Compromissen

Als je leeft, consumeer je. Dat kan je bewust doen, of je kan het allemaal doen zonder je ene reet aan te trekken van medemens, dier en planeet. Je kan het jezelf ook gruwelijk moeilijk maken waarbij je uiteindelijk concludeert dat de enige manier om echt radicaal milieuvriendelijk te zijn, het om je nek binden van een strop is en hopen dat iemand zo vriendelijk wil zijn het krukje weg te trappen.

Dat lijkt me nu ook weer zo wat.

Het is vaak zo dubbel. De mensen met de grootste mond over en interesse in het milieu, zijn vaak de grootste vervuilers. Afval scheiden tot op de snipper en met het gezin naar Bali vliegen voor een (uiteraard) eco-vakantie is milieubelastender dan al je afval bij elkaar in een zak proppen, goedkope kip eten en vakantie vieren op de camping in Nunspeet.

De kinderen konden met de padvinders kijken hoe met Earth Hour de lichtjes in het dorp uitgingen. Dat lijkt me nu nuttig om 16 kilometer voor te rijden! Nuttig ook in een land waar iedereen zijn hele huis standaard tot 24 graden lijkt te verwarmen en waar men per persoon omgerekend 600 euro aan kerstcadeaus uitgeeft en ontvangt. Daar iets op bezuinigen lijkt me meer zoden aan de dijk dan een uurtje in het donker zitten.

En koop je dan een ethisch en ecologisch verantwoord kledingstuk dat niet helemaal naar je zin is, iets minder verantwoords dat je zeker weten een paar jaar met plezier zal dragen of ga je voor kleding van de kringloop, die vooral dankzij ‘fast fashion’ zo’n grote keuze heeft?

Een nieuwe laptop kopen: voor het water dat vervuilt (het produceren althans) kan je je hele leven non-stop shampoo vol SLS, parabenen en al die shit door de afvoer spoelen.

En moet je neerkijken op mensen die in een oude diesel rondtuffen terwijl de productie van jouw nieuwe zuinige auto veel meer milieuvervuiling veroorzaakte dan die oude diesel de rest van zijn leven ooit nog zal kunnen, al loopt ie 1 op 5?

Het probleem is -denk ik- dat het leven, onze keuzes, de impact te groot zijn voor ons om te kunnen bevatten. En de verleidingen van de moderne maatschappij vaak te groot. De maatschappij niet goed ingericht op andere keuzes.

Ik kan prima zonder nieuwe kleding, droger, vaatwasser, nagellak, haarverf, waterkoker en als het moet zonder vriezer en koelkast (we hebben het eerder zes weken ‘overleefd’) maar mijn laptop en geliefde e-reader Slik!
Ik doe er zelf net zo hard aan mee, ondanks mijn goede bedoelingen. Maar daar hebben we niets aan he? Net als aan vliegen maar wel met een schuldgevoel.
Of ‘bewustwording’. Dat vind ik wel een jeukwoord. Dat je je bewust bent van het feit dat hele oerwouden worden gekapt voor de soja waar jouw biefstuk mee gevoerd wordt doet geen bomen teruggroeien, en geeft ook je biefstuk niet minder buikpijn.

Volgens de een moet je zonnepanelen. Volgens een ander zitten we nog 1000 jaar met het afval opgescheept, mits er tegen de tijd iemand is die weet hoe we er vanaf moeten komen. Volgens de een moet je vegan eten, volgens de volgende vooral lokaal, nummer drie zegt paleo en nummer vier twijfelt tussen zijn hoofd tegen de muur slaan of zich vergrijpen aan een pak marsen. De een zegt wol want lekker warm, de volgende katoen want plantaardig en weer een ander vraagt zich af hoeveel chemicaliën er wel niet nodig zijn om van bamboe een broek te maken.

Het enige zinnige dat ik kan bedenken is minder en duurzamer. Dichter bij je werk wonen. Minder autorijden. Alleen voor noodgevallen vliegen. Minder koffie. (waah!) Pas dingen kopen als je ze nodig hebt. Zo min mogelijk nodig hebben. Als je iets ‘slechts’ koopt, kiezen voor een duurzame variant. Minder energie gebruiken door kort te douchen en te wennen aan lage temperaturen. (zestien graden binnen is heerlijk als je net buiten bij -2 en snijdende wind je was hebt opgehangen). Minder vlees en minder vlees met een grote milieu-impact.

En vooral: ophouden met elkaar op persoonlijk niveau af te kraken omdat iets niet milieuvriendelijk genoeg is. Ga zwerfafval oprapen in plaats van servers te laten draaien voor nutteloze discussies.

We zitten met zijn allen in hetzelfde zwaar vervuilde, door incompetente idioten bestuurde bootje. Het bootje dat binnenkort een keer van zich af bijt omdat eeuwige groei niet bestaat. Niet van de mensheid, niet van de economie.

We kunnen maar beter aardig voor elkaar zijn, elkaar de weg wijzen en van elkaar leren, in plaats van elkaar te veroordelen.

Advertenties

Alles minimalistisch: panty

21mKFJMNwTLEen lade vol panty’s in alle soorten van nietlekkerzittendheid: ik had ze. Vroeger kocht ik dingen voor weinig geld, vond ze te wijd, te strak of trok er binnen vijf minuten een ladder in en legde ze weg voor later.

Ja, lekker handig.

Ik koop nog zelden panty’s, want hoeveel heb je er nu eigenlijk van nodig?

Twee jaar geleden kocht ik er een van Wolford.  Het was een lichte rib uit mijn lijf met 30 euro voor een simpele panty maar ik wilde proberen of het echt van die goede dingen waren als werd beweerd. Bovendien worden ze gemaakt in Oostenrijk: ik heb graag dingen die in Europa worden gemaakt.

Het is mijn enige panty sindsdien. Hij is niet heel dik, maar net niet doorzichtig. Hij zit lekker: niet te strak zonder af te zakken en het belangrijkste, hij heeft het volgehouden om gemiddeld een a twee keer per week gedragen te worden zonder te ladderen of gaten bij de tenen of slijtplekken te gaan vertonen. En met vier kinderen, twee katten en geregelde wanderlust heeft ie een bewogen leven gehad.

Nu is het toch gebeurd: er zit een gat in. Snif en boe. Ik koop nog geen nieuwe want ik draag nu vooral leggings en heb nog kousen op voorraad. Tegen de tijd dat die versleten zijn, koop ik absoluut weer een panty (of twee) van dit merk. Maar dan zonder voeten. Of heet het dan een legging?

In eerste instantie is 30 euro voor een simpele panty veel geld maar per saldo scheelt het veel. Geld, maar ook afval. En dat is fijn.

Darn Tough – sokken die niet slijten

Sokken die wel slijten, zijn vervelend. Elke keer nieuwe sokken kopen, of een exemplaar met een gat en een ander dat nog wel kan… Ik was dat ook wel een beetje zat, zo’n 2,5 jaar geleden als ik het goed heb. Ik las toen over Darn Tough, een sokkenfabriekje in Vermont in Amerika dat onverslijtbare sokken maakt. Als het je lukt een paar te verslijten, krijg je nieuwe. (Niet dat ik mijn oude sokken ooit op zou sturen, maar als men zulke garanties geeft, geeft dat vertrouwen.)

Dat klonk goed, want een beetje simpel van elke keer nieuwe sokken kopen werd ik wel. Ik kocht toen vier paar om het te proberen. Twee voor mij, twee voor de man.

En? En? En?

Ervaring met Darn Tough sokken

Allereerst: kijk uit waar je ze bestelt. Er kunnen namelijk nog wel douane- en inklaringskosten bij komen. In Noorwegen is dat het geval boven een waarde van 350 kronen, inclusief verzendkosten. Gek genoeg hebben we dat alleen nog maar meegemaakt met zendingen uit Amerika en niet bij andere landen. Je zal dus even moeten zoeken naar Europese verdelers, of de extra kosten voor lief moeten nemen.

We hebben uiteindelijk allebei zeven paar van deze sokken, in verschillende diktes.

Bijna elk paar wordt elke week gedragen, behalve op heel warme zomerdagen.

Zitten er gaten in? Ja. In een sok van de man. Twee. Aan de bovenkant. Maar het is geen slijtage. Misschien blijven hangen aan iets in de was, een brandgaatje: ik weet het niet. Dat is het enige. Ik moet ze even repareren en dan zijn ze weer als nieuw. Zoals alle sokken van Darn Tough.

Serieus, na 2,5 jaar zijn de eerste paren nog geen draadje gesleten. De rest ook niet.

En dat is toch bijzonder want ik loop veel en moet bekennen dat er heus wel eens een per ongeluk in een hete handdoekenwas meedraait of de droger van binnen ziet.

Ze blijven ook perfect aansluiten aan de bovenkant, krimpen niet, verkleuren niet.

Is dat niet zonde van je geld als je er een kwijtraakt? Uiteraard, maar langer dan een wasronde zijn ze nooit kwijt omdat ze geen plekken hebben om zich te verstoppen in kasten of onder bedden. Jeej voor minimalistische kasten en slaapkamers. De enigen van wie ik wel eens sokken kwijt ben, is van de kinderen. Die trekken ze uit in bed en dan verdwijnen ze in laden vol knuffeldieren, tussen matrassen, achter bedden… daarom mogen die geen dure sokken.

Conclusie over Darn Tough sokken:

Darn Tough zijn ze zeker! Zoals ze er nu uitzien, lijkt het erop alsof ze nog jaren meegaan en dat is goed.

Wat mij betreft zijn ze het geld meer dan waard. Want op de lange termijn scheelt het niet alleen geld, het scheelt me ook gedoe met elke keer nieuwe sokken kopen en oude sokken netjes weggooien, gaten stoppen waar mogelijk en de frustratie van sokken die nog prima zijn maar na een paar keer wassen af gaan zakken of vervilten aan de binnenkant.