Minimalisme: niets te verliezen.

Allereerst: ik heb natuurlijk genoeg ‘te verliezen’. Mijn kinderen, de man, mijn gevoel voor humor… Maar volgens Stoïcijns idee probeer ik me te realiseren dat zij, net zo goed als ik (en wie niet) menselijk en zodoende sterfelijk zijn. Er is niets mis met zulke contemplatie, het zorgt dat je ze waardeert omdat ze er zijn zo lang we er allemaal zijn, dat je je minder van kleinigheden aantrekt en dat je je van sterfelijkheid bewust bent.

Maar daar gaat het niet over. Ik bedoel niets te verliezen op materieel gebied.

Ik zorg ervoor dat mijn afhankelijkheden beperkt zijn. Van warme douches tot televisie kijken en van nieuwe kleding tot luxe etenswaren: niet om mezelf dingen te ontzeggen maar ik voel me vaak beter zonder.

Zonder slot

Ik doe de deur nooit op slot. Nooit? Wel, als we naar Nederland gaan, maar dan zet ik een raam zo wijd open voor de katten dat iemand met een BMI van 36 nog naar binnen kan. Ik denk dat je je met een schroevendraaier in een paar seconden toegang verschaft tot onze residentie, dus waarom moeite doen.

Waarom? Niets te jatten. Weinig criminaliteit. Als ze alles overhoop gooien is dat een goede reden weer eens op te ruimen. Dat ‘ze dan aan je spullen zitten’, dat is dan maar zo. Ik kan me er druk om maken als het gebeurt, of niet. Het verleden is toch niet te veranderen.

Het is in 36 jaar nog nooit gebeurd dat ik iets veranderde aan de loop der dingen door vooraf te stressen of achteraf te miepen. Ik denk ook niet dat het nog gaat gebeuren.

25BjwV3

Kaput.

Ik maak me niet druk over dingen die kapot kunnen gaan. Ik had een grote Nikon camera van mijn ouders gekregen, maar ik vind het vreselijk onhandig. Als ik hem meeneem, ben ik alleen maar bezorgd dat er iets mee gebeurt. Ik geef hem terug want hij maakt het leven alleen maar ingewikkelder.

Bij aankoop van dingen let ik erop dat ze te repareren zijn of eigenlijk niet kapot kunnen. Veel koffiezetapparaten en stofzuigers kan je niet eens open maken zonder ze te ruïneren. Dat is gewoon crimineel van zo’n fabrikant: rotzooi maken die je niet kan repareren. En geen verantwoording nemen voor het afval dat het oplevert, dat wordt natuurlijk op ‘de belastingbetaler’ (mensen, bedoelen ze daarmee) afgewenteld. En wel, op moeder Aarde vooral.

En als je minder hebt, gaat er minder kapot. Duh.

Bij blijven.

Ik ken mensen die dingen kopen omdat andere mensen die dingen kopen. Serieus! Hier ook, opeens rijden overal van die stofzuigers in de tuinen dat blijken grasmaaiers te zijn die natuurlijk na vijf jaar en masse de geest geven….

Kon iedereen voorheen prima de weg op in een bescheiden autootje, tegenwoordig moet iedereen minstens een SUV omdat iedereen een SUV heeft.

Ik heb die behoefte niet. Ik heb geen idee hoe je tegenwoordig een tv aan de praat moet krijgen. Ik zie soms rollende ogen bij mensen als ik vraag wat iets is ;) Alles moet binnen een paar jaar een upgrade, wegens ‘kan echt niet meer’. Want?

Mensen krijgen door de strot geduwd dat alles wat nieuw is, beter is. Fvck traditie, verhalen, gebruikssporen, creativiteit, handwerk en zelf wat doen. Ze geloven het nog ook.

En zo blijft iedereen succesvol rondrennen in het hamsterwieltje, ondertussen klagend over het feit dat ze nog dertig jaar door moeten beunen, terwijl ze als ze hun gewone landlijn, oude tv en handmaaier hadden gehouden a la het jaar 1999, ze 30.000 euro extra op zak hadden gehad. Met een bescheiden uitgavenpatroon is dat gauw drie a vier jaar eerder ontsnappen!

Niets te verliezen.

Het lijkt me onpraktisch en traumatisch voor de kinderen als het huis in de brand zou vliegen. (vliegen?) Voor mijzelf… niet zo. Ik heb een SD-kaart met foto’s die ik graag zou redden, maar verder denk ik niet dat ik iets zou missen. Het zijn maar spullen, toch?

Onze trouwringen kostten een tientje (misschien nog in D-mark) en de man is de zijne vier jaar geleden verloren in de tuin. We hebben er alleen maar stomme grapjes over gemaakt.

Mijn persoonlijke bezittingen -op mijn fiets en winteruitrusting na- passen in een handbagagekoffer. Hoe cool is dat. (ik moet eens kijken of deze bewering klopt)

Lekker goedkoop.

Wat mensen al niet verzekeren. Huisdieren, trouwringen, verzamelingen, het interieur voor 120.000 euro… Het niet nodig hebben is wat mij betreft de beste verzekering tegen onheil want het meeste onheil is niet zo groot als je niets van waarde hebt om van wakker te liggen.

We hebben de ruimte die we hier hebben, ook niet nodig. Ik heb ook weinig binding met het huis waar we nu wonen ondanks dat ik me er thuis voel. Sinds we zijn geëmigreerd, denk ik dat ik me op veel plekken thuis kan voelen. Ik vind het juist erg fijn om niet aan een bepaalde plek verbonden te zijn.

Lekker makkelijk.

De garage opruimen. De tegels hogedrukspuiten. De buitenkeuken wassen. Het tuinmeubilair afsoppen. Het kleed uitkloppen. De boekenkast sorteren. De sprei op het bed leggen. De kamerplanten water geven. De kristallen hanglamp stoffen. De badkamer grondig poetsen. De kledingkasten opruimen. De tablet ter reparatie opsturen. Het espresso-apparaat reinigen. De juiste tas bij mijn outfit kiezen. Sieraden matchen met schoenen. Een hutkoffer kopen voor al mijn kleding omdat ik twee weken naar Corfu ga waar ik eigenlijk alleen een bikini draag. Beleggen en stressen bij elke neerwaartse beursbeweging. Kleding strijken. Facebook checken. Vijfentwintig jaargangen van een tijdschrift op volgorde leggen. De televisie instellen met 500 zenders. De smartphone upgraden. De glazen salontafel poetsen. Buxushaagjes knippen. Een nieuw batterijtje in een horloge laten zetten. Zilver poetsen. Gordijnen laten stomen. Het interieur aanpassen naar het seizoen. Nieuwe trendkleur op de muur verven. Spullen shoppen waarvan je niet wist dat je ze nodig had. Collecties afstoffen. Het marmeren aanrechtblad verzorgen.

Ha-ha-ha.

Of je gaat in de zon zitten met boek en bier.

Er zijn zo veel dingen die je niet hoeft te doen of te hebben.

Lang leve die vrijheid.

1ff94eb4fc4c9c9bf68d15d0cd516f2f

 

Advertenties

Acht items minimalistische zomergarderobe

De komende dagen loopt de temperatuur hier op naar 30 graden. Waaat trek je dan aan? Niet al te veel natuurlijk. Maar ‘niet al te veel’ betekent niet ‘kort’ en ‘luchtig’ betekent niet enorme hoeveelheden onbedekt vleesch. Althans, ik voel me daar niet prettig bij en frisser voelt het ook niet. Korte rokjes beperkt ik tot dagen dat er een dikke legging onder kan.

De zomer is wel heerlijk eenvoudig als het gaan om kleding: acht dingen is meer dan genoeg.

Ik heb geen typische zomerkleding, alles wat ik nu draag kan ik ook in koudere tijden aan, met vest en legging. Jeej, veelzijdigheid is goed. Wat betreft gebruik van de kledingstukken dan, want van veel afwisseling kan je me niet betichten ;)

 

Mijn hoogzomergarderobe bestaat uit:

  • Een lange zwarte linnen rok. Ik kocht die hier en het is absoluut mijn favoriete rok. Er zit een heerlijk brede zachte elastieken band aan de bovenkant die nooit knelt. Verdeelt ook je silhouet niet in twee stukken. Enige nadeel is dat ik hem op alle vier de naden bij het elastiek al minstens twee keer heb moeten repareren.
  • Twee wikkelrokken (deze) Ideaal, want past altijd. De stof (rayon) is zacht en oogt natuurlijk. Ondanks de enorme lap stof, voelt de rok niet zwaar of warm.
  • Een wijder shirt met v-hals  voor echt hete dagen
  • Een shirtje van Wardruna (in eco-CO2gecompenseerd rechtdraaiend katoen)
  • Een shirt van de kringloop met een schedel met hoge hoed
  • Een dun vest
  • Vivo barefoot flats. Ik kocht ze in februari, toen kon ik ze alleen binnen dragen. Nu draag ik ze altijd, al dan niet met dunne pantydingen eronder.vivoZe zijn zo fijn! Ze zijn soepel, klein op te vouwen, lopen heerlijk. Het idee van barefoot schoenen is dat je voet kan bewegen zoals ie van nature beweegt en dat gaat in veel moderne stugge schoenen niet. En nee, ik geloof niet in orthopedisch verantwoorde (kinder)schoenen en dat elke voet ‘gecorrigeerd’ moet worden. Ik kocht ze een maat groter zoals geadviseerd en dat past perfect.
    Ze passen overal bij. Ik wilde ze al langer en in februari waren ze opeens 300 kr. afgeprijsd. Met een kortingscode wegens het aanmelden op de nieuwsbrief waren ze geen 900 maar nog 500 kr.

Oh ja, ik heb stiekem nog een grijze pantalon-broek (van de kringloop), maar die draag ik alleen als ik ga fietsen.

 

En nu ga ik een duik nemen in zee. 28 graden, potverdriedubbeltjes!

Nog makkelijker huishouden met kinderen

Huishouden: ik heb er geen hekel aan omdat ik liever in een fris huis woon dan in een hondenhok. Ik merk elke keer dat dingen laten versloffen een veel vervelender en tijdrovender taak betekent dan bijhouden. Maar dat kan soms vervelend worden en de oorzaak is vaak te veel keuze aan speelgoed, kleding, etenswaren en andere spullen.

Mijn tips voor nog eenvoudiger huishouden:

  • Ruim zo min mogelijk op van je kinderen. Alles wat ze achter hun kont laten slingeren gooi ik in een zak bovenaan de keldertrap. Eens in de paar dagen breng ik die naar beneden en leeg de inhoud in een grote mand. Eens in de paar weken roep ik dat ze de zooi moeten opruimen en wat niet opgeruimd is, gaat in de zak voor de kringloop.
    Dat is zo veel makkelijker dan elke keer zeggen dat ze hun lego / knuffelbeest / schoenen / wat dan ook moeten opruimen. Zo zien ze wat ze laten slingeren en ik heb er minimaal werk en ergernis van.
  • Geef ze alleen water te drinken. Ah, zielig. Maar het is gezonder, goedkoper en makkelijker dan elke dag zes glaasjes p.p. afwassen wanneer ze melk, sap, chocolademelk en limonade drinken.
  • Was dingen binnenste buiten. Ik kan zes biljoen keer zeggen dat ze hun was netjes moeten aanleveren maar dat doen ze niet dus ik doe het ook niet.
    Ik herinner me van vroeger dat ik ook het nut niet zag, vooral omdat ik niet degene was die de was deed. Tegenwoordig was ik alles gewoon binnenstebuiten, droog het binnenstebuiten en vouw het binnenstebuiten weer op. Veel kleding blijft er beter bij en het scheelt mij een boel sokken en kleding omvouwen. Als de jongen met zijn shirt binnenstebuiten naar school vertrekt is dat niet mijn probleem. (maar voor hij dat kan doen wordt hij aan de ontbijttafel uitgelachen door drie zussen, dus het gebeurt niet)
  • Maak eten klaar aan het aanrecht. Elke keer alles op tafel zetten is een boel gedoe, maakt extra rommel en kost tijd om op te ruimen. Als ik in de keuken brood smeer of het eten alvast opschep weet ik ook zeker dat ze genoeg groenten op hun bord hebben. Het scheelt ook gesnaai.
  • Laat kinderen een paar simpele recepten maken. Hier zijn ze gek op bakken en ik… niet zo. Als er vriendjes zijn en ze willen iets maken, verwijs ik ze naar bonentaart (een favoriet, gek genoeg), glutenvrije chocoladetaart (wees gerust, er is niets gezonds aan) of cupcakes. Ze maken het bijna met hun ogen dicht.
  • Leg alleen kleding die ze mogen pakken binnen handbereik. Onze Fiet van vijf trekt het liefst 50 keer per dag iets anders aan en trekt daarbij ook de rest van haar kleren overhoop. Een stapeltje met wat leggings, shirtjes en sokken geeft haar zelfstandigheid en mij minder gedoe.
  • Berg schoenen op. Het zijn van die Assepoesters ook hier. Overal waar ze komen, liggen schoenen en dan moet ik weer zeggen dat ze die op. moeten. ruimen. Zo irritant. Dus mogen ze een (1) paar schoenen voor de dag. Wie meer schoenen laat slingeren verliest Minecraft punten: drie eraf is geen Minecraft. Werkt als een toverspreuk.
  • Heb een vaste dag voor opruimen en poetsen en laat ze de dag ervoor dat zelf doen. Zondagavond zeg ik dat ze op moeten ruimen wat ze willen houden, anders gooi ik het de dag erna weg als ik hun kamers schoonmaak. Werkt vaak prima.
  • Zorg voor genoeg bergruimte. Ik vind het vervelend om schoenen op een rekje recht te moeten zetten of dingen te moeten sorteren. In de gang hebben we een enorme ladenkast voor schoenen, frisbees, sjaals, mutsen en wanten en in deze paar maanden snorkels, zwembrillen, slippers en zwembandjes. Iedereen heeft twee laden, waar we alles in dumpen.
  • Heb minder spullen. Want minder spullen is minder opruimen en minder sorteren. Meer leven, en zulke dingen. Het oude liedje.
  • Doe simpele dingen met ze. Ze vinden het geweldig om te helpen met brood bakken, groenten snijden, dingen bakken, plantjes zaaien, om post te halen, ramen te poetsen en koffie te zetten. Dus waarom daar geen gebruik van maken en er ‘quality time’ *barf* van maken. Ze leren ervan en hebben daarna je hoofd wel weer genoeg gezien en gaan hun eigen weg. Win win win.
  • Beperk keuzes. In plaats van jam, honing, hagelslag en chocopasta hebben we hier gewoon geen zoet beleg door de week. Dat scheelt gezeur erom. In het weekend mogen ze jam als ze wafels bakken. Soms hebben we aanmaaklimonadespul, maar dat krijgen ze bij hoge uitzondering. Snoep hebben we in principe niet, net als koek, mueslirepen en andere onzin. Met het heerlijke weer nu hebben we helemaal geen speelgoed beneden, alleen tekenspullen. Het wordt toch niet gebruikt.

 

Minimalisme: het waarom

Toen ik bijna negen jaar geleden begon met het wegdoen van overbodige spullen had ik niet gedacht dat het mijn leven zo zou veranderen. Ik had wel een idee van het leven dat ik wilde: iets met een rustig tempo, weinig nodig hebben, dichtbij de kinderen zijn, biologisch eten, kippen in de tuin en ooit nog eens naar Noorwegen…. Ik had nooit gedacht dat het leven dat ik wilde, ‘verstopt’ lag onder de spullen. Bijna letterlijk.

Door minder spullen, wilde ik minder dingen. Ik werd verliefd op minder. Op lege ruimte. Op leefruimte. Op dingen die lang mee gaan. Dingen die al lang zijn meegegaan. Wie minder nodig heeft, koopt minder. Wie minder koopt, heeft minder geld nodig. Wie minder geld nodig hoeft minder te werken. Wie minder  heeft en minder nodig heeft, is vrijer om te doen en te laten.

20180515_141442_00[1]Hoewel ik minimalisme een prima idee vind voor het hele leven, is er weinig dat me zo herinnert aan het feit dat ik niets nodig heb als een ‘leeg’ huis. Zoals een schedel aan de vergankelijkheid herinnert.

Ik wil dit, omdat ik andere dingen niet wil. Natuurlijk kan je al die andere dingen doen met een huis vol spullen en ze gewoon negeren, maar ik kan dat niet. Ik hoef nergens de baas over te zijn, behalve over de spullen in huis, voordat het omgekeerde het geval wordt. En dat gebeurt snel!

Soms dreig ik wel eens van mijn minimale pad te geraken. Ik vind mezelf scrollend op 20180515_141431_00pinterest langs dingen die mooier zijn dan die van mij of op webwinkels met prachtige kleding die na een paar keer dragen ook gewoon ‘kleding’ geworden zijn. Wil ik nog meer boeken, terwijl er een e-reader en een plank vol staat met ‘te lezen’.

*rem*

Ik wil niet gestrest worden van mijn omgeving. Ik wil alleen tijd aan spullen besteden als ik dat zelf leuk vind, niet omdat ik van mijn tobberige brein dingen moet organiseren. Ik wil leven met zo min mogelijk verplichtingen naar bedrijven of spullen. Ik wil ‘okee’ zeggen als de kinderen vragen om samen tekenen, naar het strand of voorlezen in plaats van ‘mama is nu even bezig met het organiseren van overbodige zooi dus je wacht maar lekker’ ;) Ik wil geen moment wakker liggen van het verliezen van mijn bezittingen. Ik wil niet eeuwig op zoek zijn naar meer en beter. Ik wil genieten van het leven, de kinderen, van buiten, seizoenen, eten, drinken, lezen, lopen, niets doen.

Dingen doen waar je geen of weinig dingen voor nodig hebt zijn de beste dingen :)

Daarom dus.

20180515_15421320180515_154220

20180515_154239

Kleine dingen minimaliseren.

Je niet druk hoeven maken over kelders, schotten en garages vol meuk is een ding maar ook zonder een berg rommel kan je je leven ingewikkeld maken. En dat wil ik niet. Simpeler is beter vind ik. Er zijn zo van die kleine dingen die het leven een stuk eenvoudiger maken.

Een eenvoudige handtas zonder rommel. Ik ben zo superduperminimalistisch dat ik geen handtas heb ;) want mijn fietsslot heeft geen sleutel, de deur van ons huis doe ik nooit op slot en ik neem zelden een telefoon mee. Ga ik langer weg dan voor een wandeling dan stop ik pinpas en waterfles in mijn rugzak.

Er was een tijd dat ik haarspeldjes, kauwgom, lippenstiften, halve croissants, treinkaartjes en god mag weten wat allemaal meesjouwde. Geen idee waarom ik dat deed. Mijn tas verliezen was toen echt een DRAMA. Als ik nu mijn rugzak kwijt zou raken -die kans is vele malen groter dan diefstal- dan bel ik de bank om mijn pinpas te blokkeren en klaar.

Smeersels. Van oogmake-upreiniger + reinigingsmelk + tonic + crème & scrub + douchegel + bodylotion + deodorant + parfum & ’s ochtends weer tonic + crème + foundation + poeder + wenkbrauwpotlood + oogschaduw + eyeliner + oogschaduw + lippenstift naar oilcleansing, dezelfde olie om te smeren en een make-uptasje met wenkbrauwpotlood, mascara, kohlpotlood en lipgloss. Zo veel aangenamer en eenvoudiger. Beter voor huid (nooit meer pukkel-uitbraak), milieu en portemonnee. Van 25 naar 5 producten. Aah, fijn!

Als ik iets donkerder was dan lichtblond zou ik geen make up gebruiken maar mijn wenkbrauwen en wimpers vallen omdat ze blond zijn weg en dan heb ik net precies geen ‘gezicht’.

Een eenvoudige ochtendroutine. Na koffie met de man en het de deur uitwerken van kinderen verzamel ik was, maak wat schoon, ruim de keuken op en veeg de vloer. Daarna ga ik het liefst wandelen.

De zelfde boodschappen doen. Ik koop een aantal basisproducten. Boter, eieren, meel, rijst, groenten, fruit, noten en pitten, pasta, gezeefde tomaat, koffie, melk en yoghurt, vooral. Hoe minder je koopt, des te minder je kan vergeten ;) En: des te minder keuzes te maken. Ik koop gewoon roomboter in plaats van 34 dubieuze nepbotertjes met elkaar te moeten vergelijken. In plaats van te kiezen uit 29 soorten diepvriespizza maak ik die zelf met meel, gezeefde tomaat en kaas.

Het zelf maken kost weliswaar meer tijd, maar is vele malen gezelliger (iedereen maakt zijn eigen pizza aan het aanrecht) dan er een uit plastic trekken.

Automatische incasso’s. Want de incasso’s kloppen tot heden altijd maar het gebeurt te vaak dat we niet eens een factuur krijgen, maar direct een ‘purring’, een aanmaning met kosten. Daarom geef ik tol-inners, energiebedrijven, belastingdienst en zulks de vrijheid om hun geld zelf van mijn rekening te plukken.

Zo min mogelijk financiële verplichtingen. Want al wat je niet nodig hebt, hoef je niet te betalen.

Minder internet. Ik beperk laptopgebruik grotendeels tot de late avonduren. Ik blog wat, lees wat (een paar blogs, FTM waar ik een abonnement op heb omdat ze Dingen onderzoeken, The Atlantic, Jacobin, Dark Mountain)  Ik ben niet meer op social media en heb het net als de tv die we bijna tien jaar geleden hebben verbannen, geen seconde gemist.

Geen smartphone. Een goedkope, veel slimmere Nokia met een abonnement van 40 kronen per maand. Hij kan wel selfies, dat is jammer. Maar na drie foto’s zit zijn geheugen toch vol. Ik ben nu bezig met een brief aan mijn moeder, de man stuurt zo nu en dan een foto door want hij heeft wel zo’n apparaat. Mijn moeder op de hoogte houden van ons leven hier in woord en beeld was de belangrijkste reden dat ik een smartphone had. Ik vind het zeer aangenaam, het leven zonder ‘swipen’. Dat je denkt: ‘hoe deed ik dat in de tijd dat ik nog een smartphone had?’

Winkels vermijden. Niet in winkels komen maakt het leven aangenamer, of het nu gaat om echte of virtuele winkels. Het kost tijd, het kost geld en je loopt het risico op het vinden van leuke dingen waarvan je niet wist dat je ze heel erg nodig had ;)
Jezelf tot doel stellen niets anders te kopen dan etenswaren is leuk. Vind ik. Natuurlijk lukt dat niet tot in de eeuwigheid; je fijnste panty krijgt een ladder, de mascara is op, de auto doet grote fukjoe precies in een tunnel en een kind groeit uit zijn schoenen. Te-ge-lijk he! Maar je kan altijd proberen je aankopen te beperken tot de meest basic aankopen.

Eenvoudige spullen. Ik heb één vulpen. Een naaisetje bestaande uit een paar spelden, een paar (stop)naalden, stopwol en zwart, wit en groen garen. Hiermee kan ik nagenoeg alle eenvoudige reparaties aan kleding uitvoeren. Ik gebruik altijd de meest goedkope stearinekaarsen (geen paraffine), geen stopkaarsen of waxinelichtjes wegens te veel afval. Eén Noorse en één Nederlandse bankrekening. Geen creditcards.

Zo weinig mogelijk gedoe met alles: dat is fijn.

‘Ik haat huishouden’

‘Ik haat het huishouden. Het is nooit klaar. Het gaat altijd door. Zucht.’

Wel nee. Je bedoelt:

‘Ik haat het dat mijn huis nooit zo schoon is als die huizen in de VT Wonen en de Glassex-reclame. Ik ben nooit klaar. Ik ga altijd maar door tot ik dat bereikt heb’.

“Few tasks are more like the torture of Sisyphus than housework, with its endless repetition: the clean becomes soiled, the soiled is made clean, over and over, day after day”-Simone de Beauvoir

Je kan ermee bezig blijven, als je wil. Zeker met zes mensen waarvan vier onder de tien jaar. Maar dat moet je gewoon helemaal niet doen.

Schoon-ig.

Ik houd van een schoon huis en ik kan niet goed tegen rommel, al was het maar omdat vuil vuil aantrekt, en aan zijn lot overgelaten rommel vrij snel ontaardt in chaos en dat betekent per saldo alleen maar meer werk. En dat wil ik niet.

Niet werken = altijd huishouden. Dus.

Er wordt soms aangenomen dat ik meer zal huishouden dan iemand met een betaalde baan. Dat klopt een beetje: ’s ochtends stofzuig ik en trek slaapkamers glad. Ik slinger een doekje door de wc’s en zorg dat de keuken weer fris is.

Dingen die je vermoedelijk laat liggen als je vroeg de deur uit moet. En terecht. (ik vroeger wel, want als je thuiskomt is toch alweer bijna etens- en bedtijd) Uiteraard lunch ik thuis, al dan niet met man en kinderen.

Maar verder doe ik niet veel meer dan de gemiddelde persoon. Misschien zelfs minder omdat we niet zo veel in huis hebben en ik strijken, vloerkleden stofzuigen en dekbedden wekelijks wassen echt tijdverspilling vind.

Wat doe ik dan de hele dag? Ja, dat wordt steeds meer de vraag hè? ;)

Mooie huizen zijn vieze huizen

644705058710055
deze tafel (leuk watermerk door mn eigen foto)

Hoe mooier onze huizen, des te smeriger ze lijken te worden. In ons vorige, 130 jaar oude Noorse huis, zag je nooit iets op de vloer. Die was kaal, hout en charmant afgesleten maar je merkte pas als je moest stofzuigen als het begon te klinken alsof je op beschuitjes liep. Nee, dan hier op dat ‘moderne’ vinyl…

De keuken daar werd net zo vies als die hier, alleen viel dat pas op als tussen mei en augustus, als de zon erop stond. Anders zag je er weinig op, omdat ie ook nog eens ouderwetsch blauw geverfd was.

Mooie spullen zijn slavendrijvers!

En ik ben best blij met de grote witte tafel maar ik poets er meer aan dan aan het ruwe steigerhouten bakbeest in ons huis in Nederland.

Met alle mooie dingen die we willen hebben, maken we het ons ook vaak niet makkelijker. Een oude houten boekenkast is weer netjes als je er af en toe een stofdoek naartoe gooit, een gelamineerd geval kan je blijven poetsen en is na een welgemikte worp met een matchbox-autootje voor eeuwig lelijk.

Kussens en gedrapeerde plaids op je bank zien er misschien leuk uit (?) maar niemand geeft om die dingen behalve de vrouw des huizes, over ’t algemeen. Veel plezier met opschudden, rechtleggen, hoesjes wassen en wisselen al naar het gelang het seizoen.

Veel mensen willen wit beddengoed, witte handdoeken en wit keukenlinnen voor een schone uitstraling met als gevolg dat je het in bleekwater moet leggen, oxi-aksie voor moet kopen en speciaal witwasmiddel. De oplossing: grijs en beige textiel. Zie je niets op.

Kijken door je wimpers

Als je veel thuis bent, moet je (denk ik) ook bewust niet alles willen zien en kijken naar je eigen huis zoals je bij een ander kijkt: naar het grote geheel maar niet naar stof op de plinten, vlekken op deuren, koffiekringen op tafel, koekhandjes op je ramen, spinnenwebben aan plafonds en stofkonijntjes op slaapkamers.

Doe je dat wel (en denk je dat een spiksplinterschoonhuis zoals in de blaadjes en reclame inderdaad haalbaar is als je er daadwerkelijk in woont) dan word je een slaaf van je eigen huis en wordt het huishouden inderdaad een frustrerende Sisyphus-straf.

De oplossing tegen eeuwig huishouden?

Veel naar buiten gaan is voor mij de beste manier om geen achterstallig onderhoud te zien. Rechts op de foto staat ons huis en geen stofje, rommeltje of wasgoed te zien. Heerlijk!

Lees een boek. Dan zie je ook niets.

Laat die belachelijke standaard van schoon los.

Zorg voor minder objecten om voor te zorgen. En nog minder. Nog een beetje minder… Ja, precies goed.

En voor die dingen die toch gedaan moeten worden is het beter om het gewoon doen.
Denken: ‘ik vouw de was op’ in plaats van ‘ik heb echt zo’n vreselijke schurfthekel aan die eeuwig terugkerende pokkewas’ is beter voor je hersens en je gezichtsuitdrukking. Dat maakt je echt niet minder slim of modern. Kijk maar naar mij

 

Eenvoud: je eigen pad bewandelen.

people-3120717__480Iedereen een plezier doen

Ik denk dat het leven niet bedoeld is om doorheen te jagen. Of om het iedereen naar de zin te maken. Toch is dat wel wat veel mensen doen.
We doen ons best op school voor onze ouders en voor de goedkeuring van leraren. We gedragen ons op een bepaalde manier in een vriendengroep. We kiezen een opleiding waarvan we denken dat het ons aanzien geeft, al zouden we zelf liever gaan werken, reizen of de kunstacademie doen dan de HEAO.

Na ons slagen willen we een goede baan zodat we genoeg verdienen om uit te stralen dat we succes in het leven hebben. We willen de beste versie van onszelf zijn, wat dat ook moge betekenen. We willen de beste partner zijn, de beste moeder, een attente dochter, een goede vriendin en de werknemer die de promotie verdient.

Maar wat wil je zelf?

Maar staan we er ooit echt bij stil wat we willen in het leven? Iets dat niet door anderen is opgelegd? Door commercie of maatschappij of ouders of collega’s? Is wat we doen, wel echt hetgeen ons gelukkig maakt?

Ik dacht vroeger dat mensen in mooie huizen met grote auto’s en goede banen erg tevreden en zorgeloos zouden zijn. Maar het stelt niets voor. Het is hetzelfde als een eenvoudig huis, een oudere auto en een gewone baan maar dan met een pak meer stress, hogere schulden, meer verantwoordelijkheden, onderhoud en dingen te verliezen.

We worden vaak zo meegesleept in het leven, er is amper ruimte voor reflectie. Voor naar binnen kijken. Wanneer heb je voor het laatst vijf minuten gewoon gezeten en gekeken naar de zon, de planten, de regen, de mensen, de dingen? Zonder er een instagram foto van te willen maken, zonder te denken aan je to do list, je mislukkingen of successen maar gewoon…. zitten. We hebben er geen tijd voor, en het is eng.

Eenvoudiger leven

Als je streeft naar een eenvoudig leven, begin je misschien eenvoudig met kasten uit te ruimen of je financiële verplichtingen te verminderen. Als je minder spullen en verplichtingen hebt, krijg je meer vrije tijd. Als je stopt met kopen, houd je nog meer tijd, en geld over. Je kan een stap terug doen uit je drukke leven en minder werken, of op zijn minst je vrije tijd minder vol proppen.

En dan? Ik werkte vooral omdat ik werkte en het leven had dat ik had omdat ik werkte, et cetera.
Toen ik een stap terug kon doen, kreeg ik tijd voor de dingen die ik belangrijk vond.

Constant overal aan voorbij racen is ook de makkelijkste manier om ongemakkelijke dingen niet onder ogen te hoeven zien. Een man op wie je bent uitgekeken, een baan die eigenlijk alleen maar energie kost maar zo lekker verdient, het feit dat je vrienden of gezin verwaarloost.
Jezelf wijsmaken dat jij en je baan de wereld doen ronddraaien, is een makkelijke manier om hier constant aan voorbij te gaan en je kop in het zand te steken.

Zelfreflectie en al die dingen

candle-670320_1280Als je je leven vereenvoudigt, krijg je meer tijd. Tijd voor zelfreflectie. Tijd om een dagboek bij te houden. Tijd om simpelweg te zijn. Tijd om erachter te komen wat jij wil doen met die 60 jaar of minder die je nog gegeven zijn.

De stoïcijnen zeggen dat je elke dag moet leven alsof het je laatste is. Herman Finkers vond dat maar een boel gedoe, al dat geregel. Maar je bewust zijn van het onvoorspelbare van het lot en je realiseren dat het inderdaad snel afgelopen kan zijn zorgt er ook voor dat je je leven niet verdoet. Zorg dat vandaag er toe doet. Door te gaan doen waar je hart ligt en niet bang te zijn voor morgen.

Als je daarvoor afstand moet doen van iets, wat het ook is, waarom zou je je dan laten tegenhouden? We hebben ons huis verkocht voor een lachwekkend laag bedrag maar het was de beste beslissing ooit.

Altijd in de hoogste versnelling maakt de meesten van ons niet gelukkig

En nee, ik houd geen pleidooi voor niet werken, voor we die discussie weer krijgen ;)
Ik bedoel dat we beter kunnen stoppen met door het leven racen alsof we het eeuwige leven hebben, voor we er op ons tachtigste achter komen dat racen niet het doel van het leven blijkt te zijn.

Dat we terugkijken en ons afvragen waarom we zo veel deden voor goedkeuring en geld, waarom we onze liefhebberijen en dromen rond ons twintigste in de eeuwige ijskast hebben gestoken en waarom we niet de tijd namen om lange wandelingen te maken toen ons lijf nog meewerkte. Waarom we altijd dachten dat geluk achter de volgende heuvel lag, terwijl het ons in ons gezicht aanstaarde. Waarom we op ons veertigste dachten dat we te oud waren voor een emigratie of een omscholing tot timmerman en langzaam stierven als Chief Sales Officer of hoe het tegenwoordig ook heet. Of dat het niet mogelijk was om onze stressvolle maar goedbetaalde baan om te ruilen voor iets simpelers.

Als je zelf niet bepaalt wat belangrijk is, bepalen andere mensen het voor je.

Minder verantwoordelijkheden, minder kosten, minder kopen, minder spullen en minder stress. Met als gevolg meer jou, meer leven, meer liefde en meer voldoening.

20180330_155853

20180330_160222

20180404_102259

20180404_104011

20180404_104842