Opeens heb je het: je wordt conservatief ;)

our-generation-is-becoming-so-busy-trying-to-prove-that-30462676Tot ik 25 was, wilde ik absoluut geen kinderen. En toen opeens (letterlijk opeens) wilde ik ze wel. Ah, biologie. Toen ik 27 was, besloot ik fulltime voor ze te willen zorgen en toen ik 29 was ben ik dat ook gaan doen.

Ik wilde ook geen groot gezin. Een of twee kinderen. Maar na de tweede wilde ik best nog een derde en na de derde nog een vierde. Die laatste twee zijn niet gepland maar waren ongelofelijk welkom, zoals je dat dan zegt. Ze zouden er toch wel gekomen zijn.

Traditioneel: Ja. En ik zou het niet anders willen.

Het is in deze tijd natuurlijk not done om je door je man te laten onderhouden. Dat dit ‘onderhouden’ een wisselwerking is tussen die twee mensen, komt bij veel ‘feminstes’ niet eens meer op.

Feministes dreigen graag met het argument van echtscheiding tegen vrouwen die niet werken. ‘Je moet werken want stel je dat je man je in de steek laat.’

Ik denk dat het gehaaste, statusbeluste leven en het egoisme redenen zijn dat veel mensen uit elkaar gaan. ‘Niet goed genoeg voor mij’ en de partner wordt net zo makkelijk aan de kant gezet als een bankstel in de verkeerde kleur. En dat geldt voor mannen én vrouwen maar volgens de statistieken zijn het doorgaans de vrouwen die een echtscheiding initiëren. Natuurlijk, als je getrouwd bent met een klootzak (m/v), kan je daar maar beter vanaf zijn. Maar ik kan me niet voorstellen dat in de helft van de gevallen de partner daadwerkelijk zo’n klootzak is dat er gescheiden moet worden. Zeker niet als er kinderen zijn.

Het is misschien makkelijk praten als je een fijn huwelijk hebt maar ik denk dat een poppenkast opvoeren voor de kinderen beter voor ze is dan een scheiding en ouders die het eigen geluk achterna rennen en aan nieuwe partners -al dan niet met eigen gezin- beginnen. Maar dat hangt af van de situatie, uiteraard.

Voor ons is ons gezin het belangrijkste. Ons als ‘ook voor de man’: een fatsoenlijke man laat zijn gezin niet in de steek.

‘Blije mama, blij kind’ zeggen vrouwen als ze de sleur van het opvoeden ontvluchten en het kind naar BSO of KDV doen. Ik denk dat je die sleur grotendeels zelf creëert, maar vooruit: iedereen is anders.
Ja, kinderen zijn beter af met een gelukkige moeder dan met een die depressief op de bank zit maar ik vind deze insteek egoïstisch.

Ik draai het liever om. Blij kind, blije moeder. Ik vind dat ik als moeder mijn leven om dat van mijn kinderen moet organiseren en niet andersom. Niet om er verwende prinsesjes van te maken maar omdat ze het recht hebben om in een fijn huis te komen na school, om gezond eten te eten en de aandacht te krijgen die ze nodig hebben. Ik vind dat ik dat het beste kan doen op de manier die ik nu doe. (En hoe anderen dit doen, moeten ze zelf weten. Echt.)
Hun kindertijd is maar zo’n kleine, maar enorm belangrijke periode in hun leven en feitelijk ook in dat van mij. Te belangrijk om me in een eeuwige spagaat tussen werk en thuis te bevinden.

Ik weet dat niet iedereen die mogelijkheden heeft en ik heb enorme bewondering voor vrouwen die zelf voor hun inkomen en hun kind(eren) zorgen, of hard werken om het inkomen te verdienen dat je gewoon nodig hebt voor een waardig bestaan zonder constante stress om rekeningen en zulks.

Er wordt vrouwen verteld dat ze overal recht op hebben. En natuurlijk moeten vrouwen dezelfde rechten als mannen hebben als het gaat om mensenrechten. Duh. Maar ‘je kan niet alles hebben.’

Wat vrouwen willen….

Vrouwen willen iemand die ze gelukkig maakt. Iemand die ze laat lachen. Iemand bij wie ze hun verhaal kwijt kunnen. Iemand die ze begrijpt. Een man met een goed inkomen, een goed uiterlijk (mannelijk maar geen Conan the Barbarian) en een vriendelijk karakter. Hij moet minstens de helft bijdragen aan het huishouden en de zorg voor de kinderen.

Dat is een nogal eenrichtingsverkeer. Ik hoor vrouwen nooit zeggen dat ze een man willen om mee lachen want mannenhumor…. dat is vaak zo grof en kwetsend en dat willen we niet horen.  Een man met wie ze economisch krappe tijden willen kunnen doorstaan. Een man om een verbindtenis aan te gaan waarin ieder zijn eigen aandeel heeft, in plaats van dat onhoudbare ’50/50′ met alles en het kasboek ervan nog net niet in de hand.

Vrouwen willen vaak ‘alles’. De leukste man is niet goed genoeg en een carriere baan is hun topprioriteit. Dan ben je zelfstandig en onafhankelijk. Een vrouw van de wereld.

Ja, dan ben je onafhankelijk. Hoera.

En dan? Dan klagen ze dat alle leuke mannen ‘ingenomen’ zijn als op hun vijfendertigste niet meer hebben dan hun baan en dat dus niet ‘alles’ blijkt te zijn. De mannen die ze ontmoeten, zijn volgens hen ‘bang voor hun afhankelijkheid of hun intelligentie.’ Hihi. Right. Zit je daar met je geld op de bank. Of in je kledingcast, a la Carrie Bradshaw.

Mensen zijn kuddedieren. Vanaf het onstaan van de mensen tot amper honderd jaar geledne was die nu zo bejubelde onafhankelijkheid een zeker doodsvonnis, zeker voor vrouwen en nog zekerder voor vrouwen met kinderen. Het is nogal logisch dat het erin gebakken zit, qua overleving van de soort. Je biologie verander je niet, je antieke hersens evenmin.

Waarom is onafhankelijkheid nu opeens de heilige graal? En het vreemd vinden dat we het nooit echt bereiken. Dat ligt natuurlijk aan de omgeving, aan mannen met hun patriarchie ;)

Zo makkelijk is het.

Eenzaamheid is verschrikkelijk, voor de meesten van ons. Mensen die nooit kinderen wilden, klagen op hun zestigste dat het leven eenzaam is, ondanks hun vrienden.

Eenzaamheid is een groot probleem in onze maatschappij en in alle lagen, ook bij twintigers en dertigers. Doen we dan niet met zijn allen iets verkeerd? Is nog meer streven naar zelfstandigheid en onafhankelijkheid echt de oplossing van dit probleem?

De vrouwen met volledige baan en kinderen, die ploeteren om alles rond te breien. Ook al hebben ze geweldige mannen. Zo lang alles goed gaat, lukt het net maar is er een kind ziek, een vaatwasser kapot en geen monteur om direct een nieuwe aan te sluiten, dan knapt er iets en is het de man die de wind van voren krijgt en niet de veeleisende baas of de irritante collega. (en de kinderen die met paracetamol in hun kont naar de opvang worden gestuurd)

Ik ken meerdere hardwerkende en ‘onafhankelijke’ vrouwen die om de haverklap bij de huisarts zitten met onverklaarbare klachten en wee de ouderwetsche huisartsch die suggereert dat het overbelaste schema van moeder hier grotendeels debet aan is. Andere huisarts, op grond van vrouwonvriendelijke uitspraken!

Ja maar….

Ik wil benadrukken dat ik het een goede zaak vind dat vrouwen de vrijheid hebben om te werken, om zelfstandig ondernemer te worden en al die andere rechten die we dankzij dappere vrouwen hebben gekregen.
Maar je moet niet het ene keurslijf (verplicht thuis voor man, kind en huis) willen inruilen voor het andere (verplicht werken en verplicht je kinderen op de opvang en je huishouden uitbesteden).

Je hoeft je mede-vrouwen niet -al dan niet uit naam van Aletta Jacobs en de haren- voor huismuts of voetveeg uit te maken omdat ze een andere keuze maken en of ze zichzelf hiermee echt zo veel kwetsbaarder maken als soms wordt beweerd, moet worden bezien. Ik denk van niet.

Iedereen kan zelf besluiten hoe het leven in te richten en eventuele kinderen op te voeden. Ik snap dat lang niet iedereen zit te wachten op kinderen of een partner. Ieders goed recht, net als kiezen voor een baan, kinderopvang en alles wat erbij hoort.

Maar het dédain voor traditionele gezinnen en de mate waarin veel zelfbenoemde feministes en zelfs overheden nieuwe rollenpatronen proberen creëeren door het oude uit te kotsen, dat staat me enorm tegen.

Ik ben trots op de keuzes die ik maak en de manier waarop we ons leven leven en onze kinderen opvoeden, ondanks dat het lijkt alsof ‘iedereen’ dat voor gek verklaart.
Ik weet dat er veel meer vrouwen zijn die wel voor een traditioneler leven willen kiezen maar het nauwelijk durven omdat dat nu eenmaal niet de huidige norm is. Ik zou zeggen: kies voor het geluk van je gezin en dat van jezelf, ongeacht wat anderen ervan vinden.

 

Advertenties

60 gedachtes over “Opeens heb je het: je wordt conservatief ;)

  1. Mijn moeder was meestal thuis, mijn vader werkte voltijd. Toch had mijn moeder (als ze werkte) beterbetaalde banen in hogere functies dan mijn vader, vanwege haar betere opleiding. Moeder heeft universiteit gedaan, vader middelbare detailhandel. Moeder is ook 5 jaar ouder dan vader.

    Mijn man en ik verdelen het: in het begin werkte ik voltijd en volgde hij diverse opleidingen. Met mijn oudste dochter moest ik na 4 maanden weer aan het werk en is hij een jaar thuisgeweest. Daarna ging hij voltijd werken en ik 80% (woensdag vrij). Hij werkt van 7-15, ik van 9-17. Ik maak lunchpakketten en breng de meiden naar school, hij haalt ze op, zet ze aan het huiswerk, geeft drinken en snacks, gaat koken. Ik verdien (met 80%) nog steeds meer dan hij. We vinden het sámen belangrijk dat er aldoor een ouder thuis is, maar wèlke maakt niet uit.

    Ik heb er bewust voor gekozen om de meiden alleen op hobby’s en sporten te doen in ons dorp of het dorp ernaast, om te voorkomen dat ik taximama moet zijn.

  2. Heb je blog eens besproken met oudste kind hier. (ik kreeg hem jong….ookal zo een ding…Een slimme meid krijgt haar kinderen op tijd;-) Hoe ziet hij mij?? Hoe heeft hij het ervaren dat ik altijd thuis was? De vraag was voor mij best een heet hangijzer. Vond het namelijk niet altijd makkelijk (gehandicapt kind en een ernstig ziek toentertijd). Voelde me soms ook dom! We hebben veel lieve vrienden, allemaal met interessante banen enz. Het gaf me het idee dat ik er niet meer toe deed….te dom voor interactie omdat ik geen hoogdravende baan had-heb. Maar aan de andere kant wilde ik de zorg voor het ernstig zieke kind niet uitbesteden, en de opvang voor het gehandicapte kind stond toen net in de kinderschoenen, vrij kansloos dus. Dus moest wat huilen bij de lummel (bijna arts, din psycholoog). Vertelt hij mij dat hij voor zijn eigen kinderen niet anders zou willen….en Din ook niet. Hij heeft natuurlijk ook geleerd dat we het met elkaar vooral moeten doen met tijd! (zieke zus overleed). En zijn hoogopgeleide din denkt daar precies zo over. En zij is zeker niet dom!
    Dus inderdaad, keuzevrijheid! En al die snelle oordelen overboord!

  3. Heerlijk altijd, zulke stukjes. En de reacties ook. Net alsof je een bom af hebt laten gaan ;).
    Ik ben ook bewust thuis gebleven voor de kinderen, al vanaf begin af aan. En ik zou het niet anders willen. Ben graag bij mijn kinderen en geniet elke dag van ze. Dat mijn eigen familie niet achter mijn keuze staat, is jammer. Ik was een sleutelkind en bij ons was er nooit iemand thuis.
    Mijn ouders waren drukker met zichzelf.
    Verder denk ik, dat iedereen gewoon moet kiezen waar hij/zij zich prettig bij voelt. Ik denk, dat er ook genoeg zijn, die geen keuze hebben. En dat is jammer.

  4. “De vrouwen met volledige baan en kinderen, die ploeteren om alles rond te breien.”
    Dat beeld van ploetermoeders komt heel vaak terug in berichten van moeders die er voor kiezen om niet buiten de deur te werken, maar ik herken dit helemaal niet.

    Ik werk met veel plezier en doe daarnaast met veel plezier het huishouden. Mijn kinderen hebben er zeker recht op dat ik hun vader en ik ons leven om dat van hen heen organiseren, om in een fijn huis thuis te komen, gezond te eten en de aandacht te krijgen die ze nodig hebben. Wat mij betreft kan dat prima naast een uitdagende baan buitenshuis, ook al betekent dat dat ze na school niet altijd door hun ouders worden opgevangen.

    Ik vind mijn kinderen enorm fantastisch en het zorgen voor hen een groot voorrecht. Het thuis zijn in een stil huis als ze allemaal op school zijn, vond ik echter helemaal niet fantastisch, ik merkte aan mezelf dat ik compleet tot stilstand kwam en alles een grote klus vond. Nu werk ik weer 32 uur, kook ik weer uitgebreid, maak ik zelf een groot deel van hun kleding, zijn we veel buiten en delen mijn man en ik de zorg weer gelijker. Natuurlijk vallen er dingen af bij deze keuzes, maar dat ligt dan meer in de sociale verplichtingen waar we geregeld verstek laten gaan en en poetsen van het huis, daar betaal ik iemand voor inmiddels.

  5. Woop, woop!! Ik raakte per ongeluk zwanger van de eerste, maar ik was 24 en gelukkig getrouwd, en hij bleek m’n redding te zijn ;). Na de komst van de baby werd in min of meer meteen hardstikke conservatief en deed ik datgene wat ik helemaal niet had verwacht: ik besloot thuis bij de baby te blijven, ook als hij een peuter, kleuter of schoolkind was. En wat blijkt, er zijn hier in Belgie genoeg van dat soort vrouwen te vinden. Ze krijgen de standaard kritieken van everybody and their cousin, want dag mag. Ongevraagd je mening uitspuwen over iemand die je nauwelijks kent, die tegen de stroom in roeit.
    Ik vind het helemaal niet erg om de was te doen, te stofzuigen of pannen soep te koken voor het gezin. En op dagen dat ik er geen zin in heb, ben ik dan ineens een zielig huissloofje? Vijf dagen per week na kantoor naar het KDV rennen, krijskindjes naar de supermarkt meesleuren en zo snel mogelijk iets in de pan flikkeren, dat is dan niet zielig? En je halfzieke kind toch maar weer naar school brengen omdat je van de baas natuurlijk niet thuis mag blijven om te moederen, is dat dan emancipatie en progressie?

    De luxe van rustig van school naar huis fietsen, stoppen om onderweg eens naar kipjes in een achtertuin te kijken of stenen en takken van een brug in het water te gooien. Thuiskomen en vragen wat ze willen eten. En als ze dan pannenkoeken vragen, ach ja… waarom ook niet :). Ik heb tijd, ik heb ruimte, ik heb vrijheid. Ik ben hun basis, de achtergrond waartegen alles gebeurt. Zo is het geweest vanaf de dag dat ze geboren werden. Ik ben blij dat ze zo rustig en stabiel mogen opgroeien en dat ik daar zo nauw betrokken op kan zijn. Dat we geen koophuis, auto of vakantiereizen hebben, voelen ze niet.

    Mijn beide kinderen zijn geschokt tot de ontdekking gekomen dat er ook families zijn waarin de papa EN de mama werken. “Maar waar gaan die kindjes dan heen, naar hun oma?”
    “Nee, die gaan naar een plek met andere kindjes waar ze mogen spelen tot hun papa en mama weer klaar zijn met werken.”
    Begonnen ze te huilen. “Jij gaat nooit naar kantoor he mama???”
    Nee lieffie, ik was het niet van plan ;).

  6. Toen ik nog niet eens kinderen wilde, kochten man en ik (allebei fulltime aan het werk) een huis op 1 inkomen, nog in de vorige eeuw. De bek van de hypotheekadviseur flikkerde echt op zijn bureau, toen hij deze keuze hoorde en onze uitleg waarom na zijn stamelende vraag hiernaar. Ik was realistisch genoeg om te beseffen dat mijn antikind houding altijd om kon slaan en dan wilde ik thuis zijn, iig de eerste 4 jaar. Man was het daar helemaal mee eens en dus kochten we een tussenwoning, waar ik nu, bijna 19 jaar later, nog steeds woon met inmiddels 3 puberzonen maar zonder man. En ik ben nog steeds bij ze thuis. Mede dankzij ex-man.

    Toen de jongste 4 werd, wilde ik dus weer parttime gaan werken, maar toen bleek de oudste autisme te hebben en was dat helemaal niet handig om te gaan doen. Want na school kon hij echt niet naar een opvang. Hij had de rust en stabiliteit van mij thuis keihard nodig. Ik kon (en kan) me ook niet iets voorstellen dat bevredigender was dan mijn 3 jongens zoveel om me heen te hebben. Waar ze nu staan (de 2 anderen hebben hun eigen stempels), daar heb ik met de keuze om bij ze te blijven, ook als dat hele krappe tijden betekent, een hele grote bijdrage in geleverd. Ik heb de overheid ook veel geld bespaard, want nooit een beroep op uitkering gedaan, nooit PGB hoeven aanvragen, nooit kinderopvangtoeslag hoeven aanvragen, heel veel hulpverlening zelf kunnen doen ipv dure deskundigen in moeten roepen etc etc.

    Nu het 3 pubers zijn, die het goed doen en ervan genieten om af en toe alleen thuis te zijn, ben ik weer op zoek naar een kleine parttime baan om herscholing te kunnen betalen. Het liefst dan wel in de avond thuis, want die knuffel voor het slapen gaan, zoals iemand hierboven ook al zei :-) Ik ben wel weer toe aan iets meer buitenshuis dan alleen de tussenschoolse opvang die ik al 7 jaar 3 tot 4x per week met heel veel liefde voor de kinderen doe.

    En ja, ook ik ben hoogopgeleid. En ja, ik heb ook de vraag gekregen of ik het niet zonde vind (of schande, vanwege de ‘investering van de overheid in mijn opleidingen’). Juist door die opleidingen en mijn werkervaring voordat ik kinderen kreeg, kon ik deze keuzes bewust maken. En ik zou het zo weer doen.

    • Oh ja, ex-man vond het eerst heel moeilijk dat ik ‘alleen maar’ thuis was na de scheiding (die hij wilde) terwijl hij werkte. Maar 2 jaar na de diagnose van de oudste zag hij in dat we naast ex-partner ook nog steeds samen ouders waren en dat je gescheiden ook nog de ‘ouderwetse’ verdeling kon handhaven, als dat beter was voor de kinderen. Hij is mij dankbaar dat ik er zo voor ze ben en ik ben hem dankbaar, dat dat mede dankzij hem kan. Vele mensen begrijpen dit niet. Jammer voor hen!

  7. Dit vind ik wel weer een mooie nadenker. Bij mijn eerste partner was ik thuismoede en zorgde voor onze 4 kinderen, hielp mee op school en was vaste oppas voor vriendin. Ik ging scheiden, stond alleen met 4 kids, geen inkomen, geen jarenlange werkervaring. Dat is al een hele stap om te nemen en dat doe je niet zomaar.
    Ik ging weer werken, 4 dagen in de week van 8.30 – 15.30 uur, ongeveer onder schooltijd. Ik vond een nieuwe liefde, en samen kregen we nog een dochter. Ik bleef nu werken, omdat ik me verantwoordelijk voelde voor mijn oudste kinderen en ook om nooit meer zonder inkomen te staan. Maar nu de oudste kinderen of het huis uit zijn of straks gaan, krijg ik weer de kriebel om te kunnen stoppen en weer echt home maker te worden. Voorlopig droom ik hier nog over…. maar wie weet over een jaar of twee.

  8. “Maar het dédain voor traditionele gezinnen en de mate waarin veel zelfbenoemde feministes en zelfs overheden nieuwe rollenpatronen proberen creëeren door het oude uit te kotsen, dat staat me enorm tegen.”

    Mij ook. Ik ben ook oerconservatief. En nog hoogopgeleid ook, haha. Of misschien juist daarom :-)

  9. Ik zit er anders in. Als klein meisje was ik na de vakantie al blij dat ik weer naar school mocht. Terwijl ik enorm lieve ouders heb en fijne vakanties had :-) Ik hou enorm van intellectuele uitdagingen, ik las alles wat los en vast zat en vind daarover praten met anderen en die kennis inzetten om problemen op te lossen heerlijk. Dat stopte niet toen ik kinderen kreeg.

    Mijn man en ik zijn beiden zorgzaam. We zorgen dan ook samen voor onze kinderen. Hij brengt ze altijd naar school, ik haal vaak op. We hebben 2 keer in de week een lieve oppas, op wie de kinderen dol zijn. De rest van de dagen zijn we er zelf. De schoolvakanties ben ik vrij.

    Ik werk sinds kort in het onderwijs en vind mijn baan geweldig. Ik hou van uitleggen en de interactie met mijn studenten. Ik ga elke dag fluitend naar mijn werk. Ik denk dat mijn kinderen dat ook zien.

    Ik wil mijn kinderen leren dat je een keuze hebt. Dat je je eigen verlangens mag hebben en dat je daarmee geen slechte ouder bent als je zorgt dat je kinderen blij en gelukkig zijn.

    • Maar dat is mijn punt ook helemaal niet. Ik heb nooit beweerd dat ik het niet okee vond dat vrouwen niet werken. In tegendeel. Volgens mij zeg ik dat ook maar misschien kwam dat niet helemaal duidelijk over, vermoedelijk omdat ik zelf niet werk en het dan al snel lijkt dat ik iedere vrouw die wel eens buiten de voier muren van haar eengezinsbunker komt, wil verdoemen ;) Het is heerlijk dat je zo’n fijne baan hebt en denk dat heel veel mensen er behoorlijk wat voor zouden geven om zo veel lol in hun werk te hebben.

      Wat ik niet begrijp is dat je ondanks dat je kapot gaat van binnen omdat je een bepaald, onnatuurlijk en onbiologisch waandenkbeeld hebt opgelegd gekregen denkt dat verlangen naar een gezin en familie moet worden onderdrukt omwille van het ideaal van een ‘sterke vrouw’ zijn, wat tegenwoordig gelijk lijkt te staan aan financieel zelfstandig en alle mannen klootzakken vinden en thuiskomen in een koud huis waar alleen als je geluk hebt, een kat op je wacht en verder niemand. Want dan ben je ‘onafhankelijk’. En volgens die (kleine) groep schreeuwers is alles wat riekt naar traditie, waar voorouders honderden jaren over hebben gedaan om te construeren, binnen twee generaties omver moet worden geworpen omwille van de vooruitgang, want het volgens mij niet altijd is.

  10. Scheiden lijkt me veel te veel gedoe. Ik snap niet wat iemand daarmee hoopt te bereiken. Simpeler/gemakkelijker wordt het in ieder geval niet. In onze omgeving zijn ook mensen met 4 jonge kinderen gescheiden en met inmiddels nieuwe partners,die ook al kinderen hadden, ook nog nieuwe kinderen op de wereld zetten. Men! Hoe ingewikkeld wil je het maken? Probeer dan nog maar een vakantie o.i.d. te plannen. Met je eigen partner en ex, die zijn nieuwe partner en daar de ex van… en al die kinderen moeten het samen ook nog met elkaar kunnen vinden.
    Nee, dan toch maar samen verder aanmodderen. Mijn man is lang niet altijd de ideale man, maar ik ook zeker niet de ideale vrouw!

    • Dat laatste! Goh, dat geklaag van moderne vrouwen over hun man. Dat ze met ze zo’n kloot getrouwd zijn, is onbegrijpelijk. Niets kunnen ze goed doen terwijl *boehoe* alle lasten op hun schouders komen. En natuurlijk heb je er botte horken bij maar veel mensen -en veel vrouwen- hebben een enorme blinde vlek voor hun eigen tekortkomingen.

      • ik ben familierechtadvocaat en help graag mensen die in shit situaties zitten om dat fatsoenlijk op te lossen, maar het is echt waar, mensen scheiden echt om niets. ‘ik ben gewoon niet meer verliefd’, nee troela, wat dacht je dan met een baby op je arm en een peuter aan je been is er niet heel veel ruimte voor vlinders, dat komt later wel weer

        overigens komt die blinde vlek in mijn belevening evenveel voor bij mannen als vrouwen. vrouwen initieren de echtscheiding misschien iets vaker, maar mannen zijn ook echt niet bereid om in te zien dat ze zelf feitelijk al jaren geleden zijn afgehaakt

  11. Uit mijn hart gegrepen!! En komt precies op t goede moment voor mij, omdat ik me af begon te vragen of ik niet op zoek moest gaan naar nieuwe uitdagingen. Na deze blog denk ik: nee, ik blijf me nog heerlijk een poos aan mijn kinderen wijden. Wat kun jij helder denken en helder verwoorden, talent!

  12. Ik ben thuismoeder en ben er zó blij mee, mijn jongens zijn nu volwassen en ik kijk naar een hele mooie tijd terug. Heel veel gedaan en vooral genoten van die tijd.

  13. Nog een andere gedachte. Wordt nu in de huidige consumptiemaatschappij niet het feminisme misbruikt om vrouwen én mannen vooral voltijds te laten werken/verdienen zodat ze meer kunnen uitgeven en status hoog houden door meer te willen en blijven consumeren? Het begint al op school door iedereen te laten studeren voor een baan (liefst iets dat veel verdient want status, los van de vraag hoe nuttig of leuk de studie of baan nou werkelijk is).

    Ik kwam er zelf pas achter toen ik moeder werd dat hetgeen je is voorgehouden van kleins af aan haaks staat op mijn gevoel om bij mijn kinderen te zijn en hen zelf op te voeden, hoe hoogopgeleid ik ook ben. Dat vertelt niemand je van tevoren. En als dan je twijfelt als vrouw komt de maatschappij inderdaad weer met feminisme op de proppen en dat je dan dat niet bent als je ervoor kiest om niet mee te doen aan de ratrace maar kiest voor je gevoel (dit geldt overigens ook als vaders voltijds willen zorgen of als ouders het 50/50 doen).

    • Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid (om de staatskas te spekken). Volgens mij wel. Vrouwen de mythe van zelfstandigheid voorhouden… alsof een mens ooit zelfstandig kan zijn. Het is de opperste eenzaamheid, ‘zelfstandig’ zijn. Het is ook niet fijn als je van 1 persoon afhankelijk bent. Maar van 10 en 10 van jou… over risicospreiding gesproken.
      Hoeveel plofwelvaart is er gecreëerd toen besloten werd om hypotheken op twee inkomens te verstrekken. Hoeveel banen slaan helemaal nergens op. Al die lagen met administratie en management…. daar komt volgens mij een keer een einde aan (net zoals in 2008 2009) en dan is het oh en ah en wat nu….
      Ik ‘herkende’ mezelf ook niet toen ik kinderen kreeg. Elf jaar geleden had ik me ook gruwelijk uitgelachen denk ik, haha. Maar het is een tekortkoming dat zulke dingen niet worden onderwezen of verteld door ouders. Niet dat je dat wil horen als je 17 bent, maar toch.

  14. Ik heb geen relatie en geen kinderen en werk zelf, iemand moet het doen he :-) Ik vind mijn werk niet fabuleus fantastisch maar wel gewoon prima met voldoende uitdaging en leuke collega’s en genoeg salaris. Ik werk bewust 32 ipv 40 uur, omdat ik liever minder duur leef met meer tijd voor vrijwilligerswerk en leuke dingen naast het werk. Spijt van geen kinderen als ik straks bejaard ben? Dat zou kunnen, maar vind ik toch geen reden om me nu te laten bezwangeren door een willekeurig vent in een kroeg en voor de zekerheid aan ongewenste kinderen te beginnen :-)
    Het zou fijn zijn als iedereen gewoon zou ophouden met over elkaar te oordelen. Een collega van mij is zijn vrouw verloren, je wilt niet weten hoe vaak hij opmerkingen van bemoeizuchtige mensen krijgt bij de zandbak en in de winkel ‘of hij papadag heeft’ en waar mama is.

    • Gelijk heb je. Ik denk dat ik ook redelijk uit de voeten zou kunnen met een single bestaan. Ik lees ook wel van vrouwen die omdat ze een gezin willen op hun 26e aan de eerste date vragen of de man kinderen wil. Die zegt natuurlijk ‘nee’. Heb je net die mooie vrouw, is ze na een jaar full time bezet met zwanger zijn, opknappen en een klein jong opstarten. Als de man geen kinderen had gewild, had dat prima geweest voor mij. Het moet iets ‘organisch’ zijn, en geen rekensom….
      En inderdaad, ik heb meestal wel een oordeel over een verschijnsel maar nooit over een persoonlijk geval omdat er in iemands hoofd 20.000.000 gedachten zijn en zo veel persoonlijke gebeurtenissen en voorkeuren… Iemand doet ook maar iets op basis van wat hij of zij het beste acht. Dat dat niet altijd het beste is, wel zo is het hele leven van iedereen. Misschien verwijten mijn dochters me later dat ik een gebrek aan ambitie had omdat ik denk dat ze moeten doen wat ze het liefste doen, ongeacht wat het is. Zo rolt de wereld van de mensen al sinds het begin….

  15. Zo mee eens! En heerlijk luchtig en nuchter geschreven. Kind blij – mama blij is voor mij ook de beste volgorde. Ook nu ze al iets ouder zijn (jongste is 13). Zo heerlijk ook dat ze nu blij zijn als ik niet thuis ben als ze uit school komen, of als we ’s avonds samen weg zijn. (En ook weer blij als we voor half elf weer thuis zijn, want knuffel voor slapen gaan…)

    • Ik vergeet nog iets. Ik moet altijd heel erg lachen om harde mannengrappen🤪
      Enne, oudste zoon heeft een appartement gevonden en gaat waarschijnlijk komende maand daar al wonen. Super! Hij is er zo aan toe! (Nee, we vechten elkaar niet de tent uit😎)

  16. Ik ben ook erg conservatief, denk ik, en ik voel me er gelukkig bij! Mezelf kennende zou ik het lastig vinden om -als ik buitenshuis zou werken- dat niet mee naar huis te nemen of vaak over te werken. Op deze manier blijft ons veel gedoe en stress bespaard. Als de kids de deur uit zijn, zien we wel weer, ik heb veel interesses en volg ook nu nog af en toe een cursus, gewoon voor de leut. Wie weet zorgt dat er later voor dat de afstand naar werk minder groot is.

  17. zowel mijn man als ik zijn “conservatief” ingesteld :-) en ik hou ervan. Ik hou ervan om zelf mijn kinderen te kunnen opvoeden, mijn huishouden te doen, te koken en ik hou ook van de was en de plas… ik kijk uit naar vakanties en vrije dagen. Ik heb van geen enkel grootouder steun, mijn moeder is niet aan kinderen(haar eigen woorden, slik) mijn vader vergeet zelfs onze verjaardagen enz.(ik ben enig kind trouwens) en mijn schoonouders zijn slaaf van hun eigen luxe en dus gedoemd om levenslang daarvoor op te draaien…. als ik naar familie/vrienden(of wat daar nog van overblijft…)kijk, hoe zei ploeteren om alles rond te breien, misselijk worden als het KDV gesloten is, de vakantie in aantocht is enz…moeten rondbellen/bedelen om hun kind daar te “dumpen”. Nee dank je… ik hou van mijn “afhankelijke” leven en mijn man geniet er ook van, lekker thuiskomen bij een gezellige vrouw… Ik ben veel relaxter dan toen ik ook alles moest rondbreien en van de ene depressie in de andere sukkelde… het is nu 8jaar dat ik “afhankelijk” ben, en heb het me nog geen seconde beklaagd.

    liefs floor

  18. Het gaat er mij niet om wat al dan niet de norm is. Een eigen inkomen hebben zie ik deels ook als risico spreiding. Ben blij met mijn inkomen, zeker toen man in crisistijd zijn baan verloor. Om mij heen heb ik genoeg voorbeelden gezien hoe lastig het is om -als je het wil- weer deel te nemen aan het arbeidsproces na een tijd van niet werken. Ik ben wel nieuwsgierig naar wat jouw plan B is, mocht dat onverhoopt nodig zijn.

  19. Als kind van ouders die 40! jaar lang gedaan hebben als of kan ik je vertellen dat ze veel eerder uit elkaar hadden moeten gaan. Wellicht dat het dan nog wel mogelijk was om belangrijke zaken voor hun kinderen samen te doen. Een verjaardag kun je 2x vieren, maar een bruiloft, een begrafenis (mijn broertje) een diploma uitreiking kan maar 1x.
    Ik ben met net 17 uit huis gegaan (bewust een studie verder weg gekozen) en ben het eerste jaar 1x thuis geweest, wat een bevrijding gewoon een leuke sfeer als je na een dag op school thuis komt. Toen ik een relatie kreeg waren we altijd bij mijn vriend thuis, mischien dat we 2-3x per jaar bij mijn ouders langs gingen want menn in die ijskast was het niet fijn toeven.
    En nu nog gaan ze er prat op dat ze nooit ruzie hadden, dat ze voor de kinderen bij elkaar zijn gebleven.
    Als ik nu naar mijn eigen kinderen kijk zijn die een stuk gelukkiger met gescheiden ouders dan ik met mijn ouders die voor ons bij elkaar zijn gebleven.

    Emancipatie is nog lang niet over. Pas als we het ook volkomen normaal vinden dat vaders full-time zorgen voor het huishouden of stoppen met werken als er kinderen komen en de mantelzorg voor hun ouders en schoonouders oppakken dan zijn we een grote stap verder. Op dit moment is het nog niet normaal dat vaders ook zorgen, hoeveel hulpouders op school zijn vaders? We hebben het over een leesmoeder, vaders worden gevraagd voor het klussen van het decor van de musical, zo diep zit de scheiding van de seksen. Toen mijn ex met de kinderen naar het consternatieburo ging met de kinderen werd gevraagd waar de moeder was ehhhhhh, dat vroegen ze nou nooit aan mij als ik alleen naar het consternatieburo ging.

    Als je er voor kiest dat 1 van de 2 minder of helemaal niet meer werkt moet je ook op dat moment de financien regelen voor als het om welke reden dan ook mis gaat: arbeidsongeschikt, ontslagen, overlijden en scheiden is er ook 1 van. Zie het als een verzekering.

  20. Ja, als hoogopgeleide vrouw ben je helemaal verdoemd…. kun je het de maatschappij niet aandoen om een hoge opleiding te vergooien met thuis zijn voor de kinderen. Omdat de overheid zoveel in je geïnvesteerd heeft. Jaja. En het kinderen krijgen mogen we er gratis bijbeunen. En alsof mannen zo goedkoop zijn voor de overheid. Gevangenissen zitten voor 90% of zoiets vol met mannen. Politie inzet bij voetbalwedstrijden. Vandalisme. Landje-pik. En dan zijn het de vróúwen die onevenredig leunen op de overheid?

    • In multinational belastingparadijs Nederland ook nog eens. Waar ze zelfs dure cadeautjes krijgen van Rutte, namens de dankbare Nederlandse burgers. En al die geredde banken waar de Nederlandse schatkist zo geweldig van zou profiteren. Waar men hele wegtrajecten per ongeluk een halve meter te smal maakt zodat alles weer over moet. Waar om onverklaarbare reden scholen elke twee jaar nieuwe lesboeken nodig hebben. Met een koningshuis dat *breek me de bek niet open* Waar, waar, waar… Maar inderdaad: het zijn de vrouwen die het weer verpesten voor iedereen. Het had zo mooi kunnen zijn ;)

  21. Geweldig! Ik ben ook 16 jaar “thuis gebleven” om voor mijn 4 kinderen te zorgen en dat was een bewuste keuze. De man verdiende meer dan genoeg. Nu ben ik alweer een jaar of 17 part-time (28 uur per week, mooi zat!) aan het werk voor het brood op de plank sinds ik ben gescheiden. Ik heb er van genoten om lekker thuis te zijn voor ze en ook na de scheiding heb ik ervoor gezorgd dat ik zoveel mogelijk thuis was als de kinderen vrij hadden. Is gelukt…mede omdat ik van weinig geld rond kan komen en tevreden ben met wat ik heb en kan doen. Maar als je dan als reactie hoort: “Oh, je hebt dus 16 jaar NIETS gedaan…?” Hahaha, noem het maar niets 4 kinderen te entertainen en behoeden voor ernstige ongelukken omdat ze soms wel degelijk in 7 sloten tegelijk lopen…:-) Dan maar conservatief hoor, ik ga waarschijnlijk ook niet doorwerken tot mijn pensioen omdat dat zo “heurt”….. Ben hard aan het sparen om die leeftijd een stuk naar me toe te trekken (60 ipv 67 en 6 maanden) , want ja: kleinkinderen zijn óók zo leuk om lekker van te genieten! :-) Je bent een prachtmens met een pracht gezin en daar kun je trots op zijn!

    • Fijn om te lezen, dit. Dat je na je scheiding niet aan de bedelstaf bent geraakt ;) En je hebt toch maar je kinderen zelf kunnen opvoeden.
      Tof dat je zo goed kan sparen, hoop dat je je doel snel bereikt.

  22. Weg met alle hokjes, zeg ik!
    Ik ben reuze dankbaar voor de strijd van vrouwen (en mannen)in de eerste en tweede feministische golf. Maar dat doorschieten in extremen schijnt in onze maatschappij te horen en de media dikt dat ook allemaal nog even aan (voor mijn gevoel). Niet alleen de verwachtingen voor vrouwen, maar ook zeker voor mannen. Die krijgen toch ook een hoop op hun bord. Soms lijkt het dat het nooit goed genoeg is Zo zonde, want het leven kan zo mooi zijn en daar zijn al die gekkigheid en wedijver helemaal niet voor nodig.

    • Dat dus. Terwijl de meeste mensen helemaal niet zo extreem zijn in hun opvattingen maar het wordt nu op zo’n manier gebracht…. tja. Het lijkt me voor mannen nog moeilijker, die weten helemaal niet meer wat ze moeten doen om een goede indruk te maken kan ik me zo voorstellen.

  23. Het een (moeder/vader thuis bij de kinderen) hoeft niet beter te zijn dan het ander (moeder/vader werkt buitenshuis). Voor ons werkte het (ongeveer) verdelen van werken buitenshuis/zorgen voor kind en huishouden eerst op basis van 50/50, met een jong kind 30/70 en later weer 50/50 goed.
    Ik ben blij dat ik de gelegenheid had en ook nam om mij te ontwikkelen op beide terreinen en daardoor ook de ruimte had om te denken, te doen en te laten wat ik wilde. Dat gold -om mij heen- niet voor de generatie voor mij, waarvan de meeste vrouwen in allerlei opzicht afhankelijk waren en zich meestal moesten schikken naar de wensen van hun echtgenoot en helaas vaak pas wat opleefden (heel bescheiden wat van hun vrijheid genoten) toen de echtgenoot overleed. Vaak duurde dat helaas maar kort.
    Daarom: leef nu, leef zoals je wilt, kunt en hoe het past in jouw situatie, zonder je ooit te laten leven door een ander. Je bent vrij, vrij in gedachten en hopelijk in meer. Man of vrouw, laat je niet opsluiten in een rol, taak of positie en sluit ook anderen daar niet in op. Wees een vrij goed mens.

  24. Wat mooi geschreven en zo helemaal zoals ik denk. Gelukkig heb ik ook de mogelijkheid gehad om thuis bij mijn 3 nu volwassen kinderen te blijven en daar ben ik nog altijd blij om. Nee, je kon niet alles kopen of op vakantie gaan maar is dat nu zo erg? Ik heb nooit van ze gehoord dat ze het gemist hebben.Een veilige vaste basis met aandacht en tijd voor de kinderen is zo belangrijk voor ze. Voor je het weet zijn ze groot en vliegen ze uit. Dus geniet maar van je mooie taak als thuisblijvende moeder en van je prachtige kinderen en je lieve man.

  25. Mooi stuk, maar in het begin schrijven dat een poppenkast voor kinderen opvoeren beter is dan scheiden icm de zin aan het eind: kies voor het geluk van je gezin en jezelf, vond ik tegenstrijdig. Kan mij niet voorstellen dat spreekwoordelijk een poppenkast opvoeren iemand gelukkig maakt.

    • Voor de kinderen is het (denk ik) beter als je kan doen alsof. Of in elk geval in goede harmonie bij elkaar probeert te wonen. Scheidingen hebben echt nare effecten op kinderen qua de kans dat ze crimineel gedrag vertonen, eetstoornissen krijgen, voortijdig school verlaten. Dus wat is je eigen geluk waard. Daarom schreef ik ook dat naar mijn idee het geluk van je kinderen jouw geluk deels moet zijn in plaats van te denken: als ik maar lalalagelukkig ben, zijn mijn kinderen dat ook vanzelf wel. Hoop dat het nu wat duidelijker is want het lijkt inderdaad wat onduidelijk.

      • Mijn ouders bewaarden destijds de onderlinge harmonie door uit elkaar te gaan, gelukkig voor mij en mijn broer. Helaas vertonen wij nu wel crimineel gedrag, hebben eetstoornissen en verlieten we voortijdig school ;-) ;-) ;-)

        Maar serieus, als je kinderen hebt kun je denk ik ook niet meer alleen voor je eigen geluk gaan. Al ben ik wel blij dat mijn ouders inzagen dat ze betere ouders voor ons konden zijn als ze niet samen onder 1 dak leefden.

  26. Het is ook best lang een periode geweest waar vaste patronen weggevallen waren. We moesten allemaal maar uitvinden/ uitzoeken wat voor ons werkt. En door drukte weinig tijd voor reflectie, dan kan je er zomaar achter komen niet blij te zijn met de keuzes die je hebt gemaakt. Wat ik bij de twintigers van nu zie is meer vanzelsprekendheid om de dingen samen te doen. Dus man en vrouw die samen voor zorg en inkomen zorgen. Ik zie ook steeds meer mannen die trots zijn op hun vrouw met een goede baan en omgekeerd zie ik vrouwen die loslaten dat het allemaal op hun manier moet gebeuren, dus die plezier hebben in hoe hun man de zorgtaken oppakt. En dat is toch echt een verdienste geweest van de feministen voor ons, dat dit mogelijk is geworden.

    Groetjes Jacqueline

  27. Een hart voor deze column die ook vertaald hoe ik erover denk en hoe het ook bij ons is. Zo jammer dat de maatschappij nu zo in elkaar zit. De waardering voor zorg en zorgzaamheid is zo laag . Alleen een betaalde baan lijkt volwaardig… We zijn allemaal van elkaar afhankelijk, maar dat wordt vaak niet gezien.
    Liefs

  28. Hear hear! Ik zie rondom mij dat geklooi van die overbelaste moeders met jonge kinderen. Werken buitenshuis, taxirijden naar en van van alles, ziektes en schoolvakanties zijn een pest, want dan moeten grootouders en zo inspringen of ze willen of niet. Er zijn grootouders die staan te springen om te helpen, maar ik ken er ook die liever andere dingen doen. Gedoe gedoe! Ik schud er vaak mijn hoofd over. Jullie doen het zo prima en met anderen heb je niks te maken. Zó!

    • Je ziet hier bijna alleen maar vaders en grootouders achter kinderwagens. Prima voor de kinderen dat ze bij liefhebbende familie zijn maar ik vraag me af hoe veel ‘likestilling’ vrouwen willen voor het goed is. Gelijker dan in Noorwegen wordt het niet. Of in Zweden waar ze nog harder doorgeslagen lijken, maar ook nog feller zijn. Ik snap het niet. De dingen die ik aanhaal zijn gewoon frustraties van een paar vriendinnen / kennissen met een grote mond over thuisblijven voor je kinderen. Ik haal ze niet uit de krant ofzo. Tja.

  29. Ik hoopte toch stiekem dat je hierbij de reacties had opengezet. Ik zit al helemaal klaar met thee en zelfgebakken taart om alles te lezen (want dat is het enige dat deze hoogopgeleide thuisblijfmoeder van twee pubers doet….. taarten bakken 😂). Verdoemd, voor altijd 😂

    • Ik zou zweren dat ik dat had gedaan (het staat ingesteld op standaard niet) dus toen het stil bleef ging me een lampje branden. Ik vergeet het wel vaker en kom er dan na een dag ofzo pas achter.

      • Ja, miste het ook bij je vorige blogpost waarin o.a. het inenten. Dat is ook altijd zo’n inkopper 😃

  30. Nu ongeveer anderhalf jaar thuis en nog geen dag spijt gehad. Haha geen tijd gehad om het werk te missen ook! De hektiek van de combinatie van werk en kinderen mis ik zeker niet.

    Over dat conservatief zijn heb ik mijn twijfels (bij mezelf, maar ook bij jou haha)

  31. Fantastisch opgeschreven. Ik ben het helemaal met jou eens. Echte emancipatie is dat man en vrouw kunnen kiezen voor datgene wat het beste ze bij ze past. Helaas is dat in de huidige maatschappij ver te zoeken.

    Ik heb er als hoogopgeleide vrouw ook voor gekozen om fulltime voor mijn kinderen te zorgen. Nog nooit één dag spijt gehad.

Zeg het eens?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.