‘Ik haat huishouden’

‘Ik haat het huishouden. Het is nooit klaar. Het gaat altijd door. Zucht.’

Wel nee. Je bedoelt:

‘Ik haat het dat mijn huis nooit zo schoon is als die huizen in de VT Wonen en de Glassex-reclame. Ik ben nooit klaar. Ik ga altijd maar door tot ik dat bereikt heb’.

“Few tasks are more like the torture of Sisyphus than housework, with its endless repetition: the clean becomes soiled, the soiled is made clean, over and over, day after day”-Simone de Beauvoir

Je kan ermee bezig blijven, als je wil. Zeker met zes mensen waarvan vier onder de tien jaar. Maar dat moet je gewoon helemaal niet doen.

Schoon-ig.

Ik houd van een schoon huis en ik kan niet goed tegen rommel, al was het maar omdat vuil vuil aantrekt, en aan zijn lot overgelaten rommel vrij snel ontaardt in chaos en dat betekent per saldo alleen maar meer werk. En dat wil ik niet.

Niet werken = altijd huishouden. Dus.

Er wordt soms aangenomen dat ik meer zal huishouden dan iemand met een betaalde baan. Dat klopt een beetje: ’s ochtends stofzuig ik en trek slaapkamers glad. Ik slinger een doekje door de wc’s en zorg dat de keuken weer fris is.

Dingen die je vermoedelijk laat liggen als je vroeg de deur uit moet. En terecht. (ik vroeger wel, want als je thuiskomt is toch alweer bijna etens- en bedtijd) Uiteraard lunch ik thuis, al dan niet met man en kinderen.

Maar verder doe ik niet veel meer dan de gemiddelde persoon. Misschien zelfs minder omdat we niet zo veel in huis hebben en ik strijken, vloerkleden stofzuigen en dekbedden wekelijks wassen echt tijdverspilling vind.

Wat doe ik dan de hele dag? Ja, dat wordt steeds meer de vraag hè? ;)

Mooie huizen zijn vieze huizen

644705058710055
deze tafel (leuk watermerk door mn eigen foto)

Hoe mooier onze huizen, des te smeriger ze lijken te worden. In ons vorige, 130 jaar oude Noorse huis, zag je nooit iets op de vloer. Die was kaal, hout en charmant afgesleten maar je merkte pas als je moest stofzuigen als het begon te klinken alsof je op beschuitjes liep. Nee, dan hier op dat ‘moderne’ vinyl…

De keuken daar werd net zo vies als die hier, alleen viel dat pas op als tussen mei en augustus, als de zon erop stond. Anders zag je er weinig op, omdat ie ook nog eens ouderwetsch blauw geverfd was.

Mooie spullen zijn slavendrijvers!

En ik ben best blij met de grote witte tafel maar ik poets er meer aan dan aan het ruwe steigerhouten bakbeest in ons huis in Nederland.

Met alle mooie dingen die we willen hebben, maken we het ons ook vaak niet makkelijker. Een oude houten boekenkast is weer netjes als je er af en toe een stofdoek naartoe gooit, een gelamineerd geval kan je blijven poetsen en is na een welgemikte worp met een matchbox-autootje voor eeuwig lelijk.

Kussens en gedrapeerde plaids op je bank zien er misschien leuk uit (?) maar niemand geeft om die dingen behalve de vrouw des huizes, over ’t algemeen. Veel plezier met opschudden, rechtleggen, hoesjes wassen en wisselen al naar het gelang het seizoen.

Veel mensen willen wit beddengoed, witte handdoeken en wit keukenlinnen voor een schone uitstraling met als gevolg dat je het in bleekwater moet leggen, oxi-aksie voor moet kopen en speciaal witwasmiddel. De oplossing: grijs en beige textiel. Zie je niets op.

Kijken door je wimpers

Als je veel thuis bent, moet je (denk ik) ook bewust niet alles willen zien en kijken naar je eigen huis zoals je bij een ander kijkt: naar het grote geheel maar niet naar stof op de plinten, vlekken op deuren, koffiekringen op tafel, koekhandjes op je ramen, spinnenwebben aan plafonds en stofkonijntjes op slaapkamers.

Doe je dat wel (en denk je dat een spiksplinterschoonhuis zoals in de blaadjes en reclame inderdaad haalbaar is als je er daadwerkelijk in woont) dan word je een slaaf van je eigen huis en wordt het huishouden inderdaad een frustrerende Sisyphus-straf.

De oplossing tegen eeuwig huishouden?

Veel naar buiten gaan is voor mij de beste manier om geen achterstallig onderhoud te zien. Rechts op de foto staat ons huis en geen stofje, rommeltje of wasgoed te zien. Heerlijk!

Lees een boek. Dan zie je ook niets.

Laat die belachelijke standaard van schoon los.

Zorg voor minder objecten om voor te zorgen. En nog minder. Nog een beetje minder… Ja, precies goed.

En voor die dingen die toch gedaan moeten worden is het beter om het gewoon doen.
Denken: ‘ik vouw de was op’ in plaats van ‘ik heb echt zo’n vreselijke schurfthekel aan die eeuwig terugkerende pokkewas’ is beter voor je hersens en je gezichtsuitdrukking. Dat maakt je echt niet minder slim of modern. Kijk maar naar mij

 

Advertenties

Eenvoud: je eigen pad bewandelen.

people-3120717__480Iedereen een plezier doen

Ik denk dat het leven niet bedoeld is om doorheen te jagen. Of om het iedereen naar de zin te maken. Toch is dat wel wat veel mensen doen.
We doen ons best op school voor onze ouders en voor de goedkeuring van leraren. We gedragen ons op een bepaalde manier in een vriendengroep. We kiezen een opleiding waarvan we denken dat het ons aanzien geeft, al zouden we zelf liever gaan werken, reizen of de kunstacademie doen dan de HEAO.

Na ons slagen willen we een goede baan zodat we genoeg verdienen om uit te stralen dat we succes in het leven hebben. We willen de beste versie van onszelf zijn, wat dat ook moge betekenen. We willen de beste partner zijn, de beste moeder, een attente dochter, een goede vriendin en de werknemer die de promotie verdient.

Maar wat wil je zelf?

Maar staan we er ooit echt bij stil wat we willen in het leven? Iets dat niet door anderen is opgelegd? Door commercie of maatschappij of ouders of collega’s? Is wat we doen, wel echt hetgeen ons gelukkig maakt?

Ik dacht vroeger dat mensen in mooie huizen met grote auto’s en goede banen erg tevreden en zorgeloos zouden zijn. Maar het stelt niets voor. Het is hetzelfde als een eenvoudig huis, een oudere auto en een gewone baan maar dan met een pak meer stress, hogere schulden, meer verantwoordelijkheden, onderhoud en dingen te verliezen.

We worden vaak zo meegesleept in het leven, er is amper ruimte voor reflectie. Voor naar binnen kijken. Wanneer heb je voor het laatst vijf minuten gewoon gezeten en gekeken naar de zon, de planten, de regen, de mensen, de dingen? Zonder er een instagram foto van te willen maken, zonder te denken aan je to do list, je mislukkingen of successen maar gewoon…. zitten. We hebben er geen tijd voor, en het is eng.

Eenvoudiger leven

Als je streeft naar een eenvoudig leven, begin je misschien eenvoudig met kasten uit te ruimen of je financiële verplichtingen te verminderen. Als je minder spullen en verplichtingen hebt, krijg je meer vrije tijd. Als je stopt met kopen, houd je nog meer tijd, en geld over. Je kan een stap terug doen uit je drukke leven en minder werken, of op zijn minst je vrije tijd minder vol proppen.

En dan? Ik werkte vooral omdat ik werkte en het leven had dat ik had omdat ik werkte, et cetera.
Toen ik een stap terug kon doen, kreeg ik tijd voor de dingen die ik belangrijk vond.

Constant overal aan voorbij racen is ook de makkelijkste manier om ongemakkelijke dingen niet onder ogen te hoeven zien. Een man op wie je bent uitgekeken, een baan die eigenlijk alleen maar energie kost maar zo lekker verdient, het feit dat je vrienden of gezin verwaarloost.
Jezelf wijsmaken dat jij en je baan de wereld doen ronddraaien, is een makkelijke manier om hier constant aan voorbij te gaan en je kop in het zand te steken.

Zelfreflectie en al die dingen

candle-670320_1280Als je je leven vereenvoudigt, krijg je meer tijd. Tijd voor zelfreflectie. Tijd om een dagboek bij te houden. Tijd om simpelweg te zijn. Tijd om erachter te komen wat jij wil doen met die 60 jaar of minder die je nog gegeven zijn.

De stoïcijnen zeggen dat je elke dag moet leven alsof het je laatste is. Herman Finkers vond dat maar een boel gedoe, al dat geregel. Maar je bewust zijn van het onvoorspelbare van het lot en je realiseren dat het inderdaad snel afgelopen kan zijn zorgt er ook voor dat je je leven niet verdoet. Zorg dat vandaag er toe doet. Door te gaan doen waar je hart ligt en niet bang te zijn voor morgen.

Als je daarvoor afstand moet doen van iets, wat het ook is, waarom zou je je dan laten tegenhouden? We hebben ons huis verkocht voor een lachwekkend laag bedrag maar het was de beste beslissing ooit.

Altijd in de hoogste versnelling maakt de meesten van ons niet gelukkig

En nee, ik houd geen pleidooi voor niet werken, voor we die discussie weer krijgen ;)
Ik bedoel dat we beter kunnen stoppen met door het leven racen alsof we het eeuwige leven hebben, voor we er op ons tachtigste achter komen dat racen niet het doel van het leven blijkt te zijn.

Dat we terugkijken en ons afvragen waarom we zo veel deden voor goedkeuring en geld, waarom we onze liefhebberijen en dromen rond ons twintigste in de eeuwige ijskast hebben gestoken en waarom we niet de tijd namen om lange wandelingen te maken toen ons lijf nog meewerkte. Waarom we altijd dachten dat geluk achter de volgende heuvel lag, terwijl het ons in ons gezicht aanstaarde. Waarom we op ons veertigste dachten dat we te oud waren voor een emigratie of een omscholing tot timmerman en langzaam stierven als Chief Sales Officer of hoe het tegenwoordig ook heet. Of dat het niet mogelijk was om onze stressvolle maar goedbetaalde baan om te ruilen voor iets simpelers.

Als je zelf niet bepaalt wat belangrijk is, bepalen andere mensen het voor je.

Minder verantwoordelijkheden, minder kosten, minder kopen, minder spullen en minder stress. Met als gevolg meer jou, meer leven, meer liefde en meer voldoening.

20180330_155853

20180330_160222

20180404_102259

20180404_104011

20180404_104842

Hedonistische adaptatie. Oh jee!

Hedonistische adaptatie: het is een bijzonder iets en houdt in dat mensen zowel na heel positieve veranderingen (of negatieve) veranderingen vrij snel weer op hetzelfde, stabiele geluksniveau zitten, als ware er niets gebeurd.

Met de ‘hedonistische tredmolen’ wordt bedoeld dat de meeste mensen constant op hun tredmolentje blijven lopen, altijd onderweg naar meer geluk, meer comfort en meer levensvreugde. En ironisch genoeg nooit aankomen op het punt van ‘genoeg’.

Als je je op deze tredmolen begeeft, kan je last hebben van een aantal dingen:

  • Je denkt dat de toekomst beter is dan het heden, omdat je leven dan eindelijk compleet zal zijn
  • Je hebt altijd nog een ding (of een paar dingen) nodig om gelukkig te kunnen zijn. Een paar kilo minder. De kinderen allemaal op school. Nieuwe garderobe. Andere telefoon. Hond. Tuinset.
  • Je staat niet stil bij en waardeert niet wat je allemaal al hebt
  • Je vindt weinig dingen echt leuk en bent snel verveeld. Je zoekt constant input van buitenaf.

Maar: alles wat je nu hebt, zijn dingen die je ooit ongelofelijk graag wilde. Je kinderen, je hoekbank, je dure braadpan, je comfortabele matras, die kleur op de muur, de baan, de lease-auto en de grote tuin.

Ik heb er zelf ook wel eens last van. Dan bedenk ik hoe tof een eigen huis of een mooie houten vloer zou zijn. Om me vervolgens te realiseren dat ik nu echt alles ‘heb’ wat ik ooit graag wilde: grote liefde aan mijn zijde, gezonde kinderen, een huurhuis zonder zorgen in Noorwegen, een wollen deken, een balkon met veel zon, vrijheid, een fiets… Meer voegt niets toe. Het is hoogstens eventjes leuk en nieuw maar daarna is het ook gewoon een woonruimte of een vloer. Dus waarom zou ik me al dat gedoe op de nek halen?

Opeens iets willen is maar weinigen van ons vreemd, denk ik. Er is niet veel mis mee, zo lang je de nutteloosheid van het gewenste inziet. Want waarom zou een ding dat vorige week prima was, vandaag opeens vervangen moeten worden? Of iets toegevoegd waar je je hele leven prima zonder kon? Toch leven veel mensen hun hele leven zo. Wil. Koop. Heb. Verlies Interesse. Wil. Koop. Heb. Verlies Interesse…. enzovoort.

Uit de hedonistische tredmolen stappen

Gelukkig kan je het jezelf ook afleren, als je je bewust wordt van dit gedrag. Het afleren van luxe blijkt niet eens zo lastig, zeker niet als je besluit dat het je helemaal niet uitmaakt dat je geen nieuwe kleding meer koopt, korter doucht, eenvoudiger eet of de kachel 5 graden lager zet.

Denk dat je alles kwijt raakt. Je moet slapen op de grond, het leuke eengezinshuis wordt een flatje in de negentiende-eeuwse schil,  de bank wordt een veilingkistje, de auto wordt het OV: shit. Hoe meer waardeer je de dingen die je nu hebt, als je beseft dat ze vergankelijk zijn en je afgenomen kunnen worden.

Wees dankbaar. Denk eens aan de positieve eigenschappen van het huidige ding. Dat je bijvoorbeeld zo heerlijk met zijn allen op die oude bank kan hangen. Dat je je niet druk hoeft te maken over vlekken of beschadigingen want die vallen niet meer op. Dat hij niets kost. Dat je hem niet hoeft uit te zoeken of nog erger: naar wens samen-te-stellen. Aaargh!

Bekijk alles in je huis en herinner je het gevoel dat je had toen je het kocht. Je was er vast blij mee. Maar hoe lang? En waarom zou een volgend ‘ding’ je wel geluk brengen?

Bedenk waarom je steeds op zoek bent naar het volgende grote ding. Je bent steeds op zoek naar iets nieuws. Enig idee waarom? Altijd nieuwe kleding omdat je je niet lekker in je vel voelt? Altijd nieuwe spullen omdat dat afleidt van je partner die je een flapdrol vindt? Altijd aan het klimmen op de carrièreladder omdat je denkt dat je je moet bewijzen voor anderen? Altijd vakanties aan het plannen omdat je je gewone leven wil ontvluchten?

Er zijn niet zo veel dingen nodig om tevreden te zijn. Iets nuttigs om te doen. Werk (betaald of onbetaald ;) ) dat je voldoening geeft. Een goede relatie met partner, kinderen, familie en andere naasten. Gezond eten. Gezondheid.

20180318_094854
gisteren had echt niet beter geweest met een loungeset.

Veel mensen kijken met weemoed terug op hun jeugd, of vroege volwassenheid. ‘We hadden niets, maar we hadden het wel goed, we waren vrij!’.
Het is toch gek dat we ergens op onze reis door het leven het idee krijgen dat er meer moet zijn, erachter komen dat dat niet gelukkig maakt en we vervolgens nog meer meer willen omdat we denken dat dat wel blij maakt.

Die vrijheid en geluk kan je terugkrijgen door je geluk niet meer te laten afhangen van spullen, luxe, duur eten en gemak. Alles wat je nodig hebt is er al :)

Alles minimalistisch: kinderspullen

Op verzoek :)

Een enorme berg speelgoed is geen garantie voor lief spelende kinderen. In tegendeel: hoe meer van die meuk, hoe meer gedoe in mijn beleving.
Meer ruzie over dingen, meer op te ruimen, meer herrie, meer lelijk plastic en als mensen zien dat je kinderen -ogenschijnlijk- graag met lelijk plastic spelen zet dat de deur wijd open voor meer dan dat en voor je het weet lijkt je huis op een filiaal van de Action.

Niet dat ik iets tegen de Action heb, zeker niet tegen het knutselpapier, schetsblokken en tekenboeken maar alle dingen plastic mogen ze houden.

Minder is meer maar helemaal niets is ook niks.

Kindermeubels

Een van de banken van de eettafel doet dienst als tafel voor de kinderen. Als ze met zijn vieren daar zitten, sjouwen ze de andere bank er ook wel eens bij. Ze vinden niets leuker dan papier tot poeder verknippen en tekenen. Potloden, stiften, puntenslijper, lijmstift en tekenboeken liggen er dus altijd.

Duplo

De kleinsten spelen heel veel met Duplo, dus daar hebben we een mand van. Fietje wenste zich Duplo met bedjes en een prinses, net als op de barnehage. Die vond ik op finn.no maar we zijn zes weken en honderd excuses verder dus ik ben benieuwd of het nog komt.

De houten blokken zijn tijdelijk opgeborgen want daar spelen ze nu niet mee.
Speelgoed met te veel onderdelen die moeten worden uitgezocht vind ik vervelend, voor je het weet zit je tien minuten lego, blokken en duplo te sorteren. Eén soort ‘bouwspeelgoed’ binnen bereik is genoeg, willen ze iets anders dan kunnen ze het vragen.

Boeken

Boeken hebben we ook. Ik houd van de boeken van Christofoor en daarvan is ook een aantal eeuwige favorieten die we al zesduizend keer hebben gelezen maar momenteel lees ik Harry Potter met de oudste en elke avond in Muldvarpen (Het Molletje) voor de kleine meisjes. Op hun kamer hebben ze ook nog wat boeken staan.

Als een boek niet gelezen wordt, breng ik het naar de kringloop. Als de kast vol is ruim ik wat boeken op, in plaats van een kast erbij te kopen.

Speelgoed op kamers

De kinderen hebben op hun kamers nog wat spulletjes. De oudste heeft Littlest Petshop poppetjes, Lego Elves en Friends en Zoobles en is gek op ‘dingetjes’. En knuffeldieren.
De kleinste meisjes hebben ook veel knuffels, een bescheiden bak met lego, koffertje, tasje en plastic ‘hokjes’ met plastic poezen.

De jongen heeft Lego maar speelt vooral met de minecraftpoppetjes ervan. Oh ja, hij heeft ook veel knuffels. Al onze kinderen hebben Heel Veel Knuffels. Maar ze spelen er heel veel mee. Ik zorg alleen dat er zo min mogelijk meer bij komt.

Knutselspullen enzo.

In de keuken hebben we nog wat knutselspullen: twee houten kratjes met verf, plakoogjes (de man heeft er eens 3000 gekocht op ali-nogwat en nu hebben we altijd stenen met oogjes, denneappels met oogjes, schelpen met oogjes en alles met oogjes slingeren), een lijmpistool, smeltkralen en restjes wol.

Puzzels en spellen.

Ook nog! Catan Junior, gewone Catan, een paar puzzels en nog wat spellen. Zo nu en dan brengen we een spel of puzzel die niet gebruikt wordt weg en kopen we een ‘nieuwe’ bij de kringloop voor 2 euro. Bij elkaar zijn het zo’n 15 dingen, een boekenkastplank vol. Ook daarbij zorg ik dat de hoeveelheid niet meer wordt dan wat op die plank past.

Bij elkaar kostte van het dit….

Naar dit vier minuten. Ja, ik heb het getimed.

 

 

 

 

 

 

 

Ordenen

Weinig speelgoed is makkelijk te ordenen en op te ruimen voor de kinderen. Als er een enorme speelgoedsoep ligt, zie ik er al bijna geen gat meer in, laat staan de kinderen. Maar ook al ligt alles over de vloer, dan nog is het in een paar minuten weer opgeruimd, dat zorgt ervoor dat ik de rommel redelijk goed kan verdragen ;)

Spullen die terug naar boven moeten (tasjes, poppen, knuffels, tijdschriften) gaan in de loop van de dag in een grote mand onderaan de trap. Als ze naar bed gaan nemen we de mand mee en legt iedereen zijn spulletjes zelf weer terug op de goede plek. Werkt perfect.

Niet zo hip: refuse & reduce.

Refuse, reduce, re-use, recycle…

Fleecetruien maken van petflessen, meubels van pallets en lampen van oude flessen vinden we al lang niet meer gek. Afval scheiden is gelukkig steeds meer de norm. Recyclen is hip. Je zit absoluut niet voor gek met het jaren vijftig-dressoir van je oma. Re-usen doet het ook goed.

Maar dan dat ‘refuse‘. Dat is toch een beetje het ondergeschoven kindje van het rijtje, samen met reduce. Ook dat liever niet. Niet hip. Terwijl ze toch vooraan staan in het rijtje.
Refuse levert geen nieuwe spulletjes op en niemand verdient er iets aan. Weigeren betekent dat je ervoor kiest om iets niet te gebruiken en dat vinden we niet zo leuk.

Meer is beter en in een wereld die is gebaseerd op het in razend tempo opgebruiken van ‘hulpbronnen’ voor de eeuwigdurende economische groei zal ‘minder’ nooit door de politiek als oplossing worden gepromoot. (Hoezeer het milieu hen ook aan het hart gaat. Serieus, kijk dan! ze hebben electrische auto’s!)

Er is uiteindelijk ook maar een beperkt aantal spullen dat je kan hergebruiken. Wat moet je met 16 pallettafeltjes, 54 kussentjes gevuld met oude lappen, 14 quilts en 5 kandelaars van oude fietsvelgen?

Voor mij is minimalisme leven met minder spullen en zo min mogelijk nodig hebben. Ontrommelen is leuk maar als je niet daarbij stopt met het kopen van meuk dan heeft het weinig zin, milieutechnisch gezien al helemaal niet.
Een stop erop is de meest effectieve manier om een vol huis tegen te gaan en om het milieu te sparen: een niet gekochte bank, lippenstift of broek geeft nihil milieubelasting.

Zo hier en daar begint het idee van ‘peak stuff’ vorm te krijgen. We hebben genoeg (gehad van) spullen, en nog meer spullen.
De directeur van Ikea had het erover, deze website wordt steeds populairder en mijn generatie lijkt minder geobsedeerd door spullen en gemak dan onze ouders.
We hebben de afgelopen decennia gezien hoeveel ‘meer’ precies toevoegt: een kortdurende ‘high’, lege portemonnees, overvolle huizen en Moeder Aarde die betere dagen heeft gezien.

Toch geloven veel mensen dat de politiek en de techniek er wel voor zullen zorgen dat alles goedkomt. Dat is volgens mij BS: niet met onze huidige politici en niet met het huidige systeem.

Heeft het echt zin om waterflesjes van afbreekbaar plastic te kunnen maken? Om water vol microplastics te kunnen filteren voor we het drinken? Om elders de wereld te vervuilen zodat wij ‘schoon’ in electrische wagentjes kunnen rijden? Kunnen we niet beter stoppen met wegwerpproducten, stoppen met goedkope plastic kleding lopen? Minder autorijden? Minder chemische shit in onze huizen en op onze lijven? Minder van alles waarvan we best weten dat het niet oké is.

Allereerst weigeren en waar mogelijk reduceren is het enige echt effectieve dat we kunnen doen tegen de problemen waar we tegenaan lopen.
Er is zo veel dat je niet nodig hebt en maar heel weinig waar je echt niet zonder kan. Alles wat je niet nodig hebt hoeft niet gemaakt te worden en uiteindelijk niet als afval in het milieu te komen.

Refusen gaat nog eens heel groot worden. Al is het maar omdat we over een paar decennia niet eens een keuze meer hebben.

Relaxen vs dingen te doen.

Een huis zonder overbodige zooi heeft veel voordelen, maar met zes personen is er altijd wel ‘rommel’ in huis. Of: altijd iets te doen. De kunst is dan om niet altijd wat te doen.

20180311_142917Echt relaxen als het een rommel is om me heen: ik kan het niet. Hoewel dat ligt aan het soort rommel: als alles van zijn plek ligt omdat er muren geverfd moeten worden, maakt het me weinig uit. Daar kan ik dan toch niets aan doen op dat moment.

Een vriendin (hi Luus) kan makkelijk de boel de boel laten en als de kinderen op school zitten, een paar uur Netflix gaan liggen kijken op de bank met de gordijnen dicht. (ze heeft gewoon een baan heur mensen)

First things first en daar heeft ze 100% gelijk in. Aah….  knap. Het is vast iets tussen de oren. Of een tegenreactie, want haar moeder was een nogal obsessieve poetster. Misschien dat je, als het in je jeugd zo overdreven wordt, makkelijk is te zien hoe nutteloos het in feite is. Hoe dan ook: goed om te kunnen!

dust-is-you-must

’s Ochtends breng ik de kinderen naar de bus. Daarna drinken we koffie en brengt de man een of twee kinderen naar de barnehage. Ik begin dan aan mijn rondje door het huis. Bedden opmaken, wasgoed verzamelen, rommel opruimen. Ik las dat mensen die hun bed opmaken gelukkiger en gezonder zijn, dus x 5 bedden zit ik goed.
Ik doe de vloeren en poets wc’s. Een fris huis vind ik zeer aangenaam en maakt mijn gemoed een stuk beter dan wonen in een soort stofzuigerzak vol slingerende dingsebomser*.

*Noors raar woord voor ‘dingetjes’.

Daarna kan ik doen wat ik die dag wil doen. Niet eerder. Ik vind het dan ook best vervelend als ik om wat voor reden eerder van huis moet en die dingen niet kan doen.  Gewoontes en routines…. tja ;)

Het probleem is, dat je altijd wel bezig kan blijven. Of je nu geen kinderen hebt, of zeven. Stoppen met doen wat je denkt te moeten doen is belangrijk. Ik kan nu ook nog tien dingen bedenken die ik zou ‘moeten’ doen maar volle wasrekken, pekkige keukenvloeren, kattebakken en vuilniszakken lopen niet weg. Nooit. (Behalve vuilniszakken dan, maar er is een grens aan hoe lang je dingen dan moet laten liggen for the sake of lekker relaxen.) Morgen weer een dag en dan is het zo gedaan.

3468510a1fcff3b6d2bee4741e1446ff--do-it-anyway-hygge

Het stopt ook nooit, dat huishoudelijk werk. Dus moet je zelf stoppen. Lekker naar buiten. Schrijven. Tekenen. Op bezoek. Iets leuks gaan doen. Waar je blij van wordt. Want zodra je daarmee bezig bent, bestaan die huishoudelijke dingetjes amper meer.

Bekijk het zo: wat zou je willen dat je gisteren had gedaan? Huishoudelijk werk of wandelen? Strijken (ha-ha-ha) voor de tv of koffie met een vriend? Tijd voor jezelf nemen of nog meer plannen en organiseren?

En zo is het met zo veel dingen: als je wegloopt van dingen, worden ze vanzelf kleiner. Minder belangrijk. Als ik binnen kom na een lange wandeling of een dag aan het strand zie ik echt die vlekken op de keuken niet. Of stoffige plinten. En dan hangt er maar droge was aan het rek. Als iemand iets nodig heeft kunnen ze het pakken. Doei!

Ik zal vermoedelijk nooit echt goed worden in ‘de boel de boel laten’, daarom heb ik het liefst zo min mogelijk ‘boel’. Als ik niet de persoon ben die kan relaxen als er dingen moeten gebeuren, dan moet er maar minder te doen zijn. Jeej minimalisme.

Mezelf dwingen om dagelijks even te ontsnappen aan alles, maakt mijn leven een stuk aangenamer.

20180302_130753
gewoon naar buiten, al betekent het gezandstraald worden door een sneeuwberg :D

 

Alles minimalistisch: huis schoon onder 50 min.

Ik heb geen hekel aan het huishouden maar mijn lievelingshobby is het evenmin. Een van de fijne kanten van een minimalistisch huis / instelling / levensstijl / whatever is toch dat je minder bezig met de dingen die moeten en meer met wat je graag doet.

Stel, je wil je hele huis opruimen, schoonmaken, stofzuigen, dweilen en tot slot wat administratie doen. Hoe veel tijd kost dat als je niet wordt gehinderd door vloerkleden, bijzettafels, bakken vol speelgoed, stapels met oude kranten en tijdschriften en andere struikelblokken? Ik nam de tijd op. Alles voor de minimalistische wetenschap ;)

Ik begon in een niet vies maar evenmin schoon huis dat na de ochtendspits in het gebruikelijke slagveld van pannetjes havermout, uitgetrokken pyjama’s, koffiekopjes, kleding in de slaapkamer, onopgemaakte bedden, een omgevallen plant en och, je kent het wel.

8:40 – 8:42 Onze slaapkamer: wasgoed oprapen, bed opmaken, kleding terug in de kast (2 min)
8:42 – 8:45 Rommel uit de woonkamer naar de keuken brengen, oppervlakken poetsen (3 min)
8:45 – 8:48 Vloer vegen in de woonkamer (3 min)
8:48 – 8:55 Vloeren vegen in de hallen, dweilen in de woonkamer (7 min)
8:55 – 8:57 Badkamer / wc / wasbak schoonmaken (2 min)
8:57 – 9:06 Aanrecht opruimen, was sorteren, spullen opbergen (9 min)
9:06 – 9:15 Caviahok verschonen en hun dekens uitkloppen en in de was gooien (9 min)
9:15 – 9:20 Stofzuigen in de keuken, dweilen in de keuken en de hallen (5 min)
9:20 – 9:50 Koffie, rekeningen betalen, mails beantwoorden, blogs lezen (30 min)
9:50 – 10:08 Boven opruimen: beddengoed recht, stoffen, spullen opruimen, was verzamelen, wc en wasbak schoonmaken, luchtdroger leeggooien, stofzuigen, kleding in de kast (18 min)

Als ik koffie drinken, blogs lezen en administratie doen niet meereken (zulke rekeningen aan de belastingdienst betaal ik gelukkig niet eens jaarlijks!), ben ik 58 minuten bezig geweest. Minus de cavia’s nog niet eens 50.

Het is stofvrij, rommelvrij en fris. De was is gesorteerd en aangezet, de beesten zijn schoon, rekeningen betaald en ik kan fijn gaan doen waar ik zin in heb. Een brief schrijven, gezond eten voorbereiden, wandelen, economisch verantwoord boodschappen doen, kleding repareren, extra Noors leren, iets extra’s in het huishouden doen zoals dekbedden wassen, vooruit koken en dingen zelf maken zoals granola of crackers.

Vandaag was dat ski’s achter Fietje aanbrengen. Ze stonden net met de hele barnehage op ski’s klaar om te gaan skiën en ze was zo blij dat ze ze toch nog aan kon trekken.

En dan vliegt de dag om en is het zo weer half 12, half 2 of half 3 en staan de oudste twee alweer op de stoep. Gelukkig kan ik nog net even mijn bijna-dagelijkse wandeling maken.