Retail-therapie.

Omdat een mens ook wel eens iets wil. Ik kan het niet, leven zonder zaadjes te zaaien in de aarde. Dus vorige week kocht ik zaden voor munt, citroenmelisse, bladpeterselie, boontjes, koriander, sla en rucola. Gisteren zaaide ik met de dametjes het een en ander.

Bij de kringloop kocht ik wat lelijke potten om ze in te zaaien. Och, als er straks van alles in groeit, valt dat niet meer zo op.

20180425_141601

Bokashi!

Ook heb ik -eindelijk- een bokashi-systeem gekocht. Het bestaat uit twee emmers, de onderste heeft een aftapkraantje. In de bovenste emmer doe je je (kleingemaakte) groenafval en ‘bokashi-stro’ waardoor het gaat fermenteren. (niet rotten). Het vocht dat eruit komt, is ideaal voor je plantjes en de rest kan je ‘zo’ gebruiken als bodemverbeteraar. Ik twijfelde, want het is best prijzig en het zijn weer twee plastic emmers, maar het zorgt er wel voor dat ik zomer en winter (vooral winter) compost kan maken.

Moestuintjes!

Want och wat zijn we heden blij, Gert (de eigenaar van ons huis) zei het wel prima te vinden als er grote moestuinbakken op zijn grasveld komen te staan. Een kasje tegen een van de gevels kon ie ook nog wel hebben. Volgens de standaard regels mag ik er niets neerzetten, maar mag ik ook van Gert verlangen dat hij de ramen buiten komt lappen. Gelukkig is ie erg relaxed, vooral sinds het andere huis dat hij had verkocht is.

Plantebøker

Verder bestelde ik het boek Medisinplanter i Norge van Rolv Hjelmstad. Die heeft een geweldige website, rolv.no met enorm veel informatie over (Noorse) planten en hun toepassingen. En omdat we toch met hundrelapper aan het strooien waren, ook nog ‘Norges spiselige planter og bær‘.

Ik dacht: ik begin gewoon bovenaan bij de lijst met eetbare planten op de website. Blæretang of blaaswier was de eerste. Komt dat mooi uit, dat ligt zo’n beetje bij de achterdeur. Je kan het drinken als thee of er aftreksels van maken in olie of als tinctuur in alcohol. Het helpt chemische stoffen als medicijnresten, zware metalen en radioactief strontium te absorberen en verwijderen. Het vermindert de groei van kankercellen, mede door de inhoud jodium en selenium in het wier dat daar veel gegeten wordt. Wonderlijk. Het is niet te vreten, dus morgen ga ik op zoek naar havsalat, oftewel zeesla. Dat is namelijk wel erg lekker, vooral met wat sojasaus en geroosterde sesam :)

Anyway.

Ik vond, naast lelijke potten, nog meer dingen bij de kringloop. On the Road boek van Jack Kerouac, Cats Cradle van Kurt Vonnegut, Eating Animals van Jonathan Safran Foer en iets met Ernest Hemingway. Ik eet weinig animals en weet niet of ik het aankan te lezen. Misschien met een oog dicht.

En oh ja, een dikke legging, lekker voor van de zomer en een trui, Made in England. Ik houd van zulke labels. Je ziet dat het ouderwetsch goede kwaliteit is.

Ik maakte ook lekker eten. Dat doe ik meestal wel eigenlijk ;) Kimchi (pittige gerfermenteerde chinese kool), wortelsalade, Koreaanse kip en nasi. Voor de kinderen tomatensoep met seterrømme, wortels en rijst.

20180425_164800

Ik maakte nieuwe calendulazalf. Dat vind ik echt onmisbaar. Ruwe wangen, auwtjes, winterse lippen, insektenbeten, schrapjes, droge benen: op alles smeer ik die zalf. Het vervangt dus ook nog eens een grote berg producten en dat is goed. Binnenkort een recept.

20180425_151844

Kløsjes..

Heb je dat ook wel eens, dat je een klusje eigenlijk te lang laat liggen terwijl het in wezen in vijf minuten gedaan is?

Wel, negentien jaar geleden morste ik kaarsvet over de omslagdoek die mijn oma in de jaren zeventig voor mijn moeder heeft gehaakt. Ik was toen erg kottik, dus het was zwart kaarsvet en dat valt gelukkig niet zo op op zwart. Maar toch.

Ik gebruik de omslagdoek regelmatig en vond het toch zonde. Kwestie van strijken met een keukenpapiertje er tussen. Inderdaad in vijf minuten gedaan.

20180425_143948

Ik vond het ook leuk dat de zuurkool gewoon zuurkool is geworden in plaats van iets schimmelig en snotterigs, dat helaas ook wel eens gebeurt.

20180425_142129

Er was een grote regenboog ’s avonds. De kinderen gingen naar zee. De kinderen kwamen drijfnat terug. De jongen was al een keer van het vlot gevallen vandaag omdat er een motorbootje voorbij kwam dat meer deining veroorzaakte dan hij kon hebben. Gelukkig was het een graad of 12. En hebben we een wasmachine. Een dweil. En een warme douche.

Ik weet nu waarom een regenboog voor ons een boog is, maar die natuurkundige verklaringen zijn ook vaak zo saai.

Neem nu de regenbogen in de mythologie:

In Norse religion, a burning rainbow bridge called the Bifrost connects Midgard (earth) with Asgard, home of the gods.[1] Bifrost can be used only by gods and those who are killed in battle. It is eventually shattered under the weight of war – the Ragnarok . The notion that the rainbow bridge to heaven is attainable by only the good or virtuous, such as warriors and royalty, is a theme repeated often in world myths.

In the ancient beliefs of Japan, rainbows were the bridges that human ancestors took to descend to the planet.[1]

In Navajo tradition, the rainbow is the path of the holy spirits, and is frequently depicted in sacred sandpaintings.[2]

The Maori tell a tale of Hina, the moon, who caused a rainbow to span the heavens even down to the earth, for her mortal husband to return to earth to end his days, since death may not enter her celestial home.[3] 

bron: wikipedia

Dat zijn toch mooie dingen. Zulke verhalen. Hier nog meer over regenbogen.

20180425_182754

En ik heb geen goede afsluitende zin, dus dan maar een liedje. Geen metal. Het plaatje totaal niet passend bij de muziek. Ik denk dat liefhebbers van Cohen en Cave het kunnen waarderen ♥

We are morose, we are pathetic – we are done
Look at us now – are we kneeling?
When we should be – weeping with rage
Or at least be rattling our chains
Look at us now – we are over

Advertenties

Toekomstmuziek en Dark Mountain Project

Ik neig enigszins naar melancholie en hoewel ik goed de slappe lach kan hebben, dankbaar ben voor mijn leven en intens kan genieten van de natuur moet ik soms moeite doen om die dingen te zien in de lelijkheid van alledag en wetende wat ik weet.

In mijn beleving is er iets heel erg fundamenteels mis met de manier waarop we leven en min of meer gedwongen zijn te leven. We rennen met onze ogen dicht een afgrond in en iedereen die daar iets over zegt, is een partypooper.

‘Je moet de dingen niet romantiseren’ zegt men dan. En ‘vroeger was het ook niet alles, dan was je nu al dood en statistisch gezien de helft van je kinderen ook.’ En ‘je moet waarderen wat je hebt en dankbaar zijn’. Zucht.

Anyway. Dark Mountain Project is opgericht door twee mannen. Paul Kingsnorth was vijftien jaar lang milieuactievoerder en deed alle dingen uit het actievoerboekje. Tot hij het vertrouwen in de milieubeweging kwijtraakte, om twee redenen:

Allereerst: de campagnes hadden zelden succes, hoogstens op zeer lokaal niveau. Alles werd alleen maar erger.
Ten tweede omdat volgens hem de milieuactivisten niet eerlijk tegenover zichzelf zijn. Klimaatverandering kan niet worden gestopt. Het moderne leven is niet in overeenstemming met wat het ecosysteem, waar wij deel van zijn, nodig heeft. De toekomst wordt niet vrolijk, groen, comfy en duurrrzaam op deze manier waarop we nu bezig zijn.

Hij ontmoette Dougald Hine, een voormalig journalist. Hij was ook sceptisch over de toekomst, die met de roze bril van de ons reddende techniek wordt bekeken door bijna iedereen. Ze vroegen zich af of er meer kunstenaars waren die verder keken dan de voor-het-slapen verhaaltjes die we onszelf vertellen als het gaat om de toekomst. Ze richtten het Dark Mountain Project op.

New stories are needed for dark times. Older ones need to be rediscovered. The Dark Mountain Project was created to help this happen. We promote and curate writing, storytelling, art and music rooted in place, time and nature. We stand against the comforting narratives of our age. We aim to shake up our cultural establishment, and provide a home for writers and artists who are looking with honest eyes at the real state of the world.

Ze schreven een manifest, hieronder een quote:

It is, it seems, our civilisation’s turn to experience the inrush of the savage and the unseen; our turn to be brought up short by contact with untamed reality. There is a fall coming. We live in an age in which familiar restraints are being kicked away, and foundations snatched from under us. After a quarter century of complacency, in which we were invited to believe in bubbles that would never burst, prices that would never fall, the end of history, the crude repackaging of the triumphalism of Conrad’s Victorian twilight — Hubris has been introduced to Nemesis. Now a familiar human story is being played out. It is the story of an empire corroding from within. It is the story of a people who believed, for a long time, that their actions did not have consequences. It is the story of how that people will cope with the crumbling of their own myth. It is our story.

De oplossing voor het probleem? Die is er eigenlijk niet als je blijft denken dat de techniek ons wel gaat redden. Het is de techniek en het kortzichtige groeidenken dat ons hier in de eerste plaats bracht. Albert Einstein zegt dat het een probleem niet op de zelfde manier kan oplossen als het ontstaan is. En hij kon het weten.

Toch is dit niet zo zwartgallig als het lijkt. Als we ophouden te pretenderen dat we de dingen op gaan lossen zoals we nu denken te doen, kunnen we serieus gaan nadenken over de toekomst. Want wat hebben we nodig, nog meer electrische auto’s? Nog meer klimaattops? Nog meer politici die geen fuck geven behalve om hun eigen herverkiezing of volgende lucratieve baantjes? Nog meer duurrrrzame spijkerbroeken en warmtepompen, multinationals die ‘groen’ gaan maar vervolgens inmenging willen in wat precies biologisch mag heten? Biologisch als flauwe pleister op een onheelbare wond? Nog meer Europa dat bier als slakkenverdelger in de ban deed zodat tuinders wel bijna gedwongen zijn gif te gebruiken? Nog meer GMO? Succes.

Je moet niet zo cynisch zijn.

Wel, je hoeft geen Einstein te wezen om te zien wat we aan het doen zijn. We veroorzaken een immense uitstervingsgolf. Soorten sterven nu honderd keer sneller uit dan ze deden zonder de invloed van mensen en dat zijn nog conservatieve schattingen. Een best hoge prijs, voor gemak, nutteloze spullen, goedkope olie en gemechaniseerde en gesteriliseerde landbouw die als een boemerang naar ons terugkomt.

For us, Uncivilisation is a process: the stripping away of forms of thinking and ways of seeing which might be termed ‘civilised’ – those associated, for example, with the illusion of control, the restriction of reality to that which can be measured and managed, disconnection from nature, the enthronement of a particular kind of rationality over other ways of knowing and feeling, and the like. The art, writing and culture we see around us is, we believe, over-civilised. As an alternative, we propose a form of cultural engagement which is rooted in place and time, takes an ecocentric view of the world and is not taken in by ephemeral promises of growth, progress and human glory.

En ondertussen maakt iedereen zich druk over de meest triviale dingen.

Nee, ik heb weinig hoop voor de toekomst. Maar ik heb wel een paar nieuwe Dark Mountain edities besteld. Dat lezen is gek genoeg geruststellender dan welke mooie sussende woorden van wie dan ook.

The end of the human race will be that it will
eventually die of civilisation.

Ralph Waldo Emerson

Wat je van bohemians leren kan.

Bohemiens… Festivalmeisjes met lange rokken en tassen met franjes? Neehee.

Bohémiens. Mensen die een niet-burgerlijke levensstijl hebben. Lichtelijk armlastige artiesten, acteurs, schrijvers, zwervers, muzikanten. Mensen met peop aan conventies. Hun naam komt uit het Frans, als ‘inwoner van de Bohemen’ waar de zigeuners dan weer gedacht werden vandaan te komen. Deze artiesten woonden in de zelfde buurten als de zigeuners, die werden gekenmerkt door lage huren en lagere levensomstandigheden.

De bohemiens waren tegen de kleurloosheid van de bourgeoisie, tegen de heersende moraal en politiek. Ze hadden denkbeelden die tegengesteld waren aan die van de heersende orde. Ze omarmden vrije liefde, spaarzaamheid, creativiteit en armoede. Ze hielden van lezen, van kunst en kleedden zich eenvoudig en excentriek.

Tegenwoordig, in onze maatschappij, ben je een ‘individu’. Je bent maar een radertje in het systeem maar we zijn zo goed als losgesneden van onze natuur en onze traditionele samenlevingsverbanden. Je bent verantwoordelijk voor je eigen geluk en ‘loser’ is het ergste dat je kan zijn. Je krijgt alle kansen, waarom slaag je er dan niet in succesvol te zijn? Eigen schuld.

Dat levert natuurlijk een boel stress op. Wie wil er nu niet succesvol zijn? En als we het niet zijn, kunnen we natuurlijk altijd nog doen alsof we het zijn: we lenen en werken hard voor statussymbolen als het grootste huis, de grootste auto, reizen en heel veel dingesen. We doen ons best om beter te worden voor ouders, bazen en partners en verliezen onszelf volledig in dit proces.

Zie daar de reden voor menig midlifecrisis: na twintig jaar poppenkast kan het je naar de keel vliegen. ‘We hebben het toch goed’ hoeft niet te betekenen dat je ook het gevoel hebt te leven. Je hebt maar een leven en om je dromen te parkeren om uit te stralen dat je succesvol bent terwijl je liever vogelhuisjes zou timmeren, muziekstukken wil  schrijven,  thuis bij je kinderen wil zijn of oldtimers repareren, is zo zonde.

Doe wat je het liefste doet. Nu kan dat echt niet altijd: als je niet als muziekschrijver of vogelhuisjestimmeraar de kost kan verdienen moet je toch echt een andere manier vinden om dat te doen.

En daarbij kan je veel leren van de bohemiens.

  • Hecht geen waarde aan spullen. Er is een kans dat je een paar belangrijke dingen in je leven hebt en de rest puntje bij paaltje kan missen als kiespijn. Een van de redenen dat we grote huizen hebben en moeten betalen zijn onze bezittingen. Spullen zijn een last, ze staan vaak in de weg tussen jou en vrijheid. Een bohemien heeft liever een paar prachtige dingen dan een huis vol middelmatigheid.
  • Sta open voor andere dingen. Je leert meer als je beseft dat je niets weet. Je kan besluiten iedereen aardig te vinden tot ze het tegendeel bewijzen. Probeer je vooroordelen te herkennen en bij te stellen. Loop de andere kant op in een stad die je niet kent. Luister naar muziek die je normaal niet draait.
  • Maak dingen. Iets maken geeft blijheid. Simpele dingen als brood of granola, kimchi, wijn of droog je eigen kruiden voor thee. Knutsel je eigen naambordje. Stop zaden in de grond en pluk een paar maanden later wat radijsjes, wortels of boontjes. Al is het niet perfect, het is tig keer beter dan Quaker, Hak, Pickwick of Ikea. Gewoon, omdat jij het gemaakt hebt. Zelluf. Het geeft je een gevoel van controle over je eigen leven.
  • Ga de natuur in. Of haal de natuur in je tuin, je balkon of vensterbank. De natuur heelt. De natuur heeft jouw hulp nodig in de vorm van bloemen, aarde en plantjes. Mensen zijn hun verbinding met de natuur kwijt, met ernstige gevolgen. Natuur heelt, inspireert en kalmeert. Het brengt je terug naar wie je bent: een onderdeel van deze wereld, geen eenzaam strijdende eenheid die daar toevallig is neergeplant.
  • Doe je wat graag doet. Of deed. Wat het ook is. Voetbalde je graag, begin daar dan weer mee. Desnoods met buurkindjes. Teken je graag, houd dan een schetsboekje bij de hand en doe dat in plaats van over een scherm vegen. Schrijf je graag, begin dan een blog en vermaak je met de reacties. Schrijf brieven.
  • Spreek je waarheid. Wees eerlijk. Over wat je vindt, belangrijk vindt. Maak de dingen niet mooier dan ze zijn. Of lelijker. Als iedereen A zegt, is B zeggen (of horen) zalig. Of het gaat over hoe je je kinderen opvoedt, hoe veel of weinig je drinkt, wat je vindt van stemmen of het koningshuis, over van 9 tot 5, nette kleding, educatie of multinationals.
  • Wees niet bang om het anders dan anders te doen. Je eigen plan volgen, dat maakt toch gelukkigst. Als mensen zeggen dat je zal falen en jezelf nog wel tegen zal komen hebben ze vooral tegen zichzelf.
  • Wees er trots op. Want er zijn meer dingen dan trots op te zijn dan het aantal vierkante meters dat je bewoont, de nieuwheid van je auto of je spaarsaldo, de hipheid of de excentriciteit van je garderobe.
  • Pas je niet aan. Anderen passen zich gewoon aan jou aan. Dan ben je maar ‘het zwarte schaap’ van de familie. Als ze je alleen accepteren als je meeblaat met de kudde dan ben je pas ongelukkig. Niet dat je geen rekening hoeft te houden met anderen, maar er is een verschil tussen dat, en jezelf veranderen voor de rest. Je kan andere mensen niet gelukkig maken, dat moeten ze zelf doen.
  • Wees niet bang om ‘niets’ te doen. Zelfs mieren die altijd bezig zijn rusten een half jaar of langer. Rust en reflectie zijn voeding voor je geest. Een hangmat is het beste ‘meubilair’ dat je kan hebben. Met een bier in de hand het geploeter van volk op jachten van tonnen aanschouwen: onbetaalbaar. (ja, het verandert hier weer in het Monaco van het Hoge Noorden, lachuh) Je bent niet op de wereld om productief te zijn. Het stikt van de mensen die veel beter veel minder output zouden kunnen hebben.
  • Of om ‘iets’ te doen. In een commune wonen. Toeren met je band. Een tiny house bouwen. Je eigen bedrijf beginnen. Emigreren. Thuisonderwijs geven. Een veel minder betaalde baan aannemen en gelukkig zijn. (of beter betaald natuurlijk).
  • Wees onbereikbaar. Alle groten der aarde zijn het ;) Jimi Hendrix had geen Snapchat, Instagram, mobieltje en facebook en hij is best een bekende gitarist. Ik gok zelfs dat Mozart niet eens een telefoon had.

Het leven is veel aangenamer als je niet naar andermans pijpen danst. Al is dat niet altijd even makkelijk. Aan de andere kant: doen wat er van je verwacht wordt is nog moeilijker. Wees waar je kan je eigen baas. Val niet of zo min mogelijk voor de verlokkingen van deze maatschappij, dat vooral stokken blijken te zijn om jezelf mee te slaan. Omdat je het waard bent ;)

Leesdingen.

Het is hier prachtig. Nadat er een dikke zeemist over het water kwam die alles sprookjesachtig en mysterieus maakte breekt nu langzaamaan de zon door. Het is lijkt gewoon onvoorstelbaar dat afgelopen dinsdag de kinderen nog in hun dikke vinterdresser naar de barnehage gingen. Ik heb de mutsen, sjaals en winterlaarzen in een aparte la gelegd en hoop ze pas in november weer tevoorschijn te hoeven halen. Heerlijk zo.

De kinderen hebben wat zomerkleertjes nodig, denk ik. Voorlopig probeer ik het te doen met wat we hebben en iets vaker een 20-minuten was tussendoor draaien. Ik heb geen zin om dingen te kopen, hoewel ik er niet onderuit kom qua badkleding voor de oudste twee.

En oh ja, dingen om te lezen.

Allereerst:  waarom vrouwen moeten werken.

Het artikel begint met:

Vijf jaar geleden ging ik scheiden. Mijn man en ik hadden op papier een goed leven: we hadden een mooi huis in Nederland, een tweede huis in Frankrijk, twee auto’s, we hadden geld en zekerheid en een baby. Alle kaarten waren geschud voor een lang en gelukkig gezinsleven. Alleen de praktijk werkte niet zo mee.

Ons goede leven betekende dat hij vaak tot diep in de nacht moest doorwerken en ik alleen in dat mooie huis voor ons lieve nageslacht aan het zorgen was. Het betekende ook dat er veel stress was — als je van alles twee hebt, dan moet er ook dubbel zo veel geld verdiend worden. En waar veel stress is, enfin, ik hoef die andere 33+ procent gescheiden Nederlanders niet te vertellen hoe een modern huwelijk ten onder kan gaan.

Grappig. Als ik dat lees, denk ik: alle kaarten waren geschud voor een leven voor verplichtingen, keihard werken, stress, gedoe en vermoedelijk een boel uiterlijke schijn, aangezien het artikel wordt afgesloten met de notitie dat je voor een paar Isabel Marant-laarzen een maand lang brood met pindakaas moet eten. (maar dan loop je in elk geval duur voor gek met een paar bottekes van 910 dollar!)

Maar verder ehm… leuk om te lezen ;) Straks de man weer even om boodschappengeld vragen.

Ewald Engelen over dat we niets hebben geleerd van de crisis. Niks? Nee. In tegendeel.

Een artikel over een rapport van een bank. 

Een geweldige site voor al je lekkende knellende irriterende menstruatie-cup problemen, vragen en oplossingen: put a cup in it.

Neo-Luddisme: aantekeningen bij het blinde geloof in het idee dat de techniek al onze problemen wel op zal lossen, terwijl we door precies die techniek in de problemen zitten. Problemen? Wel, afhankelijkheid van olie en gas, ontbossing, een verarmde / ernstig vervuilende / gesteriliseerde weggespoelde ‘top soil’, kleuters die denken dat je alles regelt met een swipe dankzij excessief gebruik van de oppas-ipad, volwassen die het zelfde denken, ontbossing, dead zones, welvaartsziekten, plasticsoep, een massale uitroeiing van talloze diersoorten in een duizelingwekkend tempo, onze verslaving aan gemak en comfort.

1. Neo-Luddites are not anti-technology. Technology is intrinsic to human creativity and culture. What we oppose are the kinds of technologies that are, at root, destructive of human lives and communities. We also reject technologies that emanate from a worldview that sees rationality as the key to human potential, material acquisition as the key to human fulfillment, and technological development as the key to social progress.

2. All technologies are political. As social critic Jerry Mander writes in Four Arguments for the Elimination of Television, technologies are not neutral tools that can be used for good or evil depending on who uses them. They are entities that have been consciously structured to reflect and serve specific powerful interests in specific historical situations. The technologies created by mass technological society are those that serve the perpetuation of mass technological society. They tend to be structured for short-term efficiency, ease of production, distribution, marketing, and profit potential — or for war-making. As a result, they tend to create rigid social systems and institutions that people do not understand and cannot change or control.

As Mander points out, television does not just bring entertainment and information to households across the globe. It offers corporations a surefire method of expanding their markets and controlling social and political thought. (It also breaks down family communications and narrows people’s experience of life by mediating reality and lowering their span of attention.)

Similarly, the Dalkon Shield intrauterine device did not just make birth control easier for women. It created tremendous profits for corporate entrepreneurs at a time when the largest generation ever born in the United States was coming of age and oral contraceptives were in disfavor. (It also damaged hundreds of thousands of women by causing septic abortions, pelvic inflammatory disease, torn uteruses, sterility, and death.)

De slachtoffers in Syrië en Yemen. De verontwaardiging van de VS versus de Oorlogsmisdaden van de VS.

The U.S. led cabal calling itself the “international community” is outraged when there are worthy victims.  For example the U.S. Ambassador to the U.N. Nikki Haley holds up pictures of dead Syrian babies for the world to see. Worthy victims are granted human rights, and Assad deserves our outrage.

Unworthy victims for example are the 50,000 Yemeni children who have died of starvation because of Saudi Arabia’s total blockade of Yemen, including blockading food, water and medicine.  Unworthy victims are blamed for being victims and ignored by the international community and the mainstream media.  Unworthy victims have no human rights. Yemen is a humanitarian disaster that is ignored, because Saudi Arabia is a friend of the U.S.A.

There is no outrage from the U.S. when Saudi Arabia’s Mohammad bin Salman (MsB) is dropping U.S. manufactured bombs from U.S. manufactured airplanes and indiscriminately slaughtering Yemeni men, women and children.

Draghi (van de ECB) is zo’n beetje door zijn trucendoos heen om de economie weer draaiende te krijgen.

A look behind the scenes reveals that this experiment has been not just a failure, it has undermined the entire global economic structure. We are looking at pension funds being driven into insolvency as the traditional asset allocation model of 60% equity 40% bonds has failed to secure the future with negative interest rates. Then, the ECB has exceeded 40% ownership of Eurozone government debt

Can money buy happiness?

Research shows that once you are above the poverty line, making more money won’t necessarily bring more joy, especially if you spend it on more stuff.

The reason is what psychologists call the “Hedonic Treadmill.” Like hamsters on a wheel, we keep running after new stuff, never satisfied with the stuff we just got.

Ja, je moet facebook verwijderen.

(zijn er meer mensen die op facebook advertenties kregen van dingen die facebook helemaal niet had kunnen weten? er zijn er dus meer.)

But that idea should be a little frightening: a company wants to control how you interact with other humans so that they can make money off of you. This isn’t some secret, evil motivation driving the company behind closed doors. It’s a necessary consequence of the incentives that shape it.

Facebook can’t replace socialization and face-to-face communication. Soylent can’t replace food. Porn can’t replace sex. Tinder can’t replace dating. It’s tempting to try to technologize everything in our lives, but it won’t work for these more old-school processes, and we should stop believing that four guys in their Harvard dorm room can really make a better social network than the one we have IRL.

Een filmpje over het gedachtegoed van een briljante econoom, E.F. Schumacher. Wat hij destijds zei had ons wakker moeten schudden maar ik ben bang dat het daarvoor veel te laat is. Desalniettemin zijn zijn woorden nog altijd actueel en zijn ideeën revolutionair in tijden van globalisering, propaganda en kapitalisme über alles.

 

Gratis pret: zwemmen in open water.

water-3243420_1280

Het was alweer een hele tijd geleden dat ik in zee had gezwommen. Half december vond ik het voor het laatst ‘te doen’ en daarna vond ik het te fris, zo tussen de ijsschotsen. Nu geloof ik heilig in het gezondheidseffect van een frisse duik maar je kan de dingen ook overdrijven. Hoewel de bejaarde tante van een kennis wel elke dag een duik in zee schijnt te nemen. Maffe Noren. Maar ik begrijp het wel ;)

In zwembaden waag ik me niet. Ik ben geenszins smetvrezend maar in het zelfde water zwemmen en met blote voeten op vloeren lopen als nog 400 anderen: er zijn weinig dingen waar je me harder om kan laten gruwen dan dat. Kippenvel krijg ik ervan, op een zeer onplezierige manier.

Gisteren was het al heerlijk weer en liepen we met onze blote voeten door het water. De kinderen natuurlijk zoals kinderen dat doen:

Mijn sokken zijn nat. Mag ik mijn sokken uit?
Oh nu is mijn legging nat. Mag die ook uit?
Oh nu is mijn rok nat. Mag ik die uit?
Oh mijn trui is nat. Kan ik die uittrekken?

‘Doe dat voordat je het water ingaat’ denk ik dan maar als ik dat suggereer doen ze alsof ik gek ben. ‘Ik ga toch niet mijn kleren uittrekken, gekke mama!’. Nee, belachelijk als je het water ingaat inderdaad.

Als ik het idee heb dat ik in zee of ander water moet springen, moet ik het ook echt doen. Anders sterft er een stukje van me, denk ik. In elk geval heb ik er dan heel erg spijt van!

Vandaag was het dertien graden en het voelde heerlijk warm. Ik weet niet of dat komt omdat het daadwerkelijk warm is of omdat na drie maanden temperaturen onder nul en een meter sneeuw die na vier weken dooi ein-de-lijk weggesmolten is, alles boven de tien graden aanvoelt als zwoel zomerwarm.

‘Achterlijke idioot, je gaat het echt doen’ zei de man toen ik me omkleedde. De enige keer dat hij het water in gegaan is sinds we hier wonen is toen hij een touw moest verwijderen dat om de schroef van de boot was gewikkeld. Dat ging niet van harte en ondanks dat het een prachtige zomerdag was, heb ik hem daarna gehuld in een foliedeken moeten bijbrengen met rum gebracht door een Sint Bernard, zo onderkoeld dat ie was.

En oh, wat was het weer heerlijk. Het water was te laag om van de kade te springen. Dat doe ik maar het liefste; een kwestie van springen en er is geen weg terug behalve een paar meter naar het strand. En ja, dat is lang genoeg als het vijf graden buiten is ;)

Gelukkig was het dus wat warmer en na drie keer duiken ben ik op de warme stenen tegen het houten boothuisje aan gaan zitten om op te warmen en dat was zo zalig.

Want daar doe ik het voor, dat ongelofelijk warme, frisse, ontspannen en voldane gevoel de rest van de dag. En ik houd vooral van het intense gevoel te leven na een frisse duik. Alsof je de dingen opeens helderder ziet.

Het is gratis. Het is niet aan regels gebonden. Het is een beetje raar, dus goed. Het maakt  dat je je weer op je plek gezet voelt: niet de alles naar zijn hand zettende mens maar een piepklein poppetje in een eindeloos veel machtiger zee die je als je een paar tientallen meters te veel naar het midden zwemt, genadeloos meesleurt.

Het enige dat je ervoor nodig hebt is een zwempak. Goed weer is optioneel. Minder goed weer betekent alleen maar een fijner gevoel na afloop. De enige luxe die ik me wil permitteren is de aanschaf van een paar nichterige zwemschoenen. Omdat gladde stenen, scherpe schelpen, modderige bodem en een schuwe doch enorme krab die tussen de stenen van de kade huist. Onder andere.

Mijn goede voornemen: zo veel mogelijk zwemmen. Want leven :)

Geen feminist hier.

Als ‘thuisblijfmoeder’ krijg je geregeld het predikaat ‘ongeëmancipeerd’ opgeplakt. ‘Thuismoeke’. Nu lig ik daar niet wakker van, want het zegt genoeg over de predikaatplakker zelf. Doorgaans een zelfverklaarde feministe.

Ik heb echter nooit willen begrijpen wat er ongeëmancipeerd is aan het bewust maken van je eigen keuze, ook al is het een ‘traditionele’.
Ik snap al helemaal niet wat er feministisch aan het bekritiseren en beschimpen van de keuzes van je seksegenoten. Alleen al daarom zou ik mezelf nooit een feminist noemen, hoe zeer ik ook ben voor gelijke kansen, keuzes en vrijheid voor iedereen. Ik heb niets met de beweging in zijn haar huidige vorm.

(Ik begrijp evenmin hoe feministes met hun grote mond probleemloos rondlopen in H&M’etjes en iPhones, gemaakt door vrouwen -en mannen- die serieus onderdrukt worden en als slaven werken voor hun kleding en telefoons.)

Half om half

De laatste tijd is het idee dat mannen en vrouwen hetzelfde moeten kunnen en doen erg populair.

Vrouwen moeten werken en worden daar door overheidsbeleid zelfs min of meer toe gedwongen door enorme fiscale voordelen te geven wanneer hetzelfde inkomen door twee partners binnen wordt gebracht in plaats van een.

Mannen op hun beurt moeten meer zorgen. De overheid moedigt dit ook aan met lullige campagnes. Geduldig legt ze uit hoe je taakverdeling in huis bespreekbaar moet maken met manlief, want dat kunnen ‘burgers’ zelf niet.

De overheid zou zich naar mijn mening ver moeten houden van zulke inmenging in het leven van de mensen. De overheid zou zich sowieso ver moeten houden.

Dubbele agenda

Wel, de overheid doet dit natuurlijk niet uit bezorgdheid over haar burgers. De overheid doet wat goed is voor de overheid.

Hoe meer mensen werken, hoe meer ze verdienen. Hoe meer ze verdienen, hoe meer ze uitgeven. Hoe meer ze uitgeven en winkelen, des te minder tijd hebben ze om na te denken en verder te lezen dan nu.nl en netflix. Hoe meer ze werken, des te meer belasting ze betalen en des te ongestoorder de overheid haar eigen agenda kan uitvoeren.

En hoe meer mensen werken, hoe minder ze een beroep (kunnen) doen op de overheid. Dat is lekker goedkoop.

De eerste twee feministische stromingen waren gebaseerd op het krijgen van gelijke rechten, gelijk onderwijs, seksuele bevrijding en het kunnen kiezen uit dezelfde opties. En terecht. Maar: generaliseren is makkelijk en dan kunnen we toch stellen dat mannen en vrouwen verschillende kwaliteiten hebben. Kwaliteiten die we zijn gaan zien als sloverig en onderdrukt in het geval van vrouwen en agressief en onderdrukkend in het geval van mannen.

Natuurlijk is het goed dat je ‘uit huis’ kan als je tegen muren aanvliegt. Maar dat betekent niet dat zorg voor man en kinderen een vorm van onderdrukking is, of minder dan het hebben van een betaalde baan. Dat dit denkbeeld ons opgedrongen wordt, vind ik zorgwekkend.

Eten, kleding, huisvesting

Waarom probeert de overheid ‘ons’ met alle geweld te maken tot personen die we niet -per definitie- zijn? Vrouwen en mannen zijn verschillend. Gelukkig.

We kunnen vaak nog geen knoop aanzetten en het is zelfs grappig als je zegt dat je alleen water kan koken. We zijn er bijna trots op de meest essentiële dingen zoals zorgen voor onze kleding en fatsoenlijk eten niet te kunnen.
Veel dingen die traditioneel door mannen of door vrouwen werden gedaan, kunnen we echter allebei niet meer. Mannen doen, willen of kunnen geen mannendingen meer en vrouwen geen vrouwendingen met als gevolg dat we alles uit moeten besteden.

In de afgelopen 250 jaar zijn zo goed als al onze ambachten en vaardigheden ons uit handen genomen door ‘de vooruitgang’. Dat maakt ons, naar mijn mening, krachteloos.

Wat we ook doen, we moeten consumeren. Winkelen, kopen, spenderen. Onze zuurverdiende centjes terugstoppen in het systeem waar we al bijna 50 uur per week voor op de been zijn. Kortom: we zijn allemaal een stelletje naar de pijpen van Rutte, Ahold, Apple, Shell, Unilever, Aegon en Heineken dansende drones die steeds harder werken voor Het Systeem.

En dat maakt brave, krachteloze burgers die te moe, overvraagd en verward zijn om vraagtekens te zetten bij wat we volgens de overheid geacht worden te denken, te doen en te vinden. En dat komt de overheid heel erg mooi uit.

Waarmee ik maar wil zeggen:

serveimage

Leuk of niet?

Wat het leven mooier maakt:

Wandelen. Een huis huren. Losse thee. Een wasrekje. Geen krant. Geen facebook. Geen instagram. De bibliotheek. Twintig kledingstukken. Leren schoenen. Brieven schrijven. Een hangmat. Bezem en veger & blik. Groenten en fruit. Ad-blockers. Nee-nee stickers. Zonsondergang. Zonsopgang. Stilte. Vogels. Havermout als ontbijt. Een lege brievenbus. Een lege inbox. Een uit staande mobiele telefoon. Genoeg geld op je rekening. Zwerfafval opruimen. Mensen die stoppen met zwerfafval creëren. Net geklede mensen. Stille buren. Goede buren. Iets goedgelukts uit de oven halen. Geen televisie. Geen nieuws. Mensen met een zelfde geestelijke afwijking om mee te praten. Anarchie. Kaarslicht. Warm water uit de kraan. Planten in een potje. Overvliegende zwanen. Sterren kijken. Geen reclame. Wollen dekens. Eenvoudig eten. Contant geld. Bel-me-niet register. Niets doen. Bier drinken bij de lunch op zondag. Kinderen die eindelijk slapen en hun mond houden. Naar buiten als het regent. Naar buiten als de zon schijnt. Zon. In zee springen. Tijd voor een flauw spelletje met een klein kind. Fietsen. Natuurlijke stoffen. Rugzakken. RVS waterflessen. Sneeuwklokjes en andere voorjaarsbloemen. Corvus Corax. Herfstkleuren. Paddestoelen. Niet winkelen. Grootverpakkingen. Vulpennen met losse inkt. Kinderen leren hun eigen brood te snijden en hun eigen eieren te bakken. Zelfgemaakte wijn. Slapen met het raam open. Water. Etsy. Ouderwetse gebruiksvoorwerpen. Dingen zonder plastic. Katoenen boodschappenzakjes. Zo min mogelijk verzekeringen. Geen hypotheek. Geen beleggingen. Filterkoffie. Brieven van leuke mensen in de brievenbus. Boeken van papier. Boeken. Boerenkaas. Zelfgemaakte calendulazalf. Niets nodig hebben. Niet naar de winkel hoeven. Kringloopwinkels. Niet naar kantoor hoeven. Je eigen tijd indelen. Een mooie film. Biologische winkels. Boerderijwinkels. Zelfstandige winkeliers. Ouderwetse binnensteden. Een boek lezen dat je leven verandert. Middeleeuwse gebouwen. Festivals. System of a Down.

bloemen aan stille meertjes

 

kleine landschapjes
rode houten huisjes aan stille meertjes

kinderen die zelf wafels bakken

Wat weg mag:

Theezakjes. Nespressocupjes. Verplichtingen waar je geen zin in hebt. Grote huizen. Vette hypotheken. Hoge verzekeringspremies. Plastic flesjes. Plastic. Overlijdensrisicoverzekeringen. Je schoonmoeder. Verkeer. Files. Luchtvervuiling. Afval. Zwerfafval. Vervelende bazen. Bazende managers. Handtassen. Commentaar op hoe je je kinderen opvoedt. Gebeld worden.  Televisie. Ongeadresseerde reclame. Ketenwinkels. Winkelcentra. Geadresseerde reclame. Telemarketeers. Pinnen. Reclame op internet. Angst. Het acht-uur journaal. Een kast vol kleding. Vijf soorten wasmiddel. Drogers. Te weinig tijd voor de dingen die je echt wil doen. Buren met muziek. Buren die klussen. Belastingaangiftes. Uniforme pensioenoverzichten. Unilever. Verzekeringstussenpersonen. Herrie van een afwasmachine. Je zakelijke mail na een paar dagen vrij. Politici. Politiek verslaggevers. Ledlampen. Mensen die vinden dat je onder het mom van vrijheid van meningsuiting, alle fatsoen moet laten varen. Mensen met te weinig kleding aan. Vieze voeten in goedkope glitterslippertjes. Lege pakjes sigaretten in de berm. Mensen die een gesprek onderbreken om op hun telefoon te kijken. Mensen die in gezelschap met hun telefoon bezig zijn. Mobiele telefoons. Telefoons. Whatsapp. Whatsapp-groepjes. Diëten. Stomme gezondheidsclaims. Gezonde keuze-klavertjes. Mensen die beledigd zijn om wat er (niet) in hun eten zit terwijl het gewoon op de verpakking staat. Trilplaten. Fitnessapparatuur. Kettingzagen. Gelamineerde meubels. Spullen die kapot gaan. Griep. Spuug. Angst. Nieuws. Rood staan. Blauwe enveloppen. Leen van Frisia. Lenen. Het idee iets nodig te hebben. Te korte benen aan panty’s. Nestlé. Grote bedrijven met hun aandeelhouders. Muggen. Knutten.

Aanvullingen? (kan nog uren doorgaan, maar dat is ook zo zonde van de tijd)