Stof tot nadenken.

Een paar mooie youtube-filmpjes die je aanzetten tot nadenken over de dingen die je voor waar aanneemt. Over geld, oorlog, economie, je eigen gedachten, de maatschappij, scholing…  Ik denk dat ons een heel erg eenzijdig wereldbeeld wordt opgelegd door ouders, scholen, nieuws en door gewoon, de heersende cultuur waarin wij ons bevinden. En dat is jammer.Gelukkig is er internet!

Deze, met Alan Watts en een ego-bevrijde Jim Carrey.

 

Alan Watts. Prachtig. Geeft me kippenvel ♥♥♥ Alles van A

lan Watts. Maar al zou hij de gebruiksaanwijzing van een antwoordapparaat voorlezen dan hoorde ik het nog graag.

Economie / financieel:

Een omgekeerd gedichtje over een verloren generatie. Of niet.

Zeitgeist. Ook deel 1 en 2, maar hierbij deel 3. Deze films hebben mijn wereldbeeld echt radicaal omgedraaid.

 

Deze man ging naar school in Bangkok en verdiende daar nauwelijks iets om een goed bestaan op te bouwen. Zijn oplossing: terug naar waar hij vandaan kwam waar hij rijst verbouwt en verkoopt en voor de lol huizen bouwt van leem. Ze werken vooral in de tijd van zaaien en oogsten en verder leven ze het goede leven.

Over bewustzijn, realiteit, ruimte… (en hij is grappig)

Over hoe emoties werken en hoe dat ons gedrag beïnvloedt.

Er is niet zoiets als een goede baan. Over het ontsnappen aan het leven om te werken.

Omdat we een Jacky Chan marathon houden. Daarom!

Advertenties

Onbetaald.

The price we pay for money is paid in liberty”. – Robert Louis Stevenson

“Money often costs too much”. – Ralph Waldo Emerson

“The price of anything is the amount of life you exchange for it.” – Henry David Thoreau

Ik heb geen betaalde baan. 

Ik heb tijd om mijn eigen brood te bakken.
Ik breng mijn kinderen naar de bus en ben er als ze thuiskomen.
Ik maak mijn eigen huis schoon.
Ik kook graag gezond en lekker eten.
Ik typ flauwe blogjes voor mijn eigen plezier.
Ik heb een leven waarvan ik eigenlijk geen vakantie hoef.

Boeeeh!

Ik heb een betaalde baan.

Ik bak brood voor andere mensen. Voor geld.
Ik breng andersmans kinderen naar de bus en vang ze op na schooltijd . Voor geld.
Ik poets mensen hun huizen. Voor geld.
Ik kook gezonde en lekkere maaltijden voor anderen. Voor geld.
Ik typ flauwe blogjes vol advertenties. Voor geld.
Ik ga op vakantie om bij te komen van alle stress van alledag. Voor veel geld.

Goed zo! *applaus!*

 

Uit het hamsterwiel: Escape Everything!

Bij toeval stuitte ik op het boek ‘Escape Everything’ van Robert Wringham. Briljant. Ik lees nu zijn boek, downloadde de tijdschriften en schrijf er een blog over.

Het gaat over De Val. Als in The Trap. De val van werken en consumeren, een twee-eenheid die ons nutteloos werk laat doen en nutteloze spullen laat kopen en de mooiste dingen van het leven zoals eten maken, met vrienden zijn, creatief zijn, fysiek bezig zijn en goed eten maken naar de kantlijn schuift.

Werken, werken, werken…

51Lh22z6f2L._SY346_Gemiddeld besteden we 87000 uur van ons leven aan werken, 5000 uur om er te komen en nog veel meer tijd om er weer van bij te komen, ons er zorgen er over maken, ons er op voor te bereiden, ons ervoor te kleden….

De meesten van ons vinden onze banen maar niets. Al vinden we ze oké, we doen vaak liever iets anders. Nuttigers.

Maar zonder werk kunnen we al die mooie nieuwe dingetjes niet kopen waarvan ons verteld wordt dat ze ons leven zo veel aangenamer maken dus hop, aan het werk.

Robert Wringham – Escape Everything

Robert Wringham is de schrijver van het tijdschrift en blog New Escapologist, dat gaat over de manieren om te ontsnappen aan het leven dat begint met een studieschuld, gevolgd door grotere huizen, meer spullen, meer carrière meer stress en werken tot je 70e.

Het boek is een onderzoek naar het waarom we onszelf dit aan doen en waarom het zo moeilijk is hieraan te ontsnappen en de mogelijkheden om dit toch te doen: gewoon weglopen :)

Door middel van een levensstijl die niet iedereen zich wenst. Zeer minimalistisch, zuinig, zonder schulden en verplichtingen en doordrongen van het besef dat geluk niet komt uit alles wat de maatschappij ons opdringt, maar uit goede gezondheid, veel vrije tijd, goede vrienden, het kunnen waarderen van je omgeving, intellectuele stimulatie, sensueel genot, creatief kunnen zijn en een schone en prettige leefomgeving.

Als je Tom Hodgkinson leuk vindt, dan is dit een absolute aanrader.

 

Mijn leven met vier kinderen lijkt geenszins op dat van de schrijver maar ik vind het heerlijk om zijn verfrissende kijk op ‘de maatschappij’ te lezen. Het zet mij ook weer aan om dingen te overdenken, te veranderen, te lezen, te doen, te laten en te proberen.

Er is geen strikte X en dan Y te volgen om te ‘ontsnappen’. Maar het kan wel, op zijn minst gedeeltelijk en dat bewijst de schrijver van dit boek.

Je eigen leven meer van jezelf maken, is het beste wat je ermee kan doen. Deze boodschap wordt verteld door mening FIRE / Frugal / Minimalisme-blogger, maar opgeschreven door een enthousiaste, radicale doch vriendelijke, excentrieke Engelsman die het liefste komiek had willen worden is het extra leuk.

Bij Friendly Anarchist kan je een interview lezen met de auteur.

 

De kosten (tirannie) van gemak.

Deze week las ik een artikel in de New York Times van Tim Wu over de tirannie van het gemak waarmee wij ons dagelijks omringen. Ik las het drie keer en sindsdien denk ik erover.

Tot in de jaren zeventig kwamen er allerlei ‘handige’ uitvindingen die het leven makkelijker zouden moeten maken: stofzuigers, wasmachines, gemaksvoedsel en auto’s voor allen. Later kwam er gemak in de vorm van walkmans, mobieltjes en smartphones waarmee je je overal in je eigen wereld kon hullen.

Convenience has the ability to make other options unthinkable. Once you have used a washing machine, laundering clothes by hand seems irrational, even if it might be cheaper. After you have experienced streaming television, waiting to see a show at a prescribed hour seems silly, even a little undignified. To resist convenience — not to own a cellphone, not to use Google — has come to require a special kind of dedication that is often taken for eccentricity, if not fanaticism.

Precies! Dat! Niet dat ik de wasmachine graag zou missen. De kapotte handen, wasborden en het gezeul met ijskoude natte lappen van onze oma’s hoef ik echt niet. Net als elke liter warm water zelf moeten opwarmen boven een haardvuurtje.

Maar je kan ook te veel van het goede hebben en daar gaat dat stuk over.

De laatste tijd was ik zelf ook makkelijk bezig. Ik kocht supermarktbrood, deed was in de droger, zette de warmtepomp aan in plaats van constant met hout te sjouwen, kapte de vaat in de vaatwasser en stofzuigde.
Nadat de oudste mijn camera (total-loss) liet vallen, startte ik mijn smartphone weer op. En dan ook maar instagram erbij. Want toch wel leuk…

Dat is stom van me, want de tijden waarin mijn telefoon uit staat, ik het gebruik van apparaten beperk tot een minimum, veel zelf maak en houtjes hak zijn de tijden waarin ik me het beste voel.

Soms is het fijn om even vrijaf te kunnen nemen van zulke taken, als er andere dingen gedaan moeten worden. Ik wil wel gemak, maar niet te veel ;) Want meer dan gemak is het niet: het geeft zelden voldoening.

Ik wil geen like geven op facebook, maar brieven schrijven met de hand naar diegene, met een vulpen met echte inkt.
Geen moeite doen om een mooie foto te maken voor op social media, maar een schrijven in een dagboek over de mooie momenten van die dag.
Geen supermarktbrood kopen maar de voldoening hebben van een zelfgebakken brood uit eigen oven met versgebakkenbroodlucht in huis.
Was droog ik boven de kachel die zelfgehakte houtjes brandt, of in de tuin.
Niet nieuw kopen maar repareren of zonder kunnen maakt je sterker dan je verenigen in een consumentenclubje dat voor je consumentenrechten op komt.
Niet de auto nemen maar lopen of fietsen. Want hoe heerlijk is het om je eigen huis binnen te stappen als je koud en moe van je fiets komt en hoe ‘niets’ voelt het als je uit een warme auto komt.
Niet ‘kopen met een klik’.

Er wordt tegenwoordig wat neergekeken op fysiek werk. Alles moet makkelijker en efficiënter, zonder gedoe of lichamelijk ongemak. Ondertussen hebben we een aandachtsspanne van 5 seconden, zitten mensen op de plee nog door het fakebookfeed te scrollen, is 60% van de mensen te dik en ziek door ‘gemak’, verkloten we het milieu met onze eeuwige zucht naar nog meer comfort en lijkt Wall:e helemaal niet zo onrealistisch als we nog een paar decennia zo doorgaan. Gemak vervuilt, gemak maakt ziek, gemak maakt afhankelijk, gemak maakt bang om het gemak te verliezen.

Gemak is niet gemakkelijk op de lange termijn. Hoe meer je je heil zoekt in gemak, des te makkelijker is het te vergeten wat er toe doet. Maar dingen die belangrijk zijn, zijn het waard om moeite voor te doen.

Later.

Een tijd lang volgde ik blogs over Early Retirement. Een aantal volg ik nog steeds, maar de meesten niet meer, het is niet ons leven. Ik heb geen koophuis meer en aan risicovolle beleggingen waag ik me niet dus dan worden de raakvlakken al gauw minder.

Het is goed om je ergens op te richten en een voorbeeld te nemen aan mensen die dingen doen die jij ook zou willen bereiken, maar weten wat je zelf wil en je eigen koers varen is minsten zo belangrijk.

Net als waarderen wat je zelf hebt en kan. Door te kijken naar wat een ander meer heeft en beter kan word je niet gelukkiger. Integendeel. Het geeft een heleboel stress als je het (opgepoetste) leven van een ander gebruikt als maatlat voor dat van jezelf.

Of het nu gaat om vervroegd met pensioen, over tiny houses of de pinterestwaardige DIY-blogs: zelden zie je de zorgen om aandelenkoersen, de chaos en cabinfever van een dag binnen zitten op een regenachtige dag of de chaos in de keuken na een dagje doehetzelven.

Een paar jaar geleden keken mensen, vast in hun ‘onder water’ huizen naar de vrijheid van de mensen die huurden of heel goedkoop woonden en deels zelfvoorzienend leefden. Nu mensen, aangejaagd door de gekste op de huizenmarkt, niet meer verlangen naar eenvoudiger leven maar als vanouds naar Bulthaupkeukens en het realiseren van nog meer ‘woonwensen’, is simpel leven weer een beetje uit, denk ik.

Je bent toch gek als je niet belegt met hoge rendementen in het vooruitzicht. Je bent toch simpel als je in je oude huis blijft wonen terwijl je een 2^1-kappertje kan kopen met die lage rentes.
En stel dat andere mensen wel winst maken met bitcoins en jij niet? Ook maar proberen. (als zelfs de neef van de buurvrouw van de kapper begint over beleggen in bitcoins -of wat ook- moet je uitstappen, niet instappen) Wat maakt het uit dat een ander 100000 euro spaart als jij er maar 5000 nodig hebt?

Als we later groot oud zijn, hoeven we geen groot afgelost huis te hebben. Wat heb ik eraan om nu een duur huis te kopen en me op te hangen aan huizenmarkt, hypotheek, extra belastingen en een berg onderhoud? Om erachter te komen dat dat huis veel te groot is voor twee personen als het laatste kind de deur uit is en de laatste kroon is afgelost?

Natuurlijk is dat huis dan een bepaald bedrag waard, maar dat is het me nu niet waard.

Liever leef ik nu vrij van onroerend-goed gerelateerde zorgen en spaar heel degelijk wat geld op, zodat we t.z.t. een klein huisje kunnen kopen. Of een woonboot. Of een camper.

Een eenvoudig leven is voor mij een betere ‘verzekering’ voor de toekomst dan hopen op eeuwig stijgende huizenprijzen.
Wat ik niet wil of denk nodig te hebben hoef ik nu, noch in de toekomst te verdienen. Of het nu gaat om design-keukens, Chanel lippenstiften, veel vierkante meters woonruimte of polsbandjes die bijhouden hoe vaak ik adem haal of hoe lang ik slaap op een nacht.
Dingen zelf kunnen en niet nodig hebben, is waardevoller dan alles kunnen betalen.

Ik hoef ook niet nu al op elke ‘wat als’ voor over twintig jaar een antwoord. Want wanneer was de laatste keer dat het leven precies volgens plan verliep? Vrijheid is meer waard.