Keukenrenovatie – low budget

De keuken in dit huis is fijn. Er is genoeg ruimte om breeduit met zijn tweetjes te koken. Vaak maken man en ik samen het avondeten. Hij was ooit wittig geweest, de achterwand bestond uit rozige tegeltjes met reliëf, waar langzaamaan het voegsel uit losliet. Er waren twee kastjes met roze-groen nep-glas in lood. Het blad stond steeds krommer en er was een boel loze ruimte in de vorm van plankjes. Chique!

In de keuken wordt gekookt, dus dingen op die plankjes worden vettig en stoffig. Bovendien houd ik niet van spullen die niet in kastjes staan dus het was een boel loze ruimte.

Hovedhus_Kjokken2
Foto van 2009, daarna is het nog zeven jaar verhuurd als vakantiehuis.

gratis afzuigkap

De man vond een gratis afzuigkap op finn.no. De weggever zei dat ie geroest was, maar de roest bleek gewoon vettigheid en binnen vijf minuten was hij als nieuw.

keuken zonder bovenkastjes

IHovedhus_Kjokken1k liet me een keer ontvallen dat de helft van de bovenkastjes overbodig was en prompt schroefde de man de complete doorn in mijn oog van de muur. We hebben nu nog twee bescheiden bovenkastjes.

keukenkastjes verven

Vervolgens verfde hij de kastjes met een rest bootlak dat we nog hadden liggen. Want naast de spierwitte muren, waren de keukenkastjes als schapen. In de zomer denk je dat ze wit zijn, in de sneeuw blijken ze een beetje viezig geel.

houten aanrecht maken

Op internet had ik al meerdere keren aanrechten van houten planken voorbij zien komen en ik vind het prachtig. Aan het einde van zijn leven kan het in de kachel en de aanschafkosten waren voor ons enorme aanrecht nog geen 80 euro.

20180204_151032.jpg

Witte muren en witte achterwanden was een beetje te veel geweest. Deze platen zijn aan twee kanten te gebruiken. Dit was het duurste, de achterwandplaten waren 40 euro per stuk, we hadden er vier of vijf nodig. Ze waren erg makkelijk te installeren: kitten met de juiste soort kit, nadat de relieftegeltjes waren afgebikt.

20180204_151021.jpg
de oude opstelling had een breder keukenblad, waar je met hoge krukken aan kon zitten. Er stond een smallere eettafel. We hebben nu een smaller keukenblad en een grotere eettafel want beter bij ons past.

Inhoud kastjes

We hebben meer dan genoeg kastruimte. Ik heb zelfs de voorraad erin weten te passen. v.l.n.r. beneden: vaatwasser / kastje voor afvalbakjes rest en etensafval / gaskomfyr / kastje met bulkverpakkingen speltmeel / ronddraaiend pannenrek dat heel praktisch is voor voorraad / snijplanken en bak voor recyclebaar afval / pannen / lades met kruiden, doekjes en handige dingen.

Bovenkastjes links: lunchboxen en rvs flessen en glaswerk / borden, glazen bakjes, schaaltjes, maatbekers en -bakjes.

Boven de achterwand komt misschien nog een plank, maar ik zou niet weten wat ik erop zou moeten zetten. Niks ofzo, dat is natuurlijk altijd goed. Of dat vreselijk in de weg staande koffiezetapparaat ;)

20180117_112825.jpg
voor zulk uitzicht horen eigenlijk geen gordijnen. zo heerlijk om hier te zitten, wat voor weer het ook is.

Kosten van de opknapbeurt

Bij elkaar waren we zo’n 350 euro kwijt. We zijn toch niet van plan de komende tijd te verhuizen, de eigenaar is voorlopig niet voornemens het te verkopen. Welbesteed, wat mij betreft.

20180204_151043.jpg

Advertenties

Minimalisme: niet alles hebben.

 

ijsmaker. handig, he?

In onze ‘moderne’ wereld moet de mens alles zelf kunnen maken en doen. Geen praktische dingen *horror* maar juist heel onhandige, moderne dingen waar je allerlei apparatuur voor nodig hebt.

Zelf doen vs. zelf doen

Vroeger konden we zelf afwassen, zelf groenten verbouwen, een kip plukken, manden vlechten, een dak repareren, een schaar slijpen en truien breien van zelf gesponnen wol. Superhandig: je kon (deels) zorg zorgen voor je voedsel, warmte en kleding. Je kon je zelfgemaakte dingen ruilen voor andere zelfgemaakte dingen.

Na de industrialisatie werd dit langzaamaan allemaal ouderwets. Boerenwerk. Huisvrouwenwerk. Buh. We zijn met zijn allen de economische motor gaan aanduwen en veel ambachten zijn bijna geheel verdwenen. We kunnen met zijn allen vooral nog erg veel nutteloze dingen.

Er kwam meer luxe en bijzonder voedsel en vrijetijdsbesteding. IJssalons, cinematografen, pizzeria’s, bijzondere koffiesoorten, sporthallen en schoonheidssalons. Dat was leuk.

We maken alles zelf!

Maar dat was niet genoeg. Zo vermoeiend, naar de ijssalon. De gymzaal. Het koffiehuis. De bioscoop. Ontspannen we, na dat harde werken.

Er kwam een nieuwe trend: je moest alles  zelf kunnen doen in het comfort van je eigen woning. De luxe in huis halen. Een ijsmaker, pastamaker, wafelmaker, home-cinema, pizza-oven, thuisgym en koffie-apparaat met een eigen machinekamer.

We hebben alle rommel zelf!

En dat lijkt leuk. Die heerlijke koffie, dat lekkere ijs, die pizza’s en pasta’s zoals bij Luigi en de bioscoop allemaal in je eigen huis. Behalve dat het handen vol geld kost en je huis tot de nok toe voelt met spullen die maar zelden worden gebruikt.

Traktaties zijn leuker

Veel van die dingen vind ik juist leuk en bijzonder omdat je het niet elk weekend doet of kan doen.
En omdat ik na afloop niet degene ben die de rommel opruimt, afstoft, verzekert, vervangt, repareert en uiteindelijk naar de milieustraat rijdt.

Naar buiten en doe-het-zelven

In plaats van mijn slaapkamer vol te zetten met apparaten, ga ik liever wandelen, fietsen of oefeningen doen waarbij ik alleen mijn eigen lichaamsgewicht nodig heb.
Als we ooit een film in de bioscoop willen zien, gaan we wel naar de bioscoop. Niet goedkoop, maar veel goedkoper dan een hele televisie-installatie, zonder het gedoe.
Als we trek hebben in ijs, eten we ergens een ijsje.
Zouden we warmlopen voor bijzondere koffie, dan zouden we ons zo nu en dan trakteren op een double-soymilk-espresso-vanilla-latte.
Woonden we in de stad, dan zouden we ongetwijfeld zo nu en dan pizza eten in een leuk restaurant, in plaats van een pizzaoven te bouwen.

Conclusie: wil je wel het lusten en niet de lasten van leuke dingen, zoek je vertier dan buitenshuis, in plaats van je huis te laten verrommelen met spullen die leuker lijken dan dat ze zijn en je in plaats van het beloofde gemak, vooral gedoe opleveren.

Het houdt je huis vrij van rommel, het is per saldo veel goedkoper, je doet iets leuks met partner / gezin / vrienden, je hoeft je geen zorgen om te maken om apparatuur, je geniet meer van je uitspattingen, je steunt de lokale middenstand en je komt nog eens ergens.

Alles minimalistisch: kookgerei

Om lekker eten te maken heb je niet veel nodig. Goede ingrediënten, vooral. Een paar fijne messen. Een houten snijplank. Spatel.

Ik realiseerde me dit voor het eerst toen ik de Hindoestaanse moeder van een vriendin zag koken. In een piepklein keukentje in een zeer bescheiden bemeten huisje toverde ze de allerlekkerste gerechten tevoorschijn.

Gewoon, op een klein vierpits gasstelletje naast een nog kleiner aanrechtje. Niets geen Boretti of Aga, keukenmachines of ander chique spul.

‘Even een beetje smaak zetten’. We zeggen het nu nog geregeld.

Koken voor 25 man op een verjaardag? Een verjaardag in dat piepkleine huisje? Geen probleem. Het niet hebben van een luxe keuken kan dus geen probleem zijn om niet fantastisch te kunnen koken.

In de loop der jaren is het aantal dingen in mijn keuken geleidelijk afgenomen maar ik ben wel veel lekkerder gaan koken.

Ik maak graag pizza, belachelijk lekkere Koreaanse kipnuggets, kimchi, brood, lasagne, bouillon, pindakaas, boterkoek, taart en oosterse gerechten die het predicaat ‘lekkerder dan bij de Chinees’ krijgen, hetgeen ik maar als een compliment opvat ondanks dat ik een broccolistronk nog lekkerder vind dan het eten bij de gemiddelde Chinees.

(broccolistronk is ook wel ondergewaardeerd vind ik, het is zonder schil het lekkerste stuk van de broccoli.)

Om te koken gebruik ik de volgende dingen:

  • Cuisipro tang. Voor bij de bbq en om grote stukken eten om te keren of op te pakken
  • Cuisipro garde.
  • Zeef
  • Knoflookpers. Omdat geperste knoflook veel lekkerder is dan gesneden.
  • Bamix staafmixer. Niet echt nodig, maar soms handig voor het maken snelle slagroom, pindakaas of een glad soepje
  • Bamboe snijplank
  • Herdersmes groot
  • Molenmesje klein
  • RVS spatels. Gevonden bij de kringloop, ideaal. Niet te gebruiken in pannen met laagjes maar perfect in goede ouderwetse (giet)ijzeren exemplaren. Maakt het omkeren van een omelet een blije belevenis
  • Een grammenweegschaal. Komt zo nu en dan van pas, bijvoorbeeld bij brood en cakes.
  • Cup- en teaspoonmaten: handig bij Amerikaanse recepten.
  • Flessenlikker. Vies woord voor een fijn ding.
  • Rasp. Voor onder andere kaas, gember, wortel-met-appel-salade, chocolade
  • Pannen: twee ijzeren koekepannen, een wok, drie middelgrote pannen en twee kleintjes. En een snelkookpan.
  • Twee grote glazen schalen
  • Wat glazen bewaarbakjes annex serveerbakjes annex diepvriesbakjes annex ovenschalen

Onze keukenspullen passen in een paar keukenkastjes. Daarom haalden we een paar maanden geleden aan een kant de bovenkastjes van de muur. Dat maakte de keuken zo veel ruimtelijker.

Met het verminderen van het aantal spullen in de keuken is mijn plezier in koken en zelf maken gegroeid. Ik hoef niet alles te kunnen maken in mijn keuken maar de meeste dingen kan ik probleemloos maken met hetgeen ik heb.

Alles minimalistisch: glazen

6195pBKudiL._SX355_OCD-light, maar ik kan er niet goed tegen als keukenkastjes vol staan met een verzameling glaasjes in alle maten en kleuren.

Champagneglazen cocktailglazen wijnglazen wittewijnglazen roseglazen rodewijnglazen longdrinkglazen theeglazen waterglazen whiskyglazen shotglazen sherryglazen portglazen theeglazen martiniglazen irishcoffeeglazen limonadeglazen: wat een gedoe!

Nu snap ik best dat een goede rode wijn beter tot zijn recht komt in een mooi glas. Dat er persoonlijke voorkeuren zijn voor thee uit een grote beker en koffie uit het kopje waar je oma uit dronk. Maar niet voor mij.

Ik heb twee typen glazen: grote glazen voor water en een incidenteel glas bier en kleinere picardieglaasjes die als voordeel hebben dat ze heel stevig zijn, stapelbaar zijn en zowel warme als koude dranken kunnen hebben. Bovendien vind ik ze leuk. Eenvoudig.

Bovendien vallen ze niet makkelijk om, dus kan ik mijn glas met koffie of wijn (zelfgebrouwen zeer licht alcoholische stikdroge vruchtenthee) rustig naast me op de bank zetten.

En ze kosten ‘niks’: 3 euro voor zes stuks bij ikea. Het gebeurt zelden dat er een sneuvelt.

Koffie, thee, wijn, limonade en chocomel met slagroom drinken we allemaal uit dezelfde glazen. Zo makkelijk! Ik hoef nooit af te wassen omdat er een bepaald soort glas op is. Al het glaswerk neemt een klein plankje in beslag.

Ik heb er genoeg om met zes personen de dag te komen of voor een  kinderfeestje + mijn eigen kinderen, dus ik hoef geen wegwerpbekertjes te kopen.

Zo makkelijk!

Alles minimalistisch: een in, een uit

nutteloos plaatje ter illustratie

Zo raken kasten en huizen propvol: we kopen iets nieuws en doen het oude niet weg maar bewaren het voor ‘ooit’. En dat is een beetje dubbel: als je het oude bewaart omdat het nog goed is, was er ook niet echt een goede reden om iets nieuws te kopen.

Er is altijd wel iets beters te vinden dan hetgeen je hebt, dus constant iets beters zoeken is een gebed zonder einde.

Als ik iets vervang, doe ik het vervangene weg, behalve als ik twee exemplaren nodig heb. Hetgeen zelden voorkomt. Doorgaans vind ik 1 een prachtig aantal. Voor handtassen, haarspelden, bedtextiel, jassen, pennen, scharen en tal van andere dingen.

Een tijdje geleden kreeg ik een nieuwe (tweedehands) broek van de man. Mijn andere broek was me te groot geworden. Ik hing hem aan een haakje langs de weg, gratis mee te nemen. Mijn buurvrouw vroeg zich af waarom ik dat deed, en ik legde het uit. ‘Oh ja, dat is wel heel handig! Dan krijg je niet zo’n enorme kledingkast als ik!’. Precies ;)

Weten dat het ‘oude’ weg moet maakt dat ik ook beter nadenk voordat ik iets anders koop. Als ik wat ik heb weg ‘moet’ doen en het is nog goed, vind ik dat zonde.
Maar dat is net zo zonde als het achterin je kast leggen voor ooit, omdat je een nieuw exemplaar hebt gekocht, vind ik.

Het is voor mij een manier om kasten planken heerlijk leeg te houden. En me te realiseren dat ik niets nieuws nodig heb.

Alles minimalistisch: verlichting

‘Goede verlichting is heel belangrijk’. Zegt wie? Lampenverkopers, vooral.

Ik denk dat het wel meevalt met hoe belangrijk dat is. Het is niet echt natuurlijk om elke dag, het hele jaar door van 7 tot 23 uur in een fel verlichte ruimte te zitten of naar schermen te staren met licht dat je hersenen interpreteren als daglicht.

In de zomer is het hier lang licht. We hebben geen middernachtzon maar meer dan flink schemerig wordt het niet in juni, juli. Ter compensatie is het ’s winters wat donkerder. En dat is prima.

DSC09746

Het is donker in deze tijd. Daar verander ik niets aan en ik zie het nut niet van een zee van licht ter compensatie. Die felle led- en halogeenlampen verstoren je natuurlijke ritme.

We weten allemaal wat te weinig slaap met ons doet maar toch maken we dankbaar gebruik van allerlei technologie die ons daar zeer effectief van afhoudt en melatonine-aanmaak onderdrukt. Hierdoor wordt inslapen nog lastiger en op langere termijn zijn de effecten helemaal vervelend, lees bijvoorbeeld hier.

Voor op de laptop heb ik f.lux, een programmaatje dat het blauwe licht van het scherm dimt als de zon onder is gegaan omdat juist dat blauwe licht zo slecht is voor je ’s avonds.

En daarom hebben we ook weinig verlichting ’s avonds. Om te lezen zet ik een extra lampje aan, maar doorgaans hebben we alleen de kerstster en een enkel lichtje in het andere raamkozijn aan.

Het is gezelliger, goedkoper en beter voor je. Het scheelt aanschaf en onderhoud van allerlei lichtpunten en lelijke snoeren door de kamer.

Het mooiste: het wordt vanzelf weer licht. Daar hoeven we he-le-maal niets voor te doen :)

Alles minimalistisch: een pen

DSC09758

Ik schrijf graag. Blogs, toch wel. Als ik er de rust en tijd voor heb vind ik het zo leuk om te doen! E

n brieven. Tegenwoordig typ ik brieven aan mijn oma in plaats van ze te schrijven. Minder leuk, maar ik mail het naar mijn moeder, die print ze uit en oma kan ze lezen. Een handgeschreven brief aan oma wilde nog wel eens een paar weken in mijn tas blijven zitten.

Met een paar mensen uit Nederland met wie ik mailde, schrijf ik nu brieven. Het is zo leuk om ouderwetsche post te ontvangen, open te maken en vast te houden!

Bovendien heb ik een brievenbus tegenover ons huis ontdekt. Een heel kleintje, verstopt tussen de brievenbussen van bewoners, maar hij fungeert prima.

Lamy Joy kalligrafiepen

Vroegah had ik bergen half opgegeten lekkende plastic pennen die ik altijd kwijt was, die

DSC09757

bovendien geen van allen echt lekker schreven. Ik schrijf graag maar een goede pen maakt daarbij alle verschil. En daarom kocht ik een Lamy Joy met drie verschillende punten. Het is niet de mooiste pen maar omdat ik kalligraferen ook heel leuk vind, was het een kwalitatief goede, betaalbare, veelzijdige optie.

De dunste punt is 1.1 mm. Net iets dikker dan een standaard punt, zodat ie je handschrift net iets mooier maakt, vind ik.

De twee dikkere punten gebruik ik niet om gewoon te schrijven, maar alleen om te ‘hobbyen’.

imagesIn plaats van vullingen gebruik ik een navulbaar patroon en losse potten met inkt. Vlekt dat niet? Nee, als je voorzichtig doet en een doekje voor eventuele ongelukjes bij de hand houdt, niet.

Het is bovendien veel goedkoper dan losse vullingen en geeft minder plastic afval.

Ik ben zuinig op deze pen en ben hem nooit kwijt. Hij ligt altijd op dezelfde plek. En het belangrijkst: door deze fijne pen vind ik schrijven weer net zo leuk als vroeger.