Een middel tegen lelijkheid.

20180610_164109Ik geloof dat veel mensen dankzij het sprookje van de groeiende economie nog even kunnen volhouden dat het allemaal ge-wel-dig is hier op de wereld.
Die oorlogen dat is ergens anders, die verdwijnende insecten waren toch alleen maar vervelend bij het auto wassen en als je lekker goedkoop kan vliegen, is het leven goed, aight?

Tja. Soms wordt het mij zwaar te moede. Dan denk ik: werkelijk alles wat we doen is fucked up. Alles? Ja. Van kolenmijnen tot ruimteafval, van megastallen tot mensenhandel.

De lelijkheid die industrie en ‘vooruitgang’ veroorzaken, vervuiling, oorlogen. Hebzucht. Onverdraagzaamheid. Nooit genoeg hebben.

Ik houd te veel van deze wereld en alles wat erop groeit en leeft om het me niet gruwelijk aan te trekken en er bij tijd en wijlen behoorlijk gedeprimeerd van te zijn. Want onze vernietigende invloed is echt, echt veel erger dan de meesten van ons denken en lijkt niet te stoppen.

Anderzijds: ik houd te veel van deze wereld om niet elke dag te genieten van de schoonheid ervan.

Of, ik houd van de wereld die eens was en wat er van rest.

20180605_11085020180610_164053

20180610_163955

Van de zwaluwen die brabbelen op de electriciteitsleidingen. Van mijn kinderen die op hun eigen manier strijden voor een betere wereld (de jongen sprong onlangs met zijn kleren aan in zee om een plastic beker eruit te vissen). Van lupines en revebjelle vol hommels. Zonsondergangen. Lekker en eenvoudig eten. Van opkomende stormen en de20180605_112612 zon die door de wolken breekt. Van bijna alle mensen want ik denk nog altijd dat iedereen van nature goed is. Geïndoctrineerd misschien, door kapitalisme, godsdienst,  de verkeerde ouders of vrienden, maar in de kern niet slecht. Van de geur van lenteregen. Van goudhaantjes en boomklevers, van onze meeuw die na een winter afwezigheid weer trouw drie keer per dag rond etenstijd op zijn paal voor ons huis zit, van de sterren, die woeste rivieren, het mos op de stenen, de kevertjes, de libellen bij het water, van mensen die tegen de stroom in zwemmen en blijven doen wat ze doen ondanks dat ze door de mainstream verketterd worden, van brieven van penvriendinnen, van mooie muziek, mooie schilderijen, mooie boeken, verhalen, van anarchistische paardenbloemen die door een asfaltlaag groeien…

Mooie dingen zijn een medicijn tegen lelijkheid. Hoe meer mooie, echte, wilde dingen je ziet en doet, des te minder heb je behoefte aan lelijke dingen.

Advertenties