingen naar zee. De kinderen kwamen drijfnat terug. De jongen was al een keer van het vlot gevallen vandaag omdat er een motorbootje voorbij kwam dat meer deining veroorzaakte dan hij kon hebben. Gelukkig was het een graad of 12. En hebben we een wasmachine. Een dweil. En een warme douche.

Ik weet nu waarom een regenboog voor ons een boog is, maar die natuurkundige verklaringen zijn ook vaak zo saai.

Neem nu de regenbogen in de mythologie:

In Norse religion, a burning rainbow bridge called the Bifrost connects Midgard (earth) with Asgard, home of the gods.[1] Bifrost can be used only by gods and those who are killed in battle. It is eventually shattered under the weight of war – the Ragnarok . The notion that the rainbow bridge to heaven is attainable by only the good or virtuous, such as warriors and royalty, is a theme repeated often in world myths.

In the ancient beliefs of Japan, rainbows were the bridges that human ancestors took to descend to the planet.[1]

In Navajo tradition, the rainbow is the path of the holy spirits, and is frequently depicted in sacred sandpaintings.[2]

The Maori tell a tale of Hina, the moon, who caused a rainbow to span the heavens even down to the earth, for her mortal husband to return to earth to end his days, since death may not enter her celestial home.[3] 

bron: wikipedia

Dat zijn toch mooie dingen. Zulke verhalen. Hier nog meer over regenbogen.

20180425_182754

En ik heb geen goede afsluitende zin, dus dan maar een liedje. Geen metal. Het plaatje totaal niet passend bij de muziek. Ik denk dat liefhebbers van Cohen en Cave het kunnen waarderen ♥

We are morose, we are pathetic – we are done
Look at us now – are we kneeling?
When we should be – weeping with rage
Or at least be rattling our chains
Look at us now – we are over

Gratis pret: zwemmen in open water.

water-3243420_1280

Het was alweer een hele tijd geleden dat ik in zee had gezwommen. Half december vond ik het voor het laatst ‘te doen’ en daarna vond ik het te fris, zo tussen de ijsschotsen. Nu geloof ik heilig in het gezondheidseffect van een frisse duik maar je kan de dingen ook overdrijven. Hoewel de bejaarde tante van een kennis wel elke dag een duik in zee schijnt te nemen. Maffe Noren. Maar ik begrijp het wel ;)

In zwembaden waag ik me niet. Ik ben geenszins smetvrezend maar in het zelfde water zwemmen en met blote voeten op vloeren lopen als nog 400 anderen: er zijn weinig dingen waar je me harder om kan laten gruwen dan dat. Kippenvel krijg ik ervan, op een zeer onplezierige manier.

Gisteren was het al heerlijk weer en liepen we met onze blote voeten door het water. De kinderen natuurlijk zoals kinderen dat doen:

Mijn sokken zijn nat. Mag ik mijn sokken uit?
Oh nu is mijn legging nat. Mag die ook uit?
Oh nu is mijn rok nat. Mag ik die uit?
Oh mijn trui is nat. Kan ik die uittrekken?

‘Doe dat voordat je het water ingaat’ denk ik dan maar als ik dat suggereer doen ze alsof ik gek ben. ‘Ik ga toch niet mijn kleren uittrekken, gekke mama!’. Nee, belachelijk als je het water ingaat inderdaad.

Als ik het idee heb dat ik in zee of ander water moet springen, moet ik het ook echt doen. Anders sterft er een stukje van me, denk ik. In elk geval heb ik er dan heel erg spijt van!

Vandaag was het dertien graden en het voelde heerlijk warm. Ik weet niet of dat komt omdat het daadwerkelijk warm is of omdat na drie maanden temperaturen onder nul en een meter sneeuw die na vier weken dooi ein-de-lijk weggesmolten is, alles boven de tien graden aanvoelt als zwoel zomerwarm.

‘Achterlijke idioot, je gaat het echt doen’ zei de man toen ik me omkleedde. De enige keer dat hij het water in gegaan is sinds we hier wonen is toen hij een touw moest verwijderen dat om de schroef van de boot was gewikkeld. Dat ging niet van harte en ondanks dat het een prachtige zomerdag was, heb ik hem daarna gehuld in een foliedeken moeten bijbrengen met rum gebracht door een Sint Bernard, zo onderkoeld dat ie was.

En oh, wat was het weer heerlijk. Het water was te laag om van de kade te springen. Dat doe ik maar het liefste; een kwestie van springen en er is geen weg terug behalve een paar meter naar het strand. En ja, dat is lang genoeg als het vijf graden buiten is ;)

Gelukkig was het dus wat warmer en na drie keer duiken ben ik op de warme stenen tegen het houten boothuisje aan gaan zitten om op te warmen en dat was zo zalig.

Want daar doe ik het voor, dat ongelofelijk warme, frisse, ontspannen en voldane gevoel de rest van de dag. En ik houd vooral van het intense gevoel te leven na een frisse duik. Alsof je de dingen opeens helderder ziet.

Het is gratis. Het is niet aan regels gebonden. Het is een beetje raar, dus goed. Het maakt  dat je je weer op je plek gezet voelt: niet de alles naar zijn hand zettende mens maar een piepklein poppetje in een eindeloos veel machtiger zee die je als je een paar tientallen meters te veel naar het midden zwemt, genadeloos meesleurt.

Het enige dat je ervoor nodig hebt is een zwempak. Goed weer is optioneel. Minder goed weer betekent alleen maar een fijner gevoel na afloop. De enige luxe die ik me wil permitteren is de aanschaf van een paar nichterige zwemschoenen. Omdat gladde stenen, scherpe schelpen, modderige bodem en een schuwe doch enorme krab die tussen de stenen van de kade huist. Onder andere.

Mijn goede voornemen: zo veel mogelijk zwemmen. Want leven :)

Geen feminist hier.

Als ‘thuisblijfmoeder’ krijg je geregeld het predikaat ‘ongeëmancipeerd’ opgeplakt. ‘Thuismoeke’. Nu lig ik daar niet wakker van, want het zegt genoeg over de predikaatplakker zelf. Doorgaans een zelfverklaarde feministe.

Ik heb echter nooit willen begrijpen wat er ongeëmancipeerd is aan het bewust maken van je eigen keuze, ook al is het een ‘traditionele’.
Ik snap al helemaal niet wat er feministisch aan het bekritiseren en beschimpen van de keuzes van je seksegenoten. Alleen al daarom zou ik mezelf nooit een feminist noemen, hoe zeer ik ook ben voor gelijke kansen, keuzes en vrijheid voor iedereen. Ik heb niets met de beweging in zijn haar huidige vorm.

(Ik begrijp evenmin hoe feministes met hun grote mond probleemloos rondlopen in H&M’etjes en iPhones, gemaakt door vrouwen -en mannen- die serieus onderdrukt worden en als slaven werken voor hun kleding en telefoons.)

Half om half

De laatste tijd is het idee dat mannen en vrouwen hetzelfde moeten kunnen en doen erg populair.

Vrouwen moeten werken en worden daar door overheidsbeleid zelfs min of meer toe gedwongen door enorme fiscale voordelen te geven wanneer hetzelfde inkomen door twee partners binnen wordt gebracht in plaats van een.

Mannen op hun beurt moeten meer zorgen. De overheid moedigt dit ook aan met lullige campagnes. Geduldig legt ze uit hoe je taakverdeling in huis bespreekbaar moet maken met manlief, want dat kunnen ‘burgers’ zelf niet.

De overheid zou zich naar mijn mening ver moeten houden van zulke inmenging in het leven van de mensen. De overheid zou zich sowieso ver moeten houden.

Dubbele agenda

Wel, de overheid doet dit natuurlijk niet uit bezorgdheid over haar burgers. De overheid doet wat goed is voor de overheid.

Hoe meer mensen werken, hoe meer ze verdienen. Hoe meer ze verdienen, hoe meer ze uitgeven. Hoe meer ze uitgeven en winkelen, des te minder tijd hebben ze om na te denken en verder te lezen dan nu.nl en netflix. Hoe meer ze werken, des te meer belasting ze betalen en des te ongestoorder de overheid haar eigen agenda kan uitvoeren.

En hoe meer mensen werken, hoe minder ze een beroep (kunnen) doen op de overheid. Dat is lekker goedkoop.

De eerste twee feministische stromingen waren gebaseerd op het krijgen van gelijke rechten, gelijk onderwijs, seksuele bevrijding en het kunnen kiezen uit dezelfde opties. En terecht. Maar: generaliseren is makkelijk en dan kunnen we toch stellen dat mannen en vrouwen verschillende kwaliteiten hebben. Kwaliteiten die we zijn gaan zien als sloverig en onderdrukt in het geval van vrouwen en agressief en onderdrukkend in het geval van mannen.

Natuurlijk is het goed dat je ‘uit huis’ kan als je tegen muren aanvliegt. Maar dat betekent niet dat zorg voor man en kinderen een vorm van onderdrukking is, of minder dan het hebben van een betaalde baan. Dat dit denkbeeld ons opgedrongen wordt, vind ik zorgwekkend.

Eten, kleding, huisvesting

Waarom probeert de overheid ‘ons’ met alle geweld te maken tot personen die we niet -per definitie- zijn? Vrouwen en mannen zijn verschillend. Gelukkig.

We kunnen vaak nog geen knoop aanzetten en het is zelfs grappig als je zegt dat je alleen water kan koken. We zijn er bijna trots op de meest essentiële dingen zoals zorgen voor onze kleding en fatsoenlijk eten niet te kunnen.
Veel dingen die traditioneel door mannen of door vrouwen werden gedaan, kunnen we echter allebei niet meer. Mannen doen, willen of kunnen geen mannendingen meer en vrouwen geen vrouwendingen met als gevolg dat we alles uit moeten besteden.

In de afgelopen 250 jaar zijn zo goed als al onze ambachten en vaardigheden ons uit handen genomen door ‘de vooruitgang’. Dat maakt ons, naar mijn mening, krachteloos.

Wat we ook doen, we moeten consumeren. Winkelen, kopen, spenderen. Onze zuurverdiende centjes terugstoppen in het systeem waar we al bijna 50 uur per week voor op de been zijn. Kortom: we zijn allemaal een stelletje naar de pijpen van Rutte, Ahold, Apple, Shell, Unilever, Aegon en Heineken dansende drones die steeds harder werken voor Het Systeem.

En dat maakt brave, krachteloze burgers die te moe, overvraagd en verward zijn om vraagtekens te zetten bij wat we volgens de overheid geacht worden te denken, te doen en te vinden. En dat komt de overheid heel erg mooi uit.

Waarmee ik maar wil zeggen:

serveimage

Leuk of niet?

Wat het leven mooier maakt:

Wandelen. Een huis huren. Losse thee. Een wasrekje. Geen krant. Geen facebook. Geen instagram. De bibliotheek. Twintig kledingstukken. Leren schoenen. Brieven schrijven. Een hangmat. Bezem en veger & blik. Groenten en fruit. Ad-blockers. Nee-nee stickers. Zonsondergang. Zonsopgang. Stilte. Vogels. Havermout als ontbijt. Een lege brievenbus. Een lege inbox. Een uit staande mobiele telefoon. Genoeg geld op je rekening. Zwerfafval opruimen. Mensen die stoppen met zwerfafval creëren. Net geklede mensen. Stille buren. Goede buren. Iets goedgelukts uit de oven halen. Geen televisie. Geen nieuws. Mensen met een zelfde geestelijke afwijking om mee te praten. Anarchie. Kaarslicht. Warm water uit de kraan. Planten in een potje. Overvliegende zwanen. Sterren kijken. Geen reclame. Wollen dekens. Eenvoudig eten. Contant geld. Bel-me-niet register. Niets doen. Bier drinken bij de lunch op zondag. Kinderen die eindelijk slapen en hun mond houden. Naar buiten als het regent. Naar buiten als de zon schijnt. Zon. In zee springen. Tijd voor een flauw spelletje met een klein kind. Fietsen. Natuurlijke stoffen. Rugzakken. RVS waterflessen. Sneeuwklokjes en andere voorjaarsbloemen. Corvus Corax. Herfstkleuren. Paddestoelen. Niet winkelen. Grootverpakkingen. Vulpennen met losse inkt. Kinderen leren hun eigen brood te snijden en hun eigen eieren te bakken. Zelfgemaakte wijn. Slapen met het raam open. Water. Etsy. Ouderwetse gebruiksvoorwerpen. Dingen zonder plastic. Katoenen boodschappenzakjes. Zo min mogelijk verzekeringen. Geen hypotheek. Geen beleggingen. Filterkoffie. Brieven van leuke mensen in de brievenbus. Boeken van papier. Boeken. Boerenkaas. Zelfgemaakte calendulazalf. Niets nodig hebben. Niet naar de winkel hoeven. Kringloopwinkels. Niet naar kantoor hoeven. Je eigen tijd indelen. Een mooie film. Biologische winkels. Boerderijwinkels. Zelfstandige winkeliers. Ouderwetse binnensteden. Een boek lezen dat je leven verandert. Middeleeuwse gebouwen. Festivals. System of a Down.

bloemen aan stille meertjes

 

kleine landschapjes
rode houten huisjes aan stille meertjes

kinderen die zelf wafels bakken

Wat weg mag:

Theezakjes. Nespressocupjes. Verplichtingen waar je geen zin in hebt. Grote huizen. Vette hypotheken. Hoge verzekeringspremies. Plastic flesjes. Plastic. Overlijdensrisicoverzekeringen. Je schoonmoeder. Verkeer. Files. Luchtvervuiling. Afval. Zwerfafval. Vervelende bazen. Bazende managers. Handtassen. Commentaar op hoe je je kinderen opvoedt. Gebeld worden.  Televisie. Ongeadresseerde reclame. Ketenwinkels. Winkelcentra. Geadresseerde reclame. Telemarketeers. Pinnen. Reclame op internet. Angst. Het acht-uur journaal. Een kast vol kleding. Vijf soorten wasmiddel. Drogers. Te weinig tijd voor de dingen die je echt wil doen. Buren met muziek. Buren die klussen. Belastingaangiftes. Uniforme pensioenoverzichten. Unilever. Verzekeringstussenpersonen. Herrie van een afwasmachine. Je zakelijke mail na een paar dagen vrij. Politici. Politiek verslaggevers. Ledlampen. Mensen die vinden dat je onder het mom van vrijheid van meningsuiting, alle fatsoen moet laten varen. Mensen met te weinig kleding aan. Vieze voeten in goedkope glitterslippertjes. Lege pakjes sigaretten in de berm. Mensen die een gesprek onderbreken om op hun telefoon te kijken. Mensen die in gezelschap met hun telefoon bezig zijn. Mobiele telefoons. Telefoons. Whatsapp. Whatsapp-groepjes. Diëten. Stomme gezondheidsclaims. Gezonde keuze-klavertjes. Mensen die beledigd zijn om wat er (niet) in hun eten zit terwijl het gewoon op de verpakking staat. Trilplaten. Fitnessapparatuur. Kettingzagen. Gelamineerde meubels. Spullen die kapot gaan. Griep. Spuug. Angst. Nieuws. Rood staan. Blauwe enveloppen. Leen van Frisia. Lenen. Het idee iets nodig te hebben. Te korte benen aan panty’s. Nestlé. Grote bedrijven met hun aandeelhouders. Muggen. Knutten.

Aanvullingen? (kan nog uren doorgaan, maar dat is ook zo zonde van de tijd)