Niet zo hip: refuse & reduce.

Refuse, reduce, re-use, recycle…

Fleecetruien maken van petflessen, meubels van pallets en lampen van oude flessen vinden we al lang niet meer gek. Afval scheiden is gelukkig steeds meer de norm. Recyclen is hip. Je zit absoluut niet voor gek met het jaren vijftig-dressoir van je oma. Re-usen doet het ook goed.

Maar dan dat ‘refuse‘. Dat is toch een beetje het ondergeschoven kindje van het rijtje, samen met reduce. Ook dat liever niet. Niet hip. Terwijl ze toch vooraan staan in het rijtje.
Refuse levert geen nieuwe spulletjes op en niemand verdient er iets aan. Weigeren betekent dat je ervoor kiest om iets niet te gebruiken en dat vinden we niet zo leuk.

Meer is beter en in een wereld die is gebaseerd op het in razend tempo opgebruiken van ‘hulpbronnen’ voor de eeuwigdurende economische groei zal ‘minder’ nooit door de politiek als oplossing worden gepromoot. (Hoezeer het milieu hen ook aan het hart gaat. Serieus, kijk dan! ze hebben electrische auto’s!)

Er is uiteindelijk ook maar een beperkt aantal spullen dat je kan hergebruiken. Wat moet je met 16 pallettafeltjes, 54 kussentjes gevuld met oude lappen, 14 quilts en 5 kandelaars van oude fietsvelgen?

Voor mij is minimalisme leven met minder spullen en zo min mogelijk nodig hebben. Ontrommelen is leuk maar als je niet daarbij stopt met het kopen van meuk dan heeft het weinig zin, milieutechnisch gezien al helemaal niet.
Een stop erop is de meest effectieve manier om een vol huis tegen te gaan en om het milieu te sparen: een niet gekochte bank, lippenstift of broek geeft nihil milieubelasting.

Zo hier en daar begint het idee van ‘peak stuff’ vorm te krijgen. We hebben genoeg (gehad van) spullen, en nog meer spullen.
De directeur van Ikea had het erover, deze website wordt steeds populairder en mijn generatie lijkt minder geobsedeerd door spullen en gemak dan onze ouders.
We hebben de afgelopen decennia gezien hoeveel ‘meer’ precies toevoegt: een kortdurende ‘high’, lege portemonnees, overvolle huizen en Moeder Aarde die betere dagen heeft gezien.

Toch geloven veel mensen dat de politiek en de techniek er wel voor zullen zorgen dat alles goedkomt. Dat is volgens mij BS: niet met onze huidige politici en niet met het huidige systeem.

Heeft het echt zin om waterflesjes van afbreekbaar plastic te kunnen maken? Om water vol microplastics te kunnen filteren voor we het drinken? Om elders de wereld te vervuilen zodat wij ‘schoon’ in electrische wagentjes kunnen rijden? Kunnen we niet beter stoppen met wegwerpproducten, stoppen met goedkope plastic kleding lopen? Minder autorijden? Minder chemische shit in onze huizen en op onze lijven? Minder van alles waarvan we best weten dat het niet oké is.

Allereerst weigeren en waar mogelijk reduceren is het enige echt effectieve dat we kunnen doen tegen de problemen waar we tegenaan lopen.
Er is zo veel dat je niet nodig hebt en maar heel weinig waar je echt niet zonder kan. Alles wat je niet nodig hebt hoeft niet gemaakt te worden en uiteindelijk niet als afval in het milieu te komen.

Refusen gaat nog eens heel groot worden. Al is het maar omdat we over een paar decennia niet eens een keuze meer hebben.

Advertenties