Ontdigitaliseren.

De ironie, hierover schrijven op een laptop die verbonden is met wifi ;)

De laatste tijd las ik veel wat maatschappijkritische boeken. Boeken van schrijvers die prachtig verwoorden wat ik in losse flarden denk, schrijvers die mooie, voor mij nieuwe inzichten over deze wereld presenteren en ronduit omstreden doch tot nadenken stemmende dingen.

Het is jammer dat er in onze maatschappij niet meer aandacht gegeven wordt aan andere zienswijzen. Aan maatschappijkritiek. Het zou veel mensen goed doen, denk ik.

Dat is natuurlijk niet praktisch. Stel dat mensen zich gaan afvragen waarom ze werken verkiezen boven bij hun gezin zijn, waarom we onze kinderen vanaf hun vierde voorbereiden op een ‘carrière’, waarom we kinderen met een shot paracetamol naar het kinderdagverblijf sturen voor de baas of hoe het gekomen is dat onze (over)grootouders bijna alles zelf konden en wij tegenwoordig niet verder komen kopuh.

Waarom al onze ‘vooruitgang’ uiteindelijk alleen maar dient om beter te functioneren in ‘het systeem’. Medicijnen die afwijkend gedrag of gevoel onderdrukken, mobiele technologie die ervoor zorgt dat je helemaal geen excuus meer hebt om je werk niet af te hebben en je 24/7 in de gaten houdt. De florerende huizenmarkt die veel mensen weer opknoopt aan een enorme schuld en een tophypotheek. Het prutsen met menselijk dna om modelkindjes te kweken want de techniek gaat altijd verder dan hetgeen waarvoor het in eerste instantie wordt ontworpen.

En elke keer blijven we geloven dat een beetje meer van die techniek die ons in deze ellende* heeft gebracht, het beter maakt. Maar: je kan een probleem niet op dezelfde manier oplossen als het is ontstaan. (ellende: iets met Syrië, plastic soep, Israël vs. Iran, olie-afhankelijkheid, big-media, dombo-tv, ontbossing, kernwapens, dierenleed, stervende insecten, landbouwgif, camera’s overal, vrije verhandeling van je gegevens aan fascebook en google aan de hoogste bieder, fast fashion  enzovoort)

Ik dwaal af.

Minder techniek dus. Omdat ik denk dat ‘we de verkeerde kant opgaan’ door echt alles over te laten aan internet en techniek die we zelf amper meer begrijpen.

Met een immer meekijkend maar nimmer vergetend google- en facebookoog op onze telefoon. Afhankelijkheid van internet voor de meest basale dingen als iets betalen, contact te onderhouden met mensen of checken wat voor weer het is. We onthouden steeds minder, want internet weet alles. Onze aandachtsspanne is gruwelijk kort geworden door alle afleiding die constant op ons wordt afgevuurd.

Ik houd van internet. Ik houd ervan hoe het informatie beschikbaar maakt, ervoor zorgt dat er andere geluiden gedeeld en gehoord kunnen worden. Maar het heeft zo zijn nadelen.

Ik denk niet dat ik in mijn eentje nu een de-digitaliseringsrevolutie kan ontketenen, maar ik kan zelf wel (gedeeltelijk) stoppen met met doen waar ik op tegen ben en meer doen van hetgeen dat mooi en fijn is.

Stopte met googlen en heb geen google-account

(soms maak ik er een aan om op in een aparte browser op blogs te reageren, om die na een paar dagen weer te verwijderen). Ik zoek dingen op via Startpage. Al die ‘handige’ diensten van google heb ik niet nodig. Want:

Heb geen smartphone meer.

Echt niet. Hoe 2003 is dat joh! Er is ook niemand die mijn nummer heeft behalve de man. Handig is een gek woord voor: ik upload mijn geheugen naar een kwetsbaar, manipuleerbaar apparaat dat mensen van me af kunnen pakken, kunnen misbruiken en bovendien zorgt dat ik verander in een schermveegzombie die denkt dat het echte leven zich afspeelt op een schermpje van 5 bij 8.

Ik schrijf minder mails.

Dat komt ook omdat ik weinig zin en tijd had om achter de computer te zitten. Ik vind het veel leuker om brieven te schrijven met een vulpen en vervolgens op de post te doen. Lekker langzaam. En dan een brief terug te krijgen. Eerst thee zetten, dan de brief openmaken en op het gemak lezen.

Meldde me af voor overheidsdiensten via mail

Je zit tot je dood vast aan mijnoverheid.nl. De Noorse variant is wat milder; om je af te melden van digipost hoef je alleen maar een formulier uit te printen, te ondertekenen en op de post te doen. Heb ik geluk dat ik zo graag Echte Post verstuur ;)

Het is natuurlijk gans niet minimalistisch of zero waste maar ik ben er niet om het werk van acht instanties te doen. (lezen dat ik een bericht heb, het onthouden, inloggen, het bericht downloaden, eventueel het formulier uitprinten, herinneringen sturen omdat ze berichten die je stuurt met digid niet lezen, etc.)

Doe minder op internet.

Er is genoeg op internet dat ik wil lezen en heb mezelf weer aan moeten leren om achter elkaar lange stukken tekst te lezen. Ik volg nog een handjevol blogs, wat ‘alternatieve’ nieuwsmedia en platforms als Dark Mountain, maar verder niet.

Betaal contant

Daarom. Alle ideetjes van briljante politici om al het geld digitaal te maken, zijn er natuurlijk om de controle op het doen en laten van mensen nog groter te maken. Oh wee als je je eigen kinderen geld waar je al genoeg belasting over hebt betaald, meer toeschuift dan wat ‘toegestaan’ is. Dat wil men natuurlijk maar al te graag volgen en het het wordt verkocht als ‘gemak’. Wel, mijn neus.

Kocht een zeis.

Nu is de motormaaier niet digitaal maar wel een herriemakend klereding op benzine. Volledig onbegrepen door de man keek ik filmpje na filmpje (ja, dat is digitaal) over het gebruik van de zeis. Is heus ook vrouwenwerk. Nu nog even wachten tot het gras echt gaat groeien. (ook handig in geval van zombie-apocalypse)

 

Ik koop meer papieren boeken

Omdat ik dat wil. Een briljant argument ;) Zo kocht ik afleveringen van The Idler en Dark Mountain, in plaats van ze als pdf te downloaden wegens geen dode boom en rommel. Dan maar een met fijne boeken gevulde boekenkast! Voor als TSHTF en TEOTWAWKI.

Een paar (foto)boeken die ik graag nog eens lees (en nog eens) bestelde ik op papier. Ik ben blijblijblij met de prachtige plantenboeken. Straks naar buiten en de sla voor vanavond uit de berm trekken ;)

Anyway…

Ik zit nog steeds met de laptop voor mijn neus. Ik doe hem maar weer eens dicht en ga naar buiten. Want dat is toch leuker. Maar nog eerst even dit artikel lezen ;)

You become more acutely aware that industrial culture has replaced craft with efficiency, distinctiveness with standardisation, aspiration with ambition, rootedness with transience, contentment with progress, attentiveness with speed, and the natural rhythms of life with tight schedules. This manifests in the everyday – how we eat, build dwellings, even our erotic lives. Nothing is sacred in industrialism’s insatiable need for speed.

Advertenties