over

Hallo en welkom op mijn blog. Mijn naam is Gerlinde. Ik ben van 1982.

Samen met de man, mijn ‘jeugdliefde’ woon ik aan de rotsige ruige kust van Noorwegen, met onze vier ettertjes kindjes, een zwarte pluizenbal, een kat zonder staart en twee hoogbejaarde cavia’s. We wonen hier aan de Noorse riviera, zoals het genoemd wordt. Dat wisten we niet toen we hier in 2014 heen verhuisden; we vonden het gewoon een mooie en handige plek. Lekker rustig maar niet al te ver bij steden, een vliegveld en een veerdienst op nog geen half uur bij ons vandaan.

emigratie naar noorwegen

Ik wist vanaf mijn veertiende al dat ik in Noorwegen wilde wonen. Het land van de trollen, de elanden en rendieren, wolven en beren, eindeloze bossen, echte stilte, sneeuw en ijs, donkere winters en lichte zomers. In 1999 ging ik er voor het eerst heen en vond het prachtig. In 2004 gingen de man en ik er heen op huwelijksreis. Hoewel we eerst Zweden een fijne plek vonden, besloten we later dat Noorwegen beter bij ons past.

Later kwam daar ook ‘het land met het kindvriendelijke schoolsysteem bij’ en mede daarom hebben we in 2014 ons huis, met redelijk wat ‘verlies’, toch verkocht om te kunnen vertrekken.

Huizencrisis – een wijze les

We konden ons huis verkopen voor minder dan waar we het voor kochten, ondanks dat het begin 2008 gekocht hadden. We zaten vlak daarna met de gevolgen van de crisis: ons oude huis was onverkoopbaar en de bank veranderde opeens de criteria voor hun overbruggingskrediet. Of we dat zelf even wilde ophoesten, a 25.000 euro. Dat deden we: we konden het lenen van mijn ouders en betaalden het in recordtempo terug.

Hypotheek aflossen

Een jaar lang stopten we elke meevaller in die aflossing. Ik leerde anders koken, ging echt op prijzen letten, stopte met het kopen van rommel, maakte een capsule warderobe, ging biologisch maar per saldo goedkoper eten en leerde dingen zelf maken en repareren. In het begin viel ik nog geregeld voor leuke dingen. Jurkjes, hoge hakken, sieraden, make up… old habits die hard, maar uiteindelijk hebben ze het toch bijna helemaal afgelegd. Als ik nu geld over de balk gooi is dat voor een bijl, boeken die passen bij het leven dat ik wil leven, kleding die ik daadwerkelijk nodig heb en moestuinspullen. Een stuk beter!

Ik begon met het aflossen van onze hypotheek. Na een paar jaar was deze van 263.000 naar 221.000 gezakt.

Minimalisme, jeej!

In de tussentijd was onze zolder van ons mooie nieuwe huis helemaal volgeraakt met spullen uit het oude huis, de garagebox en het tuinhuisje. Ik zocht naar manieren om dit te ‘organiseren’. Nu is declutteren en minimalisme helemaal hip, maar toen was de zin die ik op internet las ‘just get rid of it. you really do not need that useless crap‘ precies wat ik nodig had. Net als een groot deel van ons inkomen, hadden we een groot deel van onze spullen helemaal niet nodig.

Honderden dozen en zakken en pakketjes verlieten ons huis. Maandenlang ruimde ik alles op wat ik tegenkwam. Te kleine koffiekopjes, oude lampen, gelezen en ongelezen boeken, oude kleding, opleukmeuk, niet passend beddengoed, oude hobbyspullen en later dozen vol ‘herinneringen’. Oude brieven, kaarten, folders van plekken waar we geweest waren, foto’s….

En met alles dat het huis verliet, voelde ik me alleen maar beter en lichter en gelukkiger. Ik weet dat er een groot taboe ligt op het wegdoen van ‘herinneringen’ en natuurlijk heb ik zo de dingen die ik koester, maar ik ben blijer zonder 90% van de zooi. Ik weet dat ik elk moment de deur kan dichttrekken en nooit iets echt zou missen. Want het leven is nu. Niet vroeger, niet later.

Andere opvattingen

Toen ik ging besparen en minimaliseren, veranderde ook mijn kijk op de wereld. Ik vroeg me af waarom ik nog langer het betekenisloze werk zou doen wat ik deed, terwijl ik mijn kinderen op een kinderdagverblijf bracht. We werken ons half dood voor ‘later’ dat nooit komt. Voldoening en geluk zijn altijd een stap bij ons verwijderd omdat we ons richten op de verkeerde dingen.
We hebben de aarde leeggehaald, de bossen gekapt, de longen eruit gesleurd, complete ecosystemen uitgeroeid omdat we de natuur zijn gaan vrezen en geloven dat nog meer van hetzelfde ons zal brengen wat we zo’n 250 jaar geleden zijn kwijtgeraakt, toen de industriële revolutie mensen hun autonomie ontnam en de fabrieken injoeg.
Zelfs onze kinderen worden vanaf hun vierde in een fabrieksmatige omgeving ontdaan van hun vindingrijkheid en creativiteit en geleerd na te bauwen wat ze verteld wordt.

Natuurlijk moet er geld verdiend worden maar ik heb liever versleten lakens, gaten in de bank en tijd om te leven en aan te rommelen dan een baan, mijn kinderen op de SFO, een vreemde die mijn huis poetst en diepvriespizza wegens te moe om te koken.

We leven eenvoudig om zo te kunnen doen wat we het liefste doen. Nu. En niet als we 65, 67 of 72 zijn.

Advertenties