Tijd maken voor een eenvoudiger leven.

Als je verplichtingen schrapt, komt er tijd vrij voor andere dingen. Maar je moet de tijd wel eerst hebben. Op blogs lees je tips voor een eenvoudig leven: kook je eigen eten, repareer je eigen kleren, houd kippen en begin een moestuin.
Goed te doen als je een drukke baan hebt en snakt naar meer rust in je leven. Niet. Dan gaan die dingen niet echt helpen, ze voegen alleen maar heel veel gedoe toe.

Druk? Dan effe niet

Er zijn hier soms ook wat drukkere tijden (ja, echt ;) ) en dan ga ik echt in die paar vrije uurtjes geen witte kool fermenteren, een kippenhok bouwen, zes enorme zakken haardhout naar binnen sjouwen of een nieuw recept proberen waar ik een half uur voor in de keuken moet staan. Doei!

Spagaat: druk leven met een intens verlangen naar een eenvoudiger leven

Acht jaar geleden vond ik mezelf in die spagaat. Werk versus mijn kleine kindjes. Wat ik belangrijk vond versus wat ik op dat moment deed.

Tijdens mijn zwangerschapsverlof had ik de tijd om heel erg diep na te denken over mijn leven. Wat vond ik belangrijk? Het liefste zou ik toen heel hard zijn weggerend en ergens ver weg in een klein boerderijtje een zelfvoorzienend leven zijn gestart. Maar dat was geen mogelijkheid, toen. Uiteindelijk is allemaal best goedgekomen.

Tijd om na te denken over het leven

Ik ben dankbaar dat ik tijdens dat zwangerschapsverlof zo veel tijd had om na te denken, dingen op te zoeken en te lezen. Het gekke voordeel van een baby die ’s nachts zo veel huilt en overdag alleen maar op je geplakt wil zitten. Je kan en wil nergens heen dan de bank met laptop ;)

In die tijd is mijn kijk op de wereld en wat ik zelf wilde radicaal omgedraaid. Ik wist wel dat ik rustiger wilde leven, biologisch wilde eten en zelf wilde doen maar ik had geen idee waar ik moest beginnen in mijn leven zoals dat er op dat moment uitzag. Daarna dus wel.

Stilte inlassen

Een periode van ‘stilte’ en bezinning is zo belangrijk. We rennen omdat we rennen als we niet oppassen, rennen we zo ons graf in.

Als je in een lager tempo wil leven maar druk bent met praktisch alles, lijkt een stap terug doen bijna onmogelijk. Maar het kan wel.
Ruimte maken om na te denken over wat je nu echt wil doen in het leven. Over waar je goed in bent, in plaats van waar je goed voor betaald wordt.

Voor een simpeler leven moet je -denk ik- tijd maken en zo lang je niet kan zeggen op je werk dat je morgen effe niet in de gelegenheid bent, moet de tijd ergens anders vandaan komen.

Een paar manieren om meer tijd voor reflectie, dromen en nadenken te maken:

  • Kook elke dag hetzelfde. Niet de rest van je leven, maar tijdelijk. Bijvoorbeeld: maandag rijstgerecht, dinsdag soep met brood en salade, woensdag pasta, donderdag vis met geroerbakte groenten….  Schrijf het op in de keuken, dat scheelt gezeur van huisgenoten. Je kunt voor elke dag gericht een makkelijk recept zoeken.
  • Haal al je boodschappen op een plek.
  • Heroverweeg doelen.  Doe je het voor je eigen ontwikkeling of voor een mooie regel op je cv, of om indruk te maken op iemand?
  • Eet kant en klaar. Vloeken in de kerk: ik doe het ;) Maar er zijn genoeg eetbare diepvriesgerechten. Prima voor zo nu en dan.
  • Zet alle meldingen op je telefoon uit. Reageer niet op onbekende nummers. Zet op je voicemail de boodschap dat je niet kan antwoorden en vraag of mensen een sms sturen. Als ze je nodig hebben, doen ze dat wel.
  • Lees geen tijdschriften en kranten voor een bepaalde periode. Ze laten je verlangen naar dingen die je niet hebt of maken je verdrietig, angstig of machteloos met hun dagelijkse stortvloed ellende. Op de hoogte zijn van het wereldnieuws maakt je geen beter mens, bovendien is geïnformeerd zijn door een bron hetzelfde als niet geïnformeerd zijn.
  • Zeg nee. Tegen verjaardagen waar je tegenop ziet, tegen babyshowers, vrijgezellenfeestjes, werk-etentjes en andere sociale aangelegenheden waar je geen energie van krijgt. Tegen vrijwilligerswerk. Zondagmiddag bij je schoonmoeder.
  • Stuur man of vrouw op pad met kinderen voor een dag en gebruik deze tijd alleen niet om het huishouden te doen maar te schrijven, na te denken over je leven, stappen uiteen te zetten om een eenvoudiger leven te creëren of na te denken over andere routines.
  • Gun jezelf een weekend ergens zonder schermpjes en wifi
  • Stop met het kijken van tv. Lees een boek over een onderwerp dat je interesse heeft.
  • Spendeer tijd in stilte, zonder achtergrondmuziek of -gepraat.
  • Inventariseer de tijd die je besteed aan huishouden. Loop je altijd achter feiten aan voor je idee en is het nooit af? Maak dan een suf schema. Op die manier weet je dat alles regelmatig wordt gedaan en laat je iets makkelijker liggen, omdat het toch voor over een paar dagen op je lijstje staat om te doen.
  • Vereenvoudig was. Koop geen kleding met moeilijke wasinstructies of moeilijke kleuren (rood, wit). Geef elk gezinslid 7 paar dezelfde sokken en doe nooit meer sok-memory. Geef door Omo & co opgelegde frisheidseisen een dikke vinger.
  • Winkel niet, behalve voor boodschappen. (!)
  • Neem een opschrijfboekje mee voor alle dingen die je uit je hoofd wil hebben gedurende de dag
  • Doe geen moeite om dingen op te ruimen. Flikker alles wat huisgenoten laten slingeren in grote kratten. Klaa!
  • Neem een dag vrij om dingen op een rijtje te zetten. Om te schrijven, te lezen, dingen uit te rekenen, plannen te maken, mogelijkheden te verkennen…. niet met het idee om antwoorden te vinden, die komen vanzelf.
  • Lees verhalen van mensen die het leven hebben dat jij voor je ziet in plaats van door facebook te scrollen
  • Oh ja, zet al je sociale media uit en beperk kijken en posten tot tweemaal per week een half uur, bijvoorbeeld.
  • Ga niet op sites van winkels neuzen naar leuke dingen.
  • Gebruik vrijgekomen tijd om dingen te doen voor jezelf, niet om meer verplichtingen op je te nemen.
  • Recycle alleen grote dingen. Maak je niet druk over snippertjes papier, heeft geen zin.
  • Voel je niet schuldig over schermtijd voor je kinderen. Je hebt tijd voor jezelf nodig, ja?
  • Stop met overwerken.

Schrap alle niet-noodzakelijke dingen voor bijvoorbeeld een maand. Daar gaat niemand dood van, de wereld blijft gewoon draaien en je werkgever gaat echt niet failliet als je niet stelselmatig meer een half uur aan je werkdag plakt.

 

Advertenties

Eenvoud: je eigen pad bewandelen.

people-3120717__480Iedereen een plezier doen

Ik denk dat het leven niet bedoeld is om doorheen te jagen. Of om het iedereen naar de zin te maken. Toch is dat wel wat veel mensen doen.
We doen ons best op school voor onze ouders en voor de goedkeuring van leraren. We gedragen ons op een bepaalde manier in een vriendengroep. We kiezen een opleiding waarvan we denken dat het ons aanzien geeft, al zouden we zelf liever gaan werken, reizen of de kunstacademie doen dan de HEAO.

Na ons slagen willen we een goede baan zodat we genoeg verdienen om uit te stralen dat we succes in het leven hebben. We willen de beste versie van onszelf zijn, wat dat ook moge betekenen. We willen de beste partner zijn, de beste moeder, een attente dochter, een goede vriendin en de werknemer die de promotie verdient.

Maar wat wil je zelf?

Maar staan we er ooit echt bij stil wat we willen in het leven? Iets dat niet door anderen is opgelegd? Door commercie of maatschappij of ouders of collega’s? Is wat we doen, wel echt hetgeen ons gelukkig maakt?

Ik dacht vroeger dat mensen in mooie huizen met grote auto’s en goede banen erg tevreden en zorgeloos zouden zijn. Maar het stelt niets voor. Het is hetzelfde als een eenvoudig huis, een oudere auto en een gewone baan maar dan met een pak meer stress, hogere schulden, meer verantwoordelijkheden, onderhoud en dingen te verliezen.

We worden vaak zo meegesleept in het leven, er is amper ruimte voor reflectie. Voor naar binnen kijken. Wanneer heb je voor het laatst vijf minuten gewoon gezeten en gekeken naar de zon, de planten, de regen, de mensen, de dingen? Zonder er een instagram foto van te willen maken, zonder te denken aan je to do list, je mislukkingen of successen maar gewoon…. zitten. We hebben er geen tijd voor, en het is eng.

Eenvoudiger leven

Als je streeft naar een eenvoudig leven, begin je misschien eenvoudig met kasten uit te ruimen of je financiële verplichtingen te verminderen. Als je minder spullen en verplichtingen hebt, krijg je meer vrije tijd. Als je stopt met kopen, houd je nog meer tijd, en geld over. Je kan een stap terug doen uit je drukke leven en minder werken, of op zijn minst je vrije tijd minder vol proppen.

En dan? Ik werkte vooral omdat ik werkte en het leven had dat ik had omdat ik werkte, et cetera.
Toen ik een stap terug kon doen, kreeg ik tijd voor de dingen die ik belangrijk vond.

Constant overal aan voorbij racen is ook de makkelijkste manier om ongemakkelijke dingen niet onder ogen te hoeven zien. Een man op wie je bent uitgekeken, een baan die eigenlijk alleen maar energie kost maar zo lekker verdient, het feit dat je vrienden of gezin verwaarloost.
Jezelf wijsmaken dat jij en je baan de wereld doen ronddraaien, is een makkelijke manier om hier constant aan voorbij te gaan en je kop in het zand te steken.

Zelfreflectie en al die dingen

candle-670320_1280Als je je leven vereenvoudigt, krijg je meer tijd. Tijd voor zelfreflectie. Tijd om een dagboek bij te houden. Tijd om simpelweg te zijn. Tijd om erachter te komen wat jij wil doen met die 60 jaar of minder die je nog gegeven zijn.

De stoïcijnen zeggen dat je elke dag moet leven alsof het je laatste is. Herman Finkers vond dat maar een boel gedoe, al dat geregel. Maar je bewust zijn van het onvoorspelbare van het lot en je realiseren dat het inderdaad snel afgelopen kan zijn zorgt er ook voor dat je je leven niet verdoet. Zorg dat vandaag er toe doet. Door te gaan doen waar je hart ligt en niet bang te zijn voor morgen.

Als je daarvoor afstand moet doen van iets, wat het ook is, waarom zou je je dan laten tegenhouden? We hebben ons huis verkocht voor een lachwekkend laag bedrag maar het was de beste beslissing ooit.

Altijd in de hoogste versnelling maakt de meesten van ons niet gelukkig

En nee, ik houd geen pleidooi voor niet werken, voor we die discussie weer krijgen ;)
Ik bedoel dat we beter kunnen stoppen met door het leven racen alsof we het eeuwige leven hebben, voor we er op ons tachtigste achter komen dat racen niet het doel van het leven blijkt te zijn.

Dat we terugkijken en ons afvragen waarom we zo veel deden voor goedkeuring en geld, waarom we onze liefhebberijen en dromen rond ons twintigste in de eeuwige ijskast hebben gestoken en waarom we niet de tijd namen om lange wandelingen te maken toen ons lijf nog meewerkte. Waarom we altijd dachten dat geluk achter de volgende heuvel lag, terwijl het ons in ons gezicht aanstaarde. Waarom we op ons veertigste dachten dat we te oud waren voor een emigratie of een omscholing tot timmerman en langzaam stierven als Chief Sales Officer of hoe het tegenwoordig ook heet. Of dat het niet mogelijk was om onze stressvolle maar goedbetaalde baan om te ruilen voor iets simpelers.

Als je zelf niet bepaalt wat belangrijk is, bepalen andere mensen het voor je.

Minder verantwoordelijkheden, minder kosten, minder kopen, minder spullen en minder stress. Met als gevolg meer jou, meer leven, meer liefde en meer voldoening.

20180330_155853

20180330_160222

20180404_102259

20180404_104011

20180404_104842

Praktische bespaartips (niet moeilijk doen)

  • Wil je nieuwe nagellak of make up, gebruik dan eerst op wat je nog hebt. Die kleuren vond je ook ooit geweldig. Nog beter: gebruik het helemaal niet. Niemand geeft om de kleur van je nagels en het is bovendien zeer ongezond, met hormoonverstorende stoffen en al die shit.
  • Wil je nieuwe kleding, kijk dan eerst wat je nog hebt. Haal alles uit je kast, pas alles en doe weg wat je niet meer zal dragen. Besef dat vier tops, broeken, rokken en truien echt genoeg is. Koop lekker niets.
  • Heb je het koud, doe dan 10 push-ups, 15 seconden tegen de muur zitten zonder stoel of spring touwtje (touw niet nodig)
  • Ga je douchen, douche dan lauw. Je wordt net zo schoon maar de verleiding om er een kwartier onder te staan is net wat kleiner.
  • Wil je iets nieuws, schrijf het dan op en wacht dertig dagen. Ja, goede dingen zijn het wachten waard. Zo heb ik vijf jaar op de man gewacht tot onze relatie officieel geen geval van pedofilie meer was. Ik vind het hem nog steeds de leukste. Ooit.
  • Ontevreden? Kijk naar wat je hebt. Alles. Van je benen om mee te lopen tot stromend water uit de kraan.
  • Rekeningen te hoog? Verminder je verbruik. Van water, woonoppervlak, electriciteit, internet en televisie. Ontstekker je vriezer. Je koelkast in de winter. Draai peertjes uit hun fittingen. Zet je kachel zo laag mogelijk en nog lager. Kies voor basic internet. Beëindig je televisie-abonnement.
  • Te veel kwijt aan boodschappen? Schrap eerst alle suiker, chips, snoep, chocola, koek, snacks, frisdrank, ontbijtkoek, dure ontbijtgranen, melk, fancy yoghurt, anders dan onbewerkte nootjes, dure groenten en fruit, tapas, zoet broodbeleg, pakjes, zakjes, kruidenmixen, dure schoonmaakmiddelen, huisdierensnacks, speciale babyprutpotjes, bakmixen, fruitsappen, luxe crackers en andere koolhydraatrijke dingen om duur beleg op naar binnen te vrachten.
  • Cadeaus te duur? Wees dapper en stel voor het op en neer schuiven van nutteloze dingen voor mensen die alles al hebben te beëindigen en verjaardagen te vieren met een potluck.
  • Diesel te duur? Fiets of loop of carpool of OV of ga niet.
  • Spullen die snel uit elkaar vallen? Klaag bij de winkel. Ik kreeg vandaag 65 euro terug voor een pillende trui en jurk. Dat was snel verdiend met twee mails en een foto.
  • Huis te duur? Doe 80% van je meuk weg en verhuis naar een goedkoper huis. Minder meuk maakt je flexibel.
  • Onverwachte rekening? Betaal hem en denk er niet meer aan als je er niets aan kan doen (dat is eigenlijk geen bespaartip maar spaart je een boel ergernis)
  • Te lage rente? Doe iets risicovols met je geld met het risico op nog minder geld of doe er iets mee dat je medemensen met minder goede kansen vooruit helpt zoals het uitlenen via Kiva. Heb je die paar euro nou echt zo nodig? Willen we de banken blijven faciliteren met onze zuurverdiende centjes?
  • Vlees te duur? Eet kikkererwten, seitan of panir. Eet meer groenten.
  • Restaurants onbetaalbaar? Ga picknicken in een natuurgebied, op het strand of in je eigen achtertuin.
  • Dure binnenspeeltuin? Ga naar een buitenspeeltuin (ja, bos ofzo) of een buurtspeeltuin. Ze zijn overal, ze zijn gratis of heel goedkoop en je mag je eigen ranja mee!
  • Dure bladgroenten? Pluk brandnetels, vogelmuur of bladzuring voor de sloai
  • Nieuwe boeken duur? Bieb, of kindle boeken op amazon: selecteren op prijs en gratis boeken downloaden.
  • Kapper te duur? Accepteer je eigen haar
  • Prijsverhoging van netflix? Beëindig het.
  • Biologische cosmetica duur? Verminder het aantal producten dat je nodig hebt.
  • Parkeren duur? Loop een eindje om.
  • Wijn duur? Maak het zelf. (of drink het niet. hahaha)
  • Dure kinderen? Begin met het weggeven van spullen zonder te verwachten iets terug te krijgen en sta open voor ontvangen en besef dat ze 90% van hetgeen westerse kinderen normaal hebben, niet nodig hebben.
  • Vakantie duur? Ga dagjes weg. Picknicken. Lokaal museum. Kinderboerderij. Met de trein ergens een ijsje eten. Natuurgebied. Kerk bezoeken. Museum op een dag met korting. Stadswandeling (gratis van internet). Couchsurf.

 

Compromissen

Als je leeft, consumeer je. Dat kan je bewust doen, of je kan het allemaal doen zonder je ene reet aan te trekken van medemens, dier en planeet. Je kan het jezelf ook gruwelijk moeilijk maken waarbij je uiteindelijk concludeert dat de enige manier om echt radicaal milieuvriendelijk te zijn, het om je nek binden van een strop is en hopen dat iemand zo vriendelijk wil zijn het krukje weg te trappen.

Dat lijkt me nu ook weer zo wat.

Het is vaak zo dubbel. De mensen met de grootste mond over en interesse in het milieu, zijn vaak de grootste vervuilers. Afval scheiden tot op de snipper en met het gezin naar Bali vliegen voor een (uiteraard) eco-vakantie is milieubelastender dan al je afval bij elkaar in een zak proppen, goedkope kip eten en vakantie vieren op de camping in Nunspeet.

De kinderen konden met de padvinders kijken hoe met Earth Hour de lichtjes in het dorp uitgingen. Dat lijkt me nu nuttig om 16 kilometer voor te rijden! Nuttig ook in een land waar iedereen zijn hele huis standaard tot 24 graden lijkt te verwarmen en waar men per persoon omgerekend 600 euro aan kerstcadeaus uitgeeft en ontvangt. Daar iets op bezuinigen lijkt me meer zoden aan de dijk dan een uurtje in het donker zitten.

En koop je dan een ethisch en ecologisch verantwoord kledingstuk dat niet helemaal naar je zin is, iets minder verantwoords dat je zeker weten een paar jaar met plezier zal dragen of ga je voor kleding van de kringloop, die vooral dankzij ‘fast fashion’ zo’n grote keuze heeft?

Een nieuwe laptop kopen: voor het water dat vervuilt (het produceren althans) kan je je hele leven non-stop shampoo vol SLS, parabenen en al die shit door de afvoer spoelen.

En moet je neerkijken op mensen die in een oude diesel rondtuffen terwijl de productie van jouw nieuwe zuinige auto veel meer milieuvervuiling veroorzaakte dan die oude diesel de rest van zijn leven ooit nog zal kunnen, al loopt ie 1 op 5?

Het probleem is -denk ik- dat het leven, onze keuzes, de impact te groot zijn voor ons om te kunnen bevatten. En de verleidingen van de moderne maatschappij vaak te groot. De maatschappij niet goed ingericht op andere keuzes.

Ik kan prima zonder nieuwe kleding, droger, vaatwasser, nagellak, haarverf, waterkoker en als het moet zonder vriezer en koelkast (we hebben het eerder zes weken ‘overleefd’) maar mijn laptop en geliefde e-reader Slik!
Ik doe er zelf net zo hard aan mee, ondanks mijn goede bedoelingen. Maar daar hebben we niets aan he? Net als aan vliegen maar wel met een schuldgevoel.
Of ‘bewustwording’. Dat vind ik wel een jeukwoord. Dat je je bewust bent van het feit dat hele oerwouden worden gekapt voor de soja waar jouw biefstuk mee gevoerd wordt doet geen bomen teruggroeien, en geeft ook je biefstuk niet minder buikpijn.

Volgens de een moet je zonnepanelen. Volgens een ander zitten we nog 1000 jaar met het afval opgescheept, mits er tegen de tijd iemand is die weet hoe we er vanaf moeten komen. Volgens de een moet je vegan eten, volgens de volgende vooral lokaal, nummer drie zegt paleo en nummer vier twijfelt tussen zijn hoofd tegen de muur slaan of zich vergrijpen aan een pak marsen. De een zegt wol want lekker warm, de volgende katoen want plantaardig en weer een ander vraagt zich af hoeveel chemicaliën er wel niet nodig zijn om van bamboe een broek te maken.

Het enige zinnige dat ik kan bedenken is minder en duurzamer. Dichter bij je werk wonen. Minder autorijden. Alleen voor noodgevallen vliegen. Minder koffie. (waah!) Pas dingen kopen als je ze nodig hebt. Zo min mogelijk nodig hebben. Als je iets ‘slechts’ koopt, kiezen voor een duurzame variant. Minder energie gebruiken door kort te douchen en te wennen aan lage temperaturen. (zestien graden binnen is heerlijk als je net buiten bij -2 en snijdende wind je was hebt opgehangen). Minder vlees en minder vlees met een grote milieu-impact.

En vooral: ophouden met elkaar op persoonlijk niveau af te kraken omdat iets niet milieuvriendelijk genoeg is. Ga zwerfafval oprapen in plaats van servers te laten draaien voor nutteloze discussies.

We zitten met zijn allen in hetzelfde zwaar vervuilde, door incompetente idioten bestuurde bootje. Het bootje dat binnenkort een keer van zich af bijt omdat eeuwige groei niet bestaat. Niet van de mensheid, niet van de economie.

We kunnen maar beter aardig voor elkaar zijn, elkaar de weg wijzen en van elkaar leren, in plaats van elkaar te veroordelen.

eenvoud en luxe

toffe kwoot

Ah, wat een fijne quote. Woorden om naar te leven.

Behalve dat we nu wel iets nodig hebben. De koelkast is zo goed als leeg en hoewel wc-papier strikt gezien geen eerste levensbehoefte is, is het fijn om te hebben. De man zijn bierglas brak in twee, gelukkig zonder dat er bier in zat. Er moet een of ander dingetje voor het aquarium gekocht. En een nieuw hoeslaken (niet voor in het aquarium)

Dus ga ik met een enorm boodschappenbriefje naar de grote winkel in het grote winkelcentrum.

Echt niets willen is lastig. Net als echt niets nodig hebben. Uiteindelijk moeten we toch eten en het is te koud voor een enkele, ongebleekte linnen jurk en sandalen. Maar een kast vol kleding en luxe eten, is niet nodig.

Maar wat is luxe eten? Choriatiki (griekse salade) is eenvoudig eten. Het bestaat uit komkommer, tomaat, ui, wat olijven, olijfolie en een stuk feta van een ouwe geit en ik vind het een van de lekkerste dingen die er zijn. Is het dan eenvoudig of luxe? Als je een garderobe van tien kledingstukken hebt die volledig naar je zin zijn, is het dan eenvoud of luxe in vergelijking met een kast vol inferieure kledingstukken en slecht zittende schoenen?

Is eenvoud luxe? Ik denk het.

Na een lange wandeling de houtkachel aansteken in een koud huis, voelt ook meer als luxe dan heel de dag op de bank in de warmte zitten.

Moe zijn van een dag buiten zijn en dingen sjouwen, voelt beter dan moe zijn van een paar uur tv kijken.

Ik heb alles wat ik nodig heb, en weinig wat ik niet nodig heb. De paar ‘extra’ dingen in mijn leven kan ik missen.

Je geluk niet laten afhangen van kleding, eten, status, materiële shit, aantal likes, volgers en geld op de bank is een belangrijke voorwaarde voor een aangenaam leven. Niet verlangen naar meer van wat er al lang in overvloed is. Tevreden zijn met wat je hebt en wat je gegeven is. Niet streven naar nog meer of bang zijn om dingen kwijt te raken, hoe moeilijk dat ook is. Niet vrezen wat er kan komen of nodeloos hopen op een andere uitkomst van dingen die al lang bepaald zijn door het lot.

Ik ga maar eens even boodschappen doen, dan kan ik daarna weer fijn verder met tevreden zijn met wat ik heb en niets meer willen ;)

Hedonistische adaptatie. Oh jee!

Hedonistische adaptatie: het is een bijzonder iets en houdt in dat mensen zowel na heel positieve veranderingen (of negatieve) veranderingen vrij snel weer op hetzelfde, stabiele geluksniveau zitten, als ware er niets gebeurd.

Met de ‘hedonistische tredmolen’ wordt bedoeld dat de meeste mensen constant op hun tredmolentje blijven lopen, altijd onderweg naar meer geluk, meer comfort en meer levensvreugde. En ironisch genoeg nooit aankomen op het punt van ‘genoeg’.

Als je je op deze tredmolen begeeft, kan je last hebben van een aantal dingen:

  • Je denkt dat de toekomst beter is dan het heden, omdat je leven dan eindelijk compleet zal zijn
  • Je hebt altijd nog een ding (of een paar dingen) nodig om gelukkig te kunnen zijn. Een paar kilo minder. De kinderen allemaal op school. Nieuwe garderobe. Andere telefoon. Hond. Tuinset.
  • Je staat niet stil bij en waardeert niet wat je allemaal al hebt
  • Je vindt weinig dingen echt leuk en bent snel verveeld. Je zoekt constant input van buitenaf.

Maar: alles wat je nu hebt, zijn dingen die je ooit ongelofelijk graag wilde. Je kinderen, je hoekbank, je dure braadpan, je comfortabele matras, die kleur op de muur, de baan, de lease-auto en de grote tuin.

Ik heb er zelf ook wel eens last van. Dan bedenk ik hoe tof een eigen huis of een mooie houten vloer zou zijn. Om me vervolgens te realiseren dat ik nu echt alles ‘heb’ wat ik ooit graag wilde: grote liefde aan mijn zijde, gezonde kinderen, een huurhuis zonder zorgen in Noorwegen, een wollen deken, een balkon met veel zon, vrijheid, een fiets… Meer voegt niets toe. Het is hoogstens eventjes leuk en nieuw maar daarna is het ook gewoon een woonruimte of een vloer. Dus waarom zou ik me al dat gedoe op de nek halen?

Opeens iets willen is maar weinigen van ons vreemd, denk ik. Er is niet veel mis mee, zo lang je de nutteloosheid van het gewenste inziet. Want waarom zou een ding dat vorige week prima was, vandaag opeens vervangen moeten worden? Of iets toegevoegd waar je je hele leven prima zonder kon? Toch leven veel mensen hun hele leven zo. Wil. Koop. Heb. Verlies Interesse. Wil. Koop. Heb. Verlies Interesse…. enzovoort.

Uit de hedonistische tredmolen stappen

Gelukkig kan je het jezelf ook afleren, als je je bewust wordt van dit gedrag. Het afleren van luxe blijkt niet eens zo lastig, zeker niet als je besluit dat het je helemaal niet uitmaakt dat je geen nieuwe kleding meer koopt, korter doucht, eenvoudiger eet of de kachel 5 graden lager zet.

Denk dat je alles kwijt raakt. Je moet slapen op de grond, het leuke eengezinshuis wordt een flatje in de negentiende-eeuwse schil,  de bank wordt een veilingkistje, de auto wordt het OV: shit. Hoe meer waardeer je de dingen die je nu hebt, als je beseft dat ze vergankelijk zijn en je afgenomen kunnen worden.

Wees dankbaar. Denk eens aan de positieve eigenschappen van het huidige ding. Dat je bijvoorbeeld zo heerlijk met zijn allen op die oude bank kan hangen. Dat je je niet druk hoeft te maken over vlekken of beschadigingen want die vallen niet meer op. Dat hij niets kost. Dat je hem niet hoeft uit te zoeken of nog erger: naar wens samen-te-stellen. Aaargh!

Bekijk alles in je huis en herinner je het gevoel dat je had toen je het kocht. Je was er vast blij mee. Maar hoe lang? En waarom zou een volgend ‘ding’ je wel geluk brengen?

Bedenk waarom je steeds op zoek bent naar het volgende grote ding. Je bent steeds op zoek naar iets nieuws. Enig idee waarom? Altijd nieuwe kleding omdat je je niet lekker in je vel voelt? Altijd nieuwe spullen omdat dat afleidt van je partner die je een flapdrol vindt? Altijd aan het klimmen op de carrièreladder omdat je denkt dat je je moet bewijzen voor anderen? Altijd vakanties aan het plannen omdat je je gewone leven wil ontvluchten?

Er zijn niet zo veel dingen nodig om tevreden te zijn. Iets nuttigs om te doen. Werk (betaald of onbetaald ;) ) dat je voldoening geeft. Een goede relatie met partner, kinderen, familie en andere naasten. Gezond eten. Gezondheid.

20180318_094854
gisteren had echt niet beter geweest met een loungeset.

Veel mensen kijken met weemoed terug op hun jeugd, of vroege volwassenheid. ‘We hadden niets, maar we hadden het wel goed, we waren vrij!’.
Het is toch gek dat we ergens op onze reis door het leven het idee krijgen dat er meer moet zijn, erachter komen dat dat niet gelukkig maakt en we vervolgens nog meer meer willen omdat we denken dat dat wel blij maakt.

Die vrijheid en geluk kan je terugkrijgen door je geluk niet meer te laten afhangen van spullen, luxe, duur eten en gemak. Alles wat je nodig hebt is er al :)

Niet zo hip: refuse & reduce.

Refuse, reduce, re-use, recycle…

Fleecetruien maken van petflessen, meubels van pallets en lampen van oude flessen vinden we al lang niet meer gek. Afval scheiden is gelukkig steeds meer de norm. Recyclen is hip. Je zit absoluut niet voor gek met het jaren vijftig-dressoir van je oma. Re-usen doet het ook goed.

Maar dan dat ‘refuse‘. Dat is toch een beetje het ondergeschoven kindje van het rijtje, samen met reduce. Ook dat liever niet. Niet hip. Terwijl ze toch vooraan staan in het rijtje.
Refuse levert geen nieuwe spulletjes op en niemand verdient er iets aan. Weigeren betekent dat je ervoor kiest om iets niet te gebruiken en dat vinden we niet zo leuk.

Meer is beter en in een wereld die is gebaseerd op het in razend tempo opgebruiken van ‘hulpbronnen’ voor de eeuwigdurende economische groei zal ‘minder’ nooit door de politiek als oplossing worden gepromoot. (Hoezeer het milieu hen ook aan het hart gaat. Serieus, kijk dan! ze hebben electrische auto’s!)

Er is uiteindelijk ook maar een beperkt aantal spullen dat je kan hergebruiken. Wat moet je met 16 pallettafeltjes, 54 kussentjes gevuld met oude lappen, 14 quilts en 5 kandelaars van oude fietsvelgen?

Voor mij is minimalisme leven met minder spullen en zo min mogelijk nodig hebben. Ontrommelen is leuk maar als je niet daarbij stopt met het kopen van meuk dan heeft het weinig zin, milieutechnisch gezien al helemaal niet.
Een stop erop is de meest effectieve manier om een vol huis tegen te gaan en om het milieu te sparen: een niet gekochte bank, lippenstift of broek geeft nihil milieubelasting.

Zo hier en daar begint het idee van ‘peak stuff’ vorm te krijgen. We hebben genoeg (gehad van) spullen, en nog meer spullen.
De directeur van Ikea had het erover, deze website wordt steeds populairder en mijn generatie lijkt minder geobsedeerd door spullen en gemak dan onze ouders.
We hebben de afgelopen decennia gezien hoeveel ‘meer’ precies toevoegt: een kortdurende ‘high’, lege portemonnees, overvolle huizen en Moeder Aarde die betere dagen heeft gezien.

Toch geloven veel mensen dat de politiek en de techniek er wel voor zullen zorgen dat alles goedkomt. Dat is volgens mij BS: niet met onze huidige politici en niet met het huidige systeem.

Heeft het echt zin om waterflesjes van afbreekbaar plastic te kunnen maken? Om water vol microplastics te kunnen filteren voor we het drinken? Om elders de wereld te vervuilen zodat wij ‘schoon’ in electrische wagentjes kunnen rijden? Kunnen we niet beter stoppen met wegwerpproducten, stoppen met goedkope plastic kleding lopen? Minder autorijden? Minder chemische shit in onze huizen en op onze lijven? Minder van alles waarvan we best weten dat het niet oké is.

Allereerst weigeren en waar mogelijk reduceren is het enige echt effectieve dat we kunnen doen tegen de problemen waar we tegenaan lopen.
Er is zo veel dat je niet nodig hebt en maar heel weinig waar je echt niet zonder kan. Alles wat je niet nodig hebt hoeft niet gemaakt te worden en uiteindelijk niet als afval in het milieu te komen.

Refusen gaat nog eens heel groot worden. Al is het maar omdat we over een paar decennia niet eens een keuze meer hebben.