Minder wassen en minder kunststof voor een beter milieu.

Vorige week had ik een stuk getypt over wassen en weer verwijderd. Ik dacht: meutig gedoe, over wassen. Dat weten we inmiddels wel. Maar toch voelde ik na het lezen van dit artikel een enorme behoefte om het artikel toch te publiceren. Nergens meer te vinden! Dan maar overnieuw.

Plastics in het milieu: is niet goed.

Plastics zijn een groot probleem voor het milieu. Omdat ze niet vergaan maar in heel veel minuscule kleine stukjes uit elkaar vallen en alle levende organismen binnendringen.

Plankton krijgt microvezels binnen en dringt op die manier binnen in de voedselketen. Deze minuscule vezels zijn teruggevonden tot in het bloed van ijsberen en in monsters kraanwater zit het al in meer dan 75% van de gevallen. (niet dat dat een reden is om fleswater te drinken!)

Bronnen van vervuiling door microvezels

Er zijn een paar grote bronnen van microvezelvervuilling. Autobanden, kunstgras en kleding. (sowieso: kunstgras? welke idioot koopt dat?).

Het is toch ironisch dat hoe ‘schoner’ we zijn, des te meer we onze omgeving vervuilen. En uiteindelijk onszelf om zeep helpen. Het lichaam kan de microplastics niet verwerken zoals het voedsel verwerkt en de microplastics komen ook bij mensen in de bloedbaan en via de placenta heen zelfs in hun ongeboren kinderen terecht. Wat de effecten op lange termijn zijn weten we niet. Fraai zal het niet wezen.

Meer dan 60% van onze kleding bevat kunstmatige, aardolie gebaseerde vezels. Zelfs wol bevat niet zelden een deel kunstvezels. Deze vezels raken los in de was en komen in het afvalwater. Zuiveringsinstallaties kunnen deze vezels niet allemaal eruit filteren.
Niet elk stuk textiel is even erg. Die fleecedeken of joggingbroek die zo pluist als je hem uitklopt: oei. Dat truitje van goede kwaliteit met 20% polyester: niet zo erg.

Een ander probleem is de frequentie waarmee we kleding wassen. De achterlijke opvattingen over wat schoon is, hebben we natuurlijk niet zelf verzonnen. Dat hebben de mensen bij Kimberly Clarck, Unilever, Johson & Johnson, Ajax voor ons gedaan. Thanx voor het belachelijke idee dat iets na drie maanden in de kast nog steeds naar chemische lentekokosbloesem moet ruiken! Synthetische kleding ruikt ook veel sneller onfris dan bijvoorbeeld wol of katoen, wat het ook nodig maakt om het vaker te wassen.

Soms word je er moedeloos van. Toch? En hoe heb je al enkel persoon invloed op zo’n immens probleem? Wel, niet. Maar er zijn wel dingen die zelf kan doen, naast mensen bewust maken van dit probleem. Want het is een gigantisch probleem. En dat moeten we met zijn allen aanpakken, toch? Niets doen is ook geen optie.

Vorige week haalde ik een stuk half vergaan plastic bij de garage van de eigenaar van ons huis weg. Daar kwamen zo veel stukjes plastic uit, dat krijg ik in geen tien levens door de afvoer gespoeld. Zucht. Teringzooi.

Goed. Wat tips, voor wie de moed erin houdt:

  • Gebruik een guppy friend. Dat is een waszak van -ironie- polyamide. Ik gebruik die nu bijna een jaar voor die paar synthetische dingen die we nog hebben. Alles wordt er prima schoon in.
  • Koop geen glitterspul. Kleine (en grote) meisjes kunnen prima zonder. Jongens ook.
  • Let op het label. Koop geen kleding gemaakt van kunstvezels. Ja, de spoeling wordt dunner maar er zijn genoeg (online) winkels die kleding in wol, linnen, katoen, hennep op bamboe verkopen zonder een draadje acryl of iets erin.
  • Was kleding zo min mogelijk en zo zacht mogelijk. En synthetisch spul in die Guppy Friend, dus!
  • Zoek alternatieven. Er zijn vaatdoeken die composteerbaar zijn. Schuursponsjes van biologisch afbreekbaar materiaal of van rvs.
  • Gebruik een natuurlijk wasmiddel, bijvoorbeeld van Sonett.
  • Realiseer je dat het tij alleen kan worden gekeerd als we met zijn allen hier aan werken. Als iedereen stopt met het kopen van synthetische materialen en kleding die we niet nodig hebben of die na drie keer wassen uit elkaar pleurt, ligt het over een half jaar niet meer in de winkel
  • Zie het als een fijne manier om de kledingkasten te minimaliseren ;)
  • Besef dat het ene kledingstuk het andere niet is. Een trui van mezelf was ik na vier of vijf draagbeurten, een shirtje van de kleinste kan na een uur al in de was. Een dik fleecevest dat ze dragen op de barnehage was ik zelden, maar een half-synthetische joggingbroek van de jongen wekelijks. Als je kleding wil vervangen, vervang dan wat je het meeste wast. Een pluizige fleecedeken vervuilt veel meer dan dat kwalitatief goede truitje.
  • Koop biologische cosmetica: gewone tandpasta en scrubs onder andere, kunnen kleine korrels plastic bevatten. (als polyethyleen,
    polypropyleen of polyethyleentereftalaat op de verpakking)
  • Maak cosmetica zelf.
  • Raap rondslingerend plastic op. Je voelt er niets van als mensen dat vreemd vinden, maar vermoedelijk vinden ze er 1) niets van of 2) je een goed voorbeeld
  • Besef dat iets veranderen (geen kunststof kleding, actief plastic verminderen in je leven) even vreemd voelt maar na een tijdje ook een gewoonte geworden is. Doe niet moeilijk over ‘je kan ook niets meer kopen’. Dat valt echt wel mee.

 

Advertenties

Compromissen

Als je leeft, consumeer je. Dat kan je bewust doen, of je kan het allemaal doen zonder je ene reet aan te trekken van medemens, dier en planeet. Je kan het jezelf ook gruwelijk moeilijk maken waarbij je uiteindelijk concludeert dat de enige manier om echt radicaal milieuvriendelijk te zijn, het om je nek binden van een strop is en hopen dat iemand zo vriendelijk wil zijn het krukje weg te trappen.

Dat lijkt me nu ook weer zo wat.

Het is vaak zo dubbel. De mensen met de grootste mond over en interesse in het milieu, zijn vaak de grootste vervuilers. Afval scheiden tot op de snipper en met het gezin naar Bali vliegen voor een (uiteraard) eco-vakantie is milieubelastender dan al je afval bij elkaar in een zak proppen, goedkope kip eten en vakantie vieren op de camping in Nunspeet.

De kinderen konden met de padvinders kijken hoe met Earth Hour de lichtjes in het dorp uitgingen. Dat lijkt me nu nuttig om 16 kilometer voor te rijden! Nuttig ook in een land waar iedereen zijn hele huis standaard tot 24 graden lijkt te verwarmen en waar men per persoon omgerekend 600 euro aan kerstcadeaus uitgeeft en ontvangt. Daar iets op bezuinigen lijkt me meer zoden aan de dijk dan een uurtje in het donker zitten.

En koop je dan een ethisch en ecologisch verantwoord kledingstuk dat niet helemaal naar je zin is, iets minder verantwoords dat je zeker weten een paar jaar met plezier zal dragen of ga je voor kleding van de kringloop, die vooral dankzij ‘fast fashion’ zo’n grote keuze heeft?

Een nieuwe laptop kopen: voor het water dat vervuilt (het produceren althans) kan je je hele leven non-stop shampoo vol SLS, parabenen en al die shit door de afvoer spoelen.

En moet je neerkijken op mensen die in een oude diesel rondtuffen terwijl de productie van jouw nieuwe zuinige auto veel meer milieuvervuiling veroorzaakte dan die oude diesel de rest van zijn leven ooit nog zal kunnen, al loopt ie 1 op 5?

Het probleem is -denk ik- dat het leven, onze keuzes, de impact te groot zijn voor ons om te kunnen bevatten. En de verleidingen van de moderne maatschappij vaak te groot. De maatschappij niet goed ingericht op andere keuzes.

Ik kan prima zonder nieuwe kleding, droger, vaatwasser, nagellak, haarverf, waterkoker en als het moet zonder vriezer en koelkast (we hebben het eerder zes weken ‘overleefd’) maar mijn laptop en geliefde e-reader Slik!
Ik doe er zelf net zo hard aan mee, ondanks mijn goede bedoelingen. Maar daar hebben we niets aan he? Net als aan vliegen maar wel met een schuldgevoel.
Of ‘bewustwording’. Dat vind ik wel een jeukwoord. Dat je je bewust bent van het feit dat hele oerwouden worden gekapt voor de soja waar jouw biefstuk mee gevoerd wordt doet geen bomen teruggroeien, en geeft ook je biefstuk niet minder buikpijn.

Volgens de een moet je zonnepanelen. Volgens een ander zitten we nog 1000 jaar met het afval opgescheept, mits er tegen de tijd iemand is die weet hoe we er vanaf moeten komen. Volgens de een moet je vegan eten, volgens de volgende vooral lokaal, nummer drie zegt paleo en nummer vier twijfelt tussen zijn hoofd tegen de muur slaan of zich vergrijpen aan een pak marsen. De een zegt wol want lekker warm, de volgende katoen want plantaardig en weer een ander vraagt zich af hoeveel chemicaliën er wel niet nodig zijn om van bamboe een broek te maken.

Het enige zinnige dat ik kan bedenken is minder en duurzamer. Dichter bij je werk wonen. Minder autorijden. Alleen voor noodgevallen vliegen. Minder koffie. (waah!) Pas dingen kopen als je ze nodig hebt. Zo min mogelijk nodig hebben. Als je iets ‘slechts’ koopt, kiezen voor een duurzame variant. Minder energie gebruiken door kort te douchen en te wennen aan lage temperaturen. (zestien graden binnen is heerlijk als je net buiten bij -2 en snijdende wind je was hebt opgehangen). Minder vlees en minder vlees met een grote milieu-impact.

En vooral: ophouden met elkaar op persoonlijk niveau af te kraken omdat iets niet milieuvriendelijk genoeg is. Ga zwerfafval oprapen in plaats van servers te laten draaien voor nutteloze discussies.

We zitten met zijn allen in hetzelfde zwaar vervuilde, door incompetente idioten bestuurde bootje. Het bootje dat binnenkort een keer van zich af bijt omdat eeuwige groei niet bestaat. Niet van de mensheid, niet van de economie.

We kunnen maar beter aardig voor elkaar zijn, elkaar de weg wijzen en van elkaar leren, in plaats van elkaar te veroordelen.