Non attachment parenting.

Toen we ons eerste kind kregen, wist ik weinig van kinderen. Ik was niet zo’n bewuste moeder die alles al wist. ‘We zien wel hoe het loopt’ dachten man en ik. Dus toen mijn dochter niet in de draagdoek wilde, was dat okee. Toen ik haar met geen mogelijkheid aan de borst kreeg was dat niet leuk, maar ik zag het ook niet als een faal want ik had gedaan wat ik kon en gaf met veel plezier de fles. Na zes weken sliep ze ook veel rustiger op haar eigen kamer, naast die van ons.

De jongen en AP

Toen de jongen geboren werd, las ik over attachment parenting. Dat klonk logisch: altijd je baby bij je, lang borstvoeding geven, tegemoet komen aan de behoeften van je baby… Ik droeg en voedde de jongen en we waren blij.

Tot ie een maand of zes was. Hij nam een slok melk en draaide vervolgens zijn hoofd om Andere Spannende Dingen te gaan bekijken. Zonder eerst los te laten natuurlijk. Dat gebeurde ongeveer 40 x per voeding, ook in een donkere slaapkamer. Hem in slaap krijgen werd ook steeds lastiger. Dat ging alleen nog door hem in slaap te voeden en lang bij hem te blijven. Omdat ik nog 3 a 4 dagen in de week werkte en een dochter van net twee had rondlopen, kostte me dat bergen met energie. (maar dat doet het ook zonder baan en ouder kind). Exit borstvoeding.

De derde en AP

Idem met de derde. Ze was 1,5 toen we verhuisden en omdat ze onrustig was door de veranderingen sliep ze bij ons in bed en voedde ik haar in slaap. Tot ik het echt niet meer vol hield. Het is zo vreselijk vermoeiend om te emigreren, voor drie kinderen te zorgen en ook nog eens nauwelijks te slapen omdat het kind bijna de hele nacht door moet worden gevoed. Terwijl ze in Nederland al probleemloos in haar eigen bed sliep, zonder nachtvoedingen.

Vasthouden aan de ideologie

Ik las op fora over moeders met hetzelfde probleem. Op, op, op van het dragen en het voeden maar wanhopig vasthoudend aan het idee dat dat het beste is dat je je kind kan geven dat het hele gezin er onderdoor gaat. Mama doodmoe, papa slaapt misschien wat beter maar loopt zich ook het vuur uit de sloffen (en lijkt chr)nisch ondergewaardeerd te worden, wat ie ook doet=, te weinig tijd voor eventuele andere kinderen, laat staan voor jezelf.

Doorgaan, vooral doorgaan! 😉

De oplossing? Die is er niet, behalve doorgaan op het ingeslagen pad. Het moet!

AP-kindjes doen namelijk alles beter dan niet AP-kindjes. Alles? Ja, alles.

Als je er een kanttekening bij plaatst, dan staat er een leger klaar van moeders die je met alle liefde een schuldcomplex aanpraten omdat je toch die fles of een half uurtje gejammer verkiest boven eindeloze doorwaakte nachten of een kinderwagen boven een draagdoek.

‘Weet je wel dat een kind dan precies in de luchtlaag ligt met de hoogste concentratie uitlaatgassen?’

‘Weet je niet dat kinderen die melkpoeder krijgen, later domme, obese, suikerzieke kwietjes worden?’

En oh ja, die mensen die hun kind gewoon even laten brullen omdat maandenlang dag en nacht als melktap fungeren slopend is, dat zijn monsters jonguh!

Laten huilen?

We hebben bij alledrie de beslissing genomen om het in slaap voeden vrij rigoureus af te kappen. De eerste avond was er drie kwartier mopper, gevolgd door 7 uur zoete slaap. De dag erna was er 10 minuten mopper, gevolgd door 11 uur slaap. De dag daarna was het moppermopperzzz…zzz…zzz…

En hadden we makkelijk slapende kinderen, eigenlijk altijd.

Trauma omg!

Volledig getraumatiseerd omdat ze helemaal hulpeloos alleen in hun bedje hadden gelegen, niet begrijpend waar warme zachte mama was en niemand die er op reageerde en oh en ah en wat zielig en welk zoogdier laat nu zijn jongen alleen, dat doe je toch niet…

(nee, ik vind niet dat slaaptraining een goed idee is. zeker niet bij hele kleintjes. als ze overstuur raken of echt zielig zijn laat ik ze uiteraard niet liggen. maar he, ik ben de moeder van mijn kinderen. ik ken ze.)

Of niet?

Ik denk dat het voor iedereen, niet in de laatste plaats voor het kind zelf, heel erg fijn is om na een tijdje de nacht door te kunnen slapen.

Soms is een idee mooi maar werkt het in de praktijk niet.

De Afrikaanse en Japanse mama’s dan?

Misschien zouden die Afrikaanse draag- en samenslaapmama’s waaraan de ‘scene’ zo’n voorbeeld neemt niets liever doen dan gaan werken zonder kind op hun rug, of niet gaan werken maar evenmin de godganse dag met de baby sjouwen.

Ja, in Japan slapen ze ook samen maar daar slaapt zelfs oma op de slaapkamer van het gezin omdat het onroerend goed zo duur is dat men hypotheken afsluit die van generatie op generatie overgaan. Dan is een kinderkamer onbetaalbare luxe, letterlijk.

Borstvoeding is te verkiezen boven melkpoeder. Maar niet tegen elke prijs. Ik waagde het op een forum eens iets positiefs te schrijven over flesvoeding. Want melkpoeder is namelijk briljante babyvoeding als je bloed, zweet en tranen hebt vergoten maar borstvoeding lukt niet.

Ja, ik was erg onwetend. De hooivorken kwamen nog net niet door mijn beeldscherm heen geprikt. Merde, wat een agressie. Alsof ik het kind glycol had gevoederd joh. Het leken me niet de mensen die zelf heel goed in hun vel zitten, die zo reageerden.

Het melkpoedergevoederde  draagdoekweigerende kind eet overigens alles, praat als brugman, spreekt vloeiend Noors en Nederlands en leest Engelse boeken, is volgens de tests hoogbegaafd en oh ja, ze slaapt nog steeds bij ons in bed, zo af en toe.

Een trauma lijkt ze niet te hebben van het ‘gebrek’ aan hechting. Misschien zijn er gewoon meer manieren om je kinderen veilig te hechten dan met borstvoeding, babydragen, bij elkaar slapen en de rest van de b’s?

Non attachment parenting

Nee, doe mij maar non-attachment parenting: je niet nodeloos vasthouden aan een ideologie of je eigen idee van hoe het zou moeten zijn, maar kijken waar je kind en jijzelf het goed op doen. En daar zijn duizenden manieren voor, en niet maar een.

Advertenties

25 gedachten over “Non attachment parenting.

  1. Ik heb drie hoogopgeleide slanke kinderen met wie ik een goede band heb. Ze hebben alledrie flesvoeding gehad en een eigen slaapkamer. Alleen lieten we ze nooit huilen, kwamen altijd troosten en zonodig mochten ze even bij ons in bed.
    Dus prima hoe je het doet.

    Like

  2. Goh, alletwee mn borstgevoede, platgeknuffelde en gedraagdoekte meisjes blijken autisme en een leerstoornis te hebben. Waarschijnlijk heeft hun kleine broertje het ook (borstgevoed, platgeknuffeld door 2 zussen en zn ouders en continu 24/24 uur bij mij geweest tot een paar maand geleden, hij is nu 2,5j)…misschien was mn melk dan toch niet zo goed voor hen? 😉 nee joh, ieder kind is uniek en borstvoeding, flesvoeding, kinderwagen, draagdoek maakt echt niet zo veel uit.

    Like

  3. Voordat ik kinderen kreeg was ik heel vaak in de weer met kleintjes en dat ging meestal prima. Ik dacht dus best goed voorbereid te zijn toen ik zelf kinderen kreeg. Helaas waren beide zoons huilbabies, die niet getroost of geknuffeld wilden worden. Zelfs niet tegen ins aan wilden liggen. Achteraf gezien, hadden ze beiden waarschijnlijk gekneusde schouders oid, want de bevallingen van zoons gingen niet volgens welk boekje dan ook, want mijn zoons hadden erg brede schouders. Dus niks hoofdje en ‘ploep’. Dat was trekwerk.
    Maar goed, draagzak werd door beiden afgekeurd. Ok, dan niet. Box ging ook niet. Oudste wilde me zien, dus zat hij eerst in het wipstoeltje en later in de buggy bij me als ik aan het werk was in huis. Jongste wilde ook niet in de box, want zijn wereld was dan te klein. Ook geen hemeltje bij het ledikant, niet in de kinderwagen. Hij wilde eigenlijk geen baby zijn. Dus probeerden we aan zijn wensen tegemoet te komen. Met een maand of vier lag hij in een slaapzak in een gewoon bed, waar manlief spijltjes omheen gemaakt had. Zoon blij, wij blij. Ik had nog nooit gehoord over die attachment. Ik ben gewoon niet zo van regeltjes van ‘hoe het hoort’.
    Achteraf gezien zijn er best wel wat dingen die ik anders had willen doen. Maar dat houd je vast toch en het zijn leuke mannen geworden. Onze zoons hebben het trouwens heel fijn gevonden dat ze geen ‘papa’ en ‘mama’ hoefden te zeggen, maar dat ze gewoon onze voornaam zeiden. Respect zit hem in hoe je met elkaar omgaat en zoons vonden het fijn dat er zo minder afstand was.

    Like

  4. Haha, ik dacht al toen ik de titel las: huh, dat “non” hoort toch niet bij die theorie? Hier ook 2 flesgevoederde kinderen, zonder enige allergie (terwijl ik er genoeg heb, misschien heb ik het gewoon niet op ze overgebracht 😄), niks te dik en behoorlijk intelligent. En gelukkige ik zonder schuldgevoel dankzij een nuchtere huisarts die vond dat ik beter aan mezelf kon denken (en kind natuurlijk) dan aan die stomme borstvoeding die niet lukte. Lang leve het (toen voor mij nog) internetloze tijdperk, waarin ik dus niet lastig gevallen werd door moedermaffia en het ook niet opzocht. Ik heb altijd zo veel mogelijk op gevoel en verstand opgevoed (en nog) en dat voor een Orthopedagoog…… 😉
    Dit blogje gun ik echt alle kersverse moeders: gewoon (op)voeden met veel liefde, nuchterheid en verstand……en lief blijven voor jezelf!

    Like

  5. De borstvoedingsmaffia… Ja die moet je niet tegen je hebben. Ik heb ooit de opmerking gegeven aan zo’n dame: u kunt makkelijk praten, maar ik kan geen borstvoeding geven. Kreeg ik te horen dat ik vast niet genoeg mijn best had gedaan… Ehh het doet het gewoon niet. Je kinderen laten weten dat je er voor ze bent zorgt volgens mij voor de blije kinderen. En laten huilen is ook niet mijn stijl. Alleen die van bijna twee kan heel boos worden en uitrazen is het enige wat werkt (hij wil alles zelf doen en dan kan hij het niet). Hoe doe jij dat bij Toetje of heeft zij daar geen last van?

    Like

    1. Onbegrijpelijk he? Nu mislukt het ook vaak door verkeerd advies van ‘professionals’, ik kan me daar soms ook wel over opwinden maar zulke opmerkingen, dat is echt schandalig. De meeste mensen gaan zo makkelijk voorbij aan verdriet of schuldgevoel dat vaak achter het besluit te stoppen met borstvoeding zit.

      Toetje is ook zo’n blaaskaak af en toe. Soms kan ik haar oppakken en bedaren maar vaker niet. Dan moet ze maar even in haar eigen sopje gaar koken hoor.

      Like

  6. Ik herken die kritiek van legers moeders helemaal niet. Ik zit wel eens op het d&v forum en heb zelf een heel eclectische mix van opvoedingsstijlen langs zien komen. Mijn oudste kreeg flesvoeding, de andere twee borst. Dragen hou ik niet van. En nooit vervelende opmerkingen gehad.

    Like

  7. Ja! Ik weet precies welk forum en welke types. Ik las altijd die berichtjes van de mensen die het langst op dat forum rondhingen, zich werkelijk verdiept hadden in de hele theorie en die echt veel verstand hadden van borstvoeding omdat ze bijvoorbeeld lactatiekundige waren of vrijwilligster bij zo’n borstvoedingsclub. De rest van de berichten zag ik als ruis van mensen die een bord voor hun kop hadden. En hormonaal en labiel als ik was, hechtte ik daar zoveel waarde aan toen de kindjes nog maar hele kleine baby’tjes waren. Toen ze ouder werden, ging ik meer mijn eigen pad volgen. De drager is praktisch en zeker in het begin is zo’n mini in de draagdoek heel fijn vond ik. Qua borstvoeding….och, twee van de drie zeker een jaar gevoed, ik ben heel tevreden. Ik vond het hele verdiepen in bevallen, borstvoeden en dragen vooral ook een soort begin van kritischer denken en in het leven staan. De professionals weten niet altijd wat het beste voor je is.
    Ik kan me verder nog al te goed herinneren hoe doodvermoeiend het was met dl2 en dl3. Man, die bleven maar wakker! Overigens nu prima slapers.

    Like

    1. Hoi, je moet je alleen wat aantrekken van diegene die je lief zijn, die hebben het beste met je voor! Zelf ben ik een gezond flessekind uit 1966 en heb lage suiker en cholosterol en goed ijzer gehalte in mijn bloed. Mijn kinderen heb ik met veel gemak elk 5 of 6 jaar gevoed en zijn ook gezond. Volgens mij moet je ALTIJD doen waar jullie je ZELF goed bij voelen! Een garantie zit nergens op, gewoon doen wat goed voelt.👍🏼

      Like

  8. Je moet doen waar jij en je kind je goed bij voelen!!! En inderdaad ook aan je eigen behoeftes denken, want totaal op en uitgeput rondlopen omdat je jezelf vergeet daar heeft niemand iets aan.

    Like

  9. Ben het wel met je eens, vind het alleen heel jammer dat moeders soms zo onzeker zijn, kindje ook onrustig, het advies krijgen met de BV te stoppen omdat dat teveel stress geeft, maar dan blijkt het kind met fles net zo onrustig en huilerig te zijn, en dan alle soorten voeding op het arme kind uitgeprobeerd worden, niks helpt, en de ouders worden alleen maar wanhopiger. Dan was een goed advies over BV van een deskundige heel wat waard geweest, en had er gelijk naar een andere oorzaak van het gedrag van het kindje gekeken kunnen worden.

    Like

    1. Ja precies! Ik vind dat ook zo zonde, dat ook bij verloskundigen en kraamverzorgenden vaak echt te weinig kennis is van borstvoeding en dat het huilen en de onrust van alle dingen, dan van de borstvoeding zou komen.

      En niet van krampjes omdat de voeding van de moeder alles behalve optimaal was, wat schade van een vacuümpomp of andere dingen bij de geboorte, onrust omdat elke dag door 15 man kraamvisite worden opgepakt etc…

      Zorg van een lactatiekundige zou helemaal gratis moeten zijn en beschikbaar voor iedereen.

      Liked by 1 persoon

  10. Ik heb genoten van de borstvoeding bij jongste zoon. Helaas was ik erg ziek door nare tumor, maar de borstvoeding troostte mij zeer. Na 4 maanden moest ik een heavy operatie ondergaan en daarom moest ik stoppen met de BV. Door de stuwing was ik eigenlijk zieker dan van de operatie. Na een week (!) is er een lactatiedeskundige bij gehaald, die 2 liter melk bij mij afkolfde. Dat luchtte op. Zij zei toen ook dat als ik gelijk na de operatie was gaan kolven, ik na 10 dagen weer “schone”melk had gehad. Maar nu was het dus te laat, zo jammer!
    Hij is nu een bonk van 16 en we genieten erg van het leven. Mijn devies de laatste tijd is: Laat het rusten en geniet.

    Liked by 1 persoon

  11. Er ontbreekt wel vaak iets op die fora: common sense.
    Voor mij is een lifesaver een boek over huilen geweest van Aletha Solter. Zij zegt dat huilen (met iemand er bij) een basisnood is. Bij mijn oudste was ik doodsbenauwd voor huilen en wiegde en voedde ik me een ongeluk. Hup, borst er in, alles om hem niet te laten huilen. Kort na de geboorte van de 2e las ik het boek de taal van het huilen. Toen ze 9 dagen oud was en erg fussy, (ondanks volle buik, schone luier en dicht bij mama) heb ik haar laten huilen in mijn armen.
    En man man man, zat er zelf ook tranen met tuiten bij te huilen, ik trok het totaal niet. Maar na een half uurtje, stopte de dochter met huilen, keek helder en blij om zich heen en was totaal opgeklaard.

    Wow! Ik was echt bekeerd. Ik huil zelf sindsdien makkelijker, laat het ook toe en dat kan echt opluchtend zijn. Ik huilde vroeger echt nooit en slikte het ook altijd in.
    Mijn dochter sliep tot 1,5 bij mij in bed en is daarna probleemloos naar haar eigen kamer gegaan. Ik sta nu veel positiever t.a.v. negatieve emoties, benoem ze meer en laat ze er zijn. Ze mogen boos en verdrietig zijn zo veel ze willen, dat hoort er net zo goed bij. En als je het niet afblocked, duurt het vaak korter dan als je probeert (in een winkel ofzo) om het te sussen.

    Liked by 1 persoon

    1. Wat mooi gezegd. Ja, babies en kinderen hebben ook gevoelens en kunnen die niet anders uiten dan door te huilen of bepaald gedrag te vertonen, en zijn zichzelf daar totaal niet bewust van. Geld ook voor ons ‘grote mensen’.

      Like

Zeg het eens?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s