Alles netjes: buiten.

Van binnen is het huis doorgaans redelijk netjes, maar buiten: niet altijd. Dat komt vooral door de man en kinderen, natuurlijk ;)

We hebben sowieso zes fietsen buiten staan. Vier stepjes. Een kist met glijplanken voor in de de sneeuw, een compressor, een dakkoffer en een optimistje. Dat stond eerst in een garagetent, die helaas totaal onstormbestendig was en toen we hem voor de derde keer in het allerholst der nacht moesten afbreken omdat hij letterlijk door de tuin rolde (leuk, wonen aan zee + storm) gaven we hem weg aan iemand met een tuin hopelijk meer in de luwte.

Het is makkelijk om allerlei onzin te verzamelen rond het huis. Een te kleine fiets, een paar altijd handige planken, bloempotten en al die andere dingen. Een extra vaatje benzine en diesel (enorm handig als je bootje stil valt terwijl je naar zee afdrijft) en een extra gasfles. Doe daarna een wat ongemaaid grasveld (want bloempjes en bijtjes), onkruid tussen de tegels en een berg in een hoekje gewaaide bladeren en het ziet er niet uit.

Een paar weken geleden ben ik uren bezig geweest om het netjes te krijgen. Gras en mos tussen tegels vandaan, alle rondslingerende spullen in de kas en wat niet meer nodig was, klaar voor de stort, kliko of houtkachel.
Grote dingen staan op een pallet met een dik zeil eroverheen. In de tuin staat alleen nog de trampoline en beneden alleen nog de fietsen. En het vogelhuisje en voersilo’s. Speciebakken met uitgebloeide bloemen zijn leeggemaakt en staan ook in de kas te wachten op warmer en zonniger tijden. Kleine bloempotten zijn weg: te veel werk met water geven in de zomer.

En nu is het absoluut aangenamer om hier aan te komen rijden of lopen. Het is echt niet spic en span, want die enorme ruimte netjes houden is goed een dagtaak zo lang er nog dingen groeien maar het is netjes en opgeruimd, zeker voor Noorse begrippen ;). Dat het huis van de zomer strak in de lak is gezet, helpt ook mee.

We worden nog wel eens nette mensen.

Haha.

 

Advertenties

Alles netjes: kinderen.

Heb je dat wel eens, dat je alles zat bent, van je te platte schoenen tot de afgeragde afwasborstel en van meurende was tot het feit dat je geen portemonnee hebt? Van het feit dat je peuter een te grote mond opzet tot elke avond het gezeik over het avondeten? Wel, ik had dat.

Van alles moest anders. Misschien omdat de ergste ‘tropenjaren’ met de kinderen achter me liggen. Elke keer denk ik dat dat zo is, maar als ik zo nu en dan een paar uur voor mezelf heb, denk ik al dat ik een baan moet gaan zoeken omdat ik ‘niets’ te doen heb. Dat ik na die paar uur weer een uur bezig ben met kinderen hun huiswerk laten maken, wat boodschappen moet doen, kleintjes uit de barnehage moet halen, eten ga maken, de keuken kuisen en kinderen op bed leggen vergeet ik voor het gemak even ;)

Anders opvoeden: strenger.

Toch heb ik het idee dat alles makkelijker wordt. Ik ben minder toegeeflijk (minder makkelijk-op-korte-termijn) en dat scheelt veel. Ik ben iets strenger en tolereer minder gezever.
De kleinste twee wilden steeds vaker in ons bed slapen en Fietje begon te huilen als ze boven moest slapen. ‘Aah nou, kom maar beneden liggen dan’ want aan het einde van de dag heb ik echt geen zin in huilende kleuters. Met als gevolg dat ze ook in de loop van de nacht, als ze inmiddels weer in haar eigen bed lag, vaak naar beneden kwam. Ik heb haar een paar keer weggestuurd. De eerste keer huilde ze, de tweede keer zuchtte ze eens voor ze zich omkeerde en de derde en laatste keer kwam ze alleen nog omdat ze moest plassen. Ik slaap heerlijk en zij ook.

Ook gezeur over het eten tolereer ik niet meer. Ze moeten opeten wat op hun bord ligt en eten ze het niet, dan krijgen ze niets anders. Een keer mekkeren dat het niet lekker is, is een waarschuwing en de tweede keer is op de gang eten en een preek dat ze blij moeten zijn dat er eten is en de kindertjes in Afrika die er dolblij mee zouden zijn.Het is een stuk effcienter dan uitleggen dat ik probeer voor iedereen zo lekker en gezond mogelijk eten te maken en blahdieblahdieblah.

Ik heb de kinderen nooit geslagen, behalve een tikje op een handje dat voor de vijfde keer naar een koffiekopje op tafel gaat en een tikje terug als ze mij sloegen (in die fase als ze een jaar of anderhalf zijn en zulke dingen proberen).
Maar de derde was zo aan het klieren tegen broer en zussen. Aan benen hangen, bovenop anderen klimmen, dingen zeggen om de anderen te ‘triggeren’ en ze wilde maar niet stoppen. Ik heb haar toen verteld dat ze de volgende keer een tik van me kreeg. Die kreeg ze, hetzij een kleintje met de waarschuwing dat het de volgende keer een grote zou zijn. Ze blijft al twee dagen van iedereen af en ik had het veel eerder moeten doen omdat elke andere aanpak gewoon niet werkte. Het is ook leuker voor haar zelf als de anderen graag met haar spelen in plaats van buitensluiten.

Beleefdheid

Groeten, bedanken en ‘mag ik ‘in plaats van ‘ik wil’ moesten ze (uiteraard) altijd al maar het gebeurde niet altijd. Verlegenheid van een kind, het feit dat ik een ander muitend kind moest vangen / redden / troosten, mijn eigen idee van ‘volgende keer beter’…. Het schoot er dus wel eens bij in. Ook hiervan maken we een gewoonte dit altijd te doen. Het scheelt dat ik mijn handen niet meer zo letterlijk vol heb en dat zelfs die kleinste nu dingen aan haar verstand te peuteren zijn. Ik doe iets niet voordat ze het netjes hebben gevraagd en nu weten ze dat en vragen ze consequent: mama mag ik / mama wil je… etc.

En verder hebben we een regels en verboden die het leven prettiger maken. Niet meer springen op de bank, niet op het aanrecht zitten tenzij we taart bakken, niet naar buiten zonder gekamde haren en schone kleren en als ze hun rommel niet netjes opruimen roep ik ze desnoods uit hun bed. Kamer opruimen voor we gaan ontbijten in het weekend. Vuile kleren in de badkamer en niet achter het bed, op straffe van naar school zonder het betreffende soort kledingstuk.

Leggetid!

Verder gaan de kleintjes om kwart voor zeven naar bed, de oudsten tussen half 9 en 9 van zondag tot donderdag.

Onze kinderen zijn uiteraard allemaal anders. De oudste was vanaf haar geboorte al een ‘modelkind’ De tweede heeft wat meer uitleg en tijd nodig tot hij het doorheeft. De derde is zo lief tegen mij maar verder nogal een rebel. De vierde is een eigenwijze druif. Wat bij de eerste werkt, werkt bij de derde totaal niet en de vierde is geen baby meer en ook van haar mag wel wat verwacht worden maar soms ben ik wat traag met dingen opmerken ;)

Deze duidelijke regels (en consequenties als ze er peop aan hebben) zorgt dat ze zich echt beter gedragen. Hierdoor vind ik het leuker om dingen met ze te doen. Hierdoor slapen ze beter en zijn ze beter gehumeurd, met name de jongste. En ik dus ook, want kinderen die zeuren zijn slechter voor je humeur dan op maandagochtend je koffie koud laten worden en vervolgens naar buiten lopen zonder sleutels en met je nieuwe witte gympen per ongeluk in een stiekem heel diepe plas stappen.

Niet dat ze hiervoor onaangename kinderen waren. Ik krijg zelfs geregeld te horen (van vreemden) dat het van die leuke rustige kinderen zijn die zo leuk met elkaar zijn. En dat zijn ze ook. Soms ;)
Het zijn meer de puntjes op de i en de huislijke aangelegenheden waar ik wat strenger op ben maar uiteindelijk zijn dat ook de dingen die elke dag en soms zelfs meerdere keren terugkomen en de dingen die juist daarom gewoon glad en goed en fijn moeten verlopen.

 

Opeens heb je het: je wordt conservatief ;)

our-generation-is-becoming-so-busy-trying-to-prove-that-30462676Tot ik 25 was, wilde ik absoluut geen kinderen. En toen opeens (letterlijk opeens) wilde ik ze wel. Ah, biologie. Toen ik 27 was, besloot ik fulltime voor ze te willen zorgen en toen ik 29 was ben ik dat ook gaan doen.

Ik wilde ook geen groot gezin. Een of twee kinderen. Maar na de tweede wilde ik best nog een derde en na de derde nog een vierde. Die laatste twee zijn niet gepland maar waren ongelofelijk welkom, zoals je dat dan zegt. Ze zouden er toch wel gekomen zijn.

Traditioneel: Ja. En ik zou het niet anders willen.

Het is in deze tijd natuurlijk not done om je door je man te laten onderhouden. Dat dit ‘onderhouden’ een wisselwerking is tussen die twee mensen, komt bij veel ‘feminstes’ niet eens meer op.

Feministes dreigen graag met het argument van echtscheiding tegen vrouwen die niet werken. ‘Je moet werken want stel je dat je man je in de steek laat.’

Ik denk dat het gehaaste, statusbeluste leven en het egoisme redenen zijn dat veel mensen uit elkaar gaan. ‘Niet goed genoeg voor mij’ en de partner wordt net zo makkelijk aan de kant gezet als een bankstel in de verkeerde kleur. En dat geldt voor mannen én vrouwen maar volgens de statistieken zijn het doorgaans de vrouwen die een echtscheiding initiëren. Natuurlijk, als je getrouwd bent met een klootzak (m/v), kan je daar maar beter vanaf zijn. Maar ik kan me niet voorstellen dat in de helft van de gevallen de partner daadwerkelijk zo’n klootzak is dat er gescheiden moet worden. Zeker niet als er kinderen zijn.

Het is misschien makkelijk praten als je een fijn huwelijk hebt maar ik denk dat een poppenkast opvoeren voor de kinderen beter voor ze is dan een scheiding en ouders die het eigen geluk achterna rennen en aan nieuwe partners -al dan niet met eigen gezin- beginnen. Maar dat hangt af van de situatie, uiteraard.

Voor ons is ons gezin het belangrijkste. Ons als ‘ook voor de man’: een fatsoenlijke man laat zijn gezin niet in de steek.

‘Blije mama, blij kind’ zeggen vrouwen als ze de sleur van het opvoeden ontvluchten en het kind naar BSO of KDV doen. Ik denk dat je die sleur grotendeels zelf creëert, maar vooruit: iedereen is anders.
Ja, kinderen zijn beter af met een gelukkige moeder dan met een die depressief op de bank zit maar ik vind deze insteek egoïstisch.

Ik draai het liever om. Blij kind, blije moeder. Ik vind dat ik als moeder mijn leven om dat van mijn kinderen moet organiseren en niet andersom. Niet om er verwende prinsesjes van te maken maar omdat ze het recht hebben om in een fijn huis te komen na school, om gezond eten te eten en de aandacht te krijgen die ze nodig hebben. Ik vind dat ik dat het beste kan doen op de manier die ik nu doe. (En hoe anderen dit doen, moeten ze zelf weten. Echt.)
Hun kindertijd is maar zo’n kleine, maar enorm belangrijke periode in hun leven en feitelijk ook in dat van mij. Te belangrijk om me in een eeuwige spagaat tussen werk en thuis te bevinden.

Ik weet dat niet iedereen die mogelijkheden heeft en ik heb enorme bewondering voor vrouwen die zelf voor hun inkomen en hun kind(eren) zorgen, of hard werken om het inkomen te verdienen dat je gewoon nodig hebt voor een waardig bestaan zonder constante stress om rekeningen en zulks.

Er wordt vrouwen verteld dat ze overal recht op hebben. En natuurlijk moeten vrouwen dezelfde rechten als mannen hebben als het gaat om mensenrechten. Duh. Maar ‘je kan niet alles hebben.’

Wat vrouwen willen….

Vrouwen willen iemand die ze gelukkig maakt. Iemand die ze laat lachen. Iemand bij wie ze hun verhaal kwijt kunnen. Iemand die ze begrijpt. Een man met een goed inkomen, een goed uiterlijk (mannelijk maar geen Conan the Barbarian) en een vriendelijk karakter. Hij moet minstens de helft bijdragen aan het huishouden en de zorg voor de kinderen.

Dat is een nogal eenrichtingsverkeer. Ik hoor vrouwen nooit zeggen dat ze een man willen om mee lachen want mannenhumor…. dat is vaak zo grof en kwetsend en dat willen we niet horen.  Een man met wie ze economisch krappe tijden willen kunnen doorstaan. Een man om een verbindtenis aan te gaan waarin ieder zijn eigen aandeel heeft, in plaats van dat onhoudbare ’50/50′ met alles en het kasboek ervan nog net niet in de hand.

Vrouwen willen vaak ‘alles’. De leukste man is niet goed genoeg en een carriere baan is hun topprioriteit. Dan ben je zelfstandig en onafhankelijk. Een vrouw van de wereld.

Ja, dan ben je onafhankelijk. Hoera.

En dan? Dan klagen ze dat alle leuke mannen ‘ingenomen’ zijn als op hun vijfendertigste niet meer hebben dan hun baan en dat dus niet ‘alles’ blijkt te zijn. De mannen die ze ontmoeten, zijn volgens hen ‘bang voor hun afhankelijkheid of hun intelligentie.’ Hihi. Right. Zit je daar met je geld op de bank. Of in je kledingcast, a la Carrie Bradshaw.

Mensen zijn kuddedieren. Vanaf het onstaan van de mensen tot amper honderd jaar geledne was die nu zo bejubelde onafhankelijkheid een zeker doodsvonnis, zeker voor vrouwen en nog zekerder voor vrouwen met kinderen. Het is nogal logisch dat het erin gebakken zit, qua overleving van de soort. Je biologie verander je niet, je antieke hersens evenmin.

Waarom is onafhankelijkheid nu opeens de heilige graal? En het vreemd vinden dat we het nooit echt bereiken. Dat ligt natuurlijk aan de omgeving, aan mannen met hun patriarchie ;)

Zo makkelijk is het.

Eenzaamheid is verschrikkelijk, voor de meesten van ons. Mensen die nooit kinderen wilden, klagen op hun zestigste dat het leven eenzaam is, ondanks hun vrienden.

Eenzaamheid is een groot probleem in onze maatschappij en in alle lagen, ook bij twintigers en dertigers. Doen we dan niet met zijn allen iets verkeerd? Is nog meer streven naar zelfstandigheid en onafhankelijkheid echt de oplossing van dit probleem?

De vrouwen met volledige baan en kinderen, die ploeteren om alles rond te breien. Ook al hebben ze geweldige mannen. Zo lang alles goed gaat, lukt het net maar is er een kind ziek, een vaatwasser kapot en geen monteur om direct een nieuwe aan te sluiten, dan knapt er iets en is het de man die de wind van voren krijgt en niet de veeleisende baas of de irritante collega. (en de kinderen die met paracetamol in hun kont naar de opvang worden gestuurd)

Ik ken meerdere hardwerkende en ‘onafhankelijke’ vrouwen die om de haverklap bij de huisarts zitten met onverklaarbare klachten en wee de ouderwetsche huisartsch die suggereert dat het overbelaste schema van moeder hier grotendeels debet aan is. Andere huisarts, op grond van vrouwonvriendelijke uitspraken!

Ja maar….

Ik wil benadrukken dat ik het een goede zaak vind dat vrouwen de vrijheid hebben om te werken, om zelfstandig ondernemer te worden en al die andere rechten die we dankzij dappere vrouwen hebben gekregen.
Maar je moet niet het ene keurslijf (verplicht thuis voor man, kind en huis) willen inruilen voor het andere (verplicht werken en verplicht je kinderen op de opvang en je huishouden uitbesteden).

Je hoeft je mede-vrouwen niet -al dan niet uit naam van Aletta Jacobs en de haren- voor huismuts of voetveeg uit te maken omdat ze een andere keuze maken en of ze zichzelf hiermee echt zo veel kwetsbaarder maken als soms wordt beweerd, moet worden bezien. Ik denk van niet.

Iedereen kan zelf besluiten hoe het leven in te richten en eventuele kinderen op te voeden. Ik snap dat lang niet iedereen zit te wachten op kinderen of een partner. Ieders goed recht, net als kiezen voor een baan, kinderopvang en alles wat erbij hoort.

Maar het dédain voor traditionele gezinnen en de mate waarin veel zelfbenoemde feministes en zelfs overheden nieuwe rollenpatronen proberen creëeren door het oude uit te kotsen, dat staat me enorm tegen.

Ik ben trots op de keuzes die ik maak en de manier waarop we ons leven leven en onze kinderen opvoeden, ondanks dat het lijkt alsof ‘iedereen’ dat voor gek verklaart.
Ik weet dat er veel meer vrouwen zijn die wel voor een traditioneler leven willen kiezen maar het nauwelijk durven omdat dat nu eenmaal niet de huidige norm is. Ik zou zeggen: kies voor het geluk van je gezin en dat van jezelf, ongeacht wat anderen ervan vinden.

 

Gisteren zat ik een leuk berichtje te typen over het fenomeen ‘SAHW’: Stay At Home Wife. Niet moeder, wife. Een tijdje geleden plaatste ik een linkje naar een dergelijk blog en dat was meteen het meest aangeklikte linkje van die maand. Ik had veel schik in het schrijven van een blogje dat de huidige tijdsgeest nogal tegensprak maar toen hoorde ik gestommel en daar waren de buren met een thermosbeker wijn (we zitten altijd buiten en koude rode wijn is niet lekker ;)) en een tas vol blikjes bier. En nu had ik geen inspiratie meer om erover door te zaniken.

Gisteren was het bijna zomer, vandaag stormde het en we gingen naar zee om de golven te kijken. Dat is best spectaculair omdat er zo veel scheren net onder water liggen waar golven op kapot slaan.

De oudste twee hebben hun intrek genomen bij een ander gezin, in elk geval overdag. Lekker rustig ;)

Maar ik heb wel linkjes. Op donderdag al.

Eerst nog maar eens The Dark Mountain Manifesto.

The last taboo is the myth of civilisation. It is built upon the stories we have constructed about our genius, our indestructibility, our manifest destiny as a chosen species. It is where our vision and our self-belief intertwine with our reckless refusal to face the reality of our position on this Earth. It has led the human race to achieve what it has achieved; and has led the planet into the age of ecocide. The two are intimately linked. We believe they must be decoupled if anything is to remain.

Shell en hun lobby op basisscholen. Waarom fossielvrij onderwijs belangrijk is en wat je kan doen. Grote bedrijven horen niet op scholen, peuterspeelzalen, universiteiten. Simpel. (wel, niet zo simpel volgens de Nederlandse regering)

Je kan ook de petitie tekenen: HIER!

Microplastics in mosselen langs de hele Noorse kust. (noors) De kunststof deeltjes die gevonden worden zijn echter niet van de gewone kunststoffen, maar van viscose. Wat de gevolgen hiervan zijn, is nog niet bekend.

Ja, genoeg over aardoliegerelateerde ellende.

Wat het kost om een populaire instagrammer te zijn. Voor uw dagelijkse *huh?*

Natuurwijze: alles op zijn tijd. Gun jij jezelf de tijd?

Over misleidende informatie over de meningokokkenvaccinatie.

Oh, de visserstruien, ruana’s, poncho’s en alle dingen van deze winkel. Huisgemaakt van lokaal betrokken Ierse wol.

Just Be.

En leuke filmpjes ;)

Dat kost weer een volger of vijf, hehe.

En eten, dat deden we ook.

Deze salade, die is zo ongelofelijk lekker! Ideaal als je een zak tomaten in de koelkast ondekt die hoognodig opgemaakt moet worden.

Deze soep is ook heerlijk. En vegan, tenzij je vindt dat uien in roomboter moeten worden gebakken. Maar dat mag de pret niet drukken.

Ik had een grote zak limes gekocht voor 10 kronen. Ik maakte (onder meer) lime curd ermee. Zo. Lekker. En heel eenvoudig. Let op dat je het vuur steeds laag houdt, anders gaat je ei stollen.

Fijn weekend voor straks.

Winterklaar huis.

Beetje voorbarig? Gisterennacht vroor het, vandaag was het weer 16 graden. Maar toch: de winter komt eraan. Echt!

Haardhout

Vorige zomer kochten we vijf pallets hout. Het hout hebben we opgestapeld onder de houten steiger om het huis liggen. De afgelopen (lange, koude) winter hebben we twee pallets gebruikt, tussen september en mei. Het najaar is nu mild en droog. Ik heb vandaag voor de vijfde keer de kachel aan.

In de lente en zomer is het makkelijk aan relatief goedkoop droog hout te komen. Er zijn veel lokale facebookgroepen voor aanbiedingen, maar ook finn.no en aanplakbiljetten op houten palen en brievenbusafdakjes zijn goede plekken om betaalbaar hout te vinden als je niet je eigen bos hebt.

Warmtepomp / houtkachel

We gebruiken de houtkachel als hoofdopwarming in het hele huis, maar ik zet wel de warmtepomp op 16 graden op koude dagen. Dan koelt het niet zo enorm af in de nacht of als we weg zijn, en het is ook fijner voor het tropisch aquarium van de man.

Eigenlijk verwarmen we alleen de woonkamer :)

De keuken is, als we niet aan het koken zijn, al een paar graden kouder dan de woonkamer en boven is het zo koud als je zou verwachten in een huis aan de Noorse kust met betere maar alsnog niet geweldige isolatie zonder kachels. Alleen in de badkamer is een piepklein kacheltje. En vloerverwarming want het is hier gebruikelijk om je badkamer constant tot 39 graden celcius op te stoken, ondanks dat je per saldo twee minuten per dag op die vloer staat. Raar!

Het nadeel van de houtkachel vind ik dat het lastig te reguleren is. Het is of koud of loeiheet, hoewel dat met nieuwere modellen misschien makkelijker in te stellen is. In elk geval hebben we met zuinig stoken nog genoeg hout voor twee winters.

Gordijnen

Ik houd niet zo van gordijnen en helemaal niet van dichte gordijnen. Het voelt zo opgesloten! Juli is de enige maand dat ik ze met plezier dicht trek tegen vliegen, geluid, brandende zon, toeristen en andere narigheid. Maar ik heb ze toch weer opgehangen wegens zuunig en het tegengaan van lichtvervuiling.

Er verdwijnt ook echt veel warmte via ramen en deuren en we hebben al tochtband geplakt.
Daarom overweeg ik ook om dikke gordijnen voor de voordeuren te hangen. Ja, we hebben er twee: de decadentie ten top ;)

Matten.

Verder hebben we twee droogloopmatten en moet iedereen zijn schoenen daarop uitdoen. Dat scheelt een boel viezigheid in huis. (gelukkig weten we andere manieren om de boel pekkig te krijgen en de vloer na een dag niet stofzuigen te laten klinken als een cracker)
Je schoenen uitdoen bij binnenkomst is gebruikelijk hier. In Nederland lijkt het dan alsof iemand zich net iets teveel thuisvoelt en een dag wil blijven maar mensen blijven of op de mat staan, of trekken hun schoenen automatisch uit. Na een tijdje vind je het vanzelf onbeleefd als mensen met hun schoenen doorstekkeren. Grappig is dat.

Als je alleen op tegels loopt merk je het niet zo maar hier neem je, zeker in deze tijd een half bos tussen je profiel mee.

Rekje boven de kachel

In de winter hebben we de houtkachel meestal aan. Daarboven heeft de man een rail gemonteerd, waaraan kleerhangers kunnen. De beste plek om natte pakken, handschoenen en wasgoed te drogen.

Luchtontvochtiger

Vorig jaar kocht ik een luchtontvochtiger omdat het erg vochtig was in huis en dat werkt perfect. Ik zet hem in de badkamer naast een wasrek en de was is in een paar uur droog voor een fractie van de prijs van de droger.

De ramen zijn ’s ochtends droog en er groeit geen groene smots meer op de kozijnen. Duurdere exemplaren hebben soms ook een ‘kledingdroogstand’. Het voelt boven ook aangenamer als ie aan staat. We hebben de allergoedkoopste en die functioneert prima.

De tuin.

Ook slim: alle rondslingerende meuk uit de tuin halen. Soms ligt er begin november opeens een dik pak sneeuw en om dan nietsvermoedend je nek te breken over bakstenen, schepjes, bloempotten of zulks is niet relaxed. Ook de sneeuwschep staat rechtop op een redelijk sneeuwvrije plek. (tot de kinderen ermee aan de haal gaan en het ding op het moment supreme ergens onder 15 centimeter witte meuk ligt)

Het gras maaien we niet meer, langer gras is fijn voor insecten. Bladeren harken vind ik geen vervelend werkje maar laten liggen is beter voor de bodem. Wat er nog in de kas staat, blijft daar tot de late lente. Waarom zou je een insectenhotel kopen als je gewoon lui kan zijn en je uitgebloeide planten als insectenhotel kan laten fungeren? :)

Textiel & zulks

Verder hebben we de wollen deken weer op bed en bank liggen. En schapenvachten. Een vriendin breide heerlijke wollen sokken voor me. Koude voeten vind ik vreselijk! Net als koude onderarmen en een koude nek. Hu!

Verder kocht ik drie dozen kaarsen, want we branden veel kaarsen deze dagen. Zo veel gezelliger dan ledlampen! Vandaag las ik dat er ook eco-kaarsen worden verkocht, gewoon in de supermarkt.

Ik koop sowieso geen paraffinekaarsen. Dat is niet echt fijn voor de gezondheid. Niet dat je longaandoeningen krijgt van een keer een kaarsje branden, maar aardolievrij is beter, vind ik. Stearine is een restproduct van de intensieve koehouderij. Als het er toch al is, kan je het ook maar beter gebruiken denk ik.

Natuurlijk moet de voorraad met antivries aangevuld. Wat strooizout voor als mijn ouders hier zijn. De kinderen kregen een pyjama. Als het echt koud wordt, vullen we glazen flessen met heet water voor in hun bedjes bij wijze van kruik. We gebruiken de ‘korken’ van ikea, die we ook gebruiken om bier en wijn in te bewaren.

We hebben wel alle doppen vervangen voor doppen van brouwland, omdat de originele doppen van die flessen niet goed afdichten.

En verder….

Ik houd van de winter, van het prachtige licht in deze maanden, van sneeuw en kou en ben intens blij als de dagen weer lengen. Tot half juni, en dan mag het van mij fast forward naar augustus. Maar doordat dat niet kan, heeft juist deze tijd ook zijn extra charme.

Ik heb zin in de winter :)

Eenvoudiger ochtend + kiekjes

Vannacht vroor het en vanochtend scheen de zon al fel toen we wakker werden. Iedereen (hiephoi!) slaapt langer nu de nachten aanzienlijk langer worden.

Ik voel me echt een vreselijke slons als de zon zo naar binnen schijnt, elk stofje heeft een tien maal zo lange schaduw en een margarinefabriek heeft minder vette ruiten (ik ben een keer in een margarinefabriek geweest, dus ik kan het weten* ;))

* serieus. zelfs de trappen waren ervan gemaakt. inmiddels is het van Malaysische eigenaren.

De kinderen bakten en muilden wafels en ondertussen kuisten de man en ik het huis. (de zon was inmiddels iets hoger, dus de ramen waren weer prima). Omdat er thuis niets te doen was en de kinderen tegen elkaar klierden, gingen we naar de bibelcamping. Ja, een bijbelcamping. Torhild noemt het de bibelspanking en dat vonden we erg geestig.
(volgens sommige mensen is het vast een toepasselijke naam aangezien omwonenden nogal gallisch worden van het gezang en gepreek in de zomermaanden juli)

Zoals vanaf praktisch elk punt hier, kan je daar prachtige wandelingen maken. Wandelen is het niet echt, meer klimmen en hopen dat je je nek niet breekt, maar mooi is het zeker.
De kleuren waren wat moeilijk te vatten op mijn telefoon, maar alles was pastelkleurig roze met grijs en wat geel. Schitterend. Een waterig zonnetje erbij…

Het is echt zonde dat toeristen allemaal in de zomer komen en Sørlandet massaal negeren. Voor de toeristen dan, ik vind het druk genoeg zo ;)

Weer thuis deed ik de was en hing die buiten op en las een boek. De man maakte bitterballen. De kinderen wilden wel in bad. Het bad zag er na afloop uit als de snelkookpan waarin het vlees voor de bitterballen was gekookt maar de kinderen waren schoon en dat was het belangrijkste.

Efficiente ochtendroutine

Het was een perfecte dag en een fijne afsluiting van een goede herfstvakantie.

De lunchtrommels, barnehagespullen en ontbijtmeuk staan al klaar voor morgen. Ik heb gemerkt dat het echt enorm veel relaxter is om die dingen in een verloren kwartiertje na het avondeten te doen, dan ’s ochtends vroeg.

Nu maken we koffie en zetten we ons daarmee aan tafel bij de kinderen. Haren kammen, spullen in de rugzak stoppen en met zijn drietjes lopen (of rennen) we naar de schoolbus. Als ik thuis kom, is de keuken alweer glad.

Als de man de kinderen naar de barnehage brengt, haal ik stofzuiger en / of dweil door het huis, ruim wat op, trek bedden recht en dan… ah, rust. Dat duurt nooit zo heel lang, want gemiddeld om half twee zijn ze weer thuis.

De kleintjes hebben ook zin om weer naar de barnehage te gaan. Ze zitten er van 9 tot half 4 en willen dan soms niet eens mee naar huis, dus ik vind het prima ;)

Morgen is een mooie dag om eens flink vooruit te koken en creperende groenten in iets eetbaars om te toveren, want dat schiet er tijdens vakanties makkelijk bij in.

Ik had nog allerlei linkjes, maar die komen in een andere post.

Doei!

Effe snel de tuin doen. *zes uur later….*

Heb je dat ook wel eens, dat je denkt: ‘ik trek even een onkruid uit de grond’ en dat je zes uur, vier zakken vol groenafval en een hernia later denkt: ‘dat heb ik toch maar mooi gedaan!’?

Nee, ik ook niet.

Behalve vandaag.

De zomer was hoewel gruwelijk heet, kurkdroog en gewoon køt als ik er dan toch iets van moet zeggen maar een voordeel was dat we tussen half mei en half augustus het gras één keer hoefden te maaien, in plaats van de gebruikelijke 16.543 keer en dan nog geregeld met een zeis een pad moesten hakken.

Er was ook geen gras, er was alleen een verpieterde gele vlakte.

Alles verpieterde, dus ook elk onkruidje dat zijn kopje boven de aarde uitstak. Maar begin augustus kwamen regen en betere temperaturen en daarmee een explosie van laat zomers groen. O-ver-al.

Mooi om te zien, die veerkracht.

Maar niet in de tuin. Die niet van mij is.

$_83
bron: marktplaats.nl

Ook tussen de tegels. Tussen de tegels achter het huis groeide het onkruid kniehoog. Distels van meer dan een halve meter in omtrek. Ter mijn verdediging: ik kom daar zelden en houd van groen, dus het valt me niet zo op.

Als het mijn huis was zou ik die tegels direct  verwijderen en er plantenbakken of permacultuur-proof kruidencirkels van maken, maar het is mijn huis niet dus besloot ik het wat te fatsoeneren. En dat is het nu altijd: je begint met een ding te kuisen, en voor je het weet ziet wat ernaast ligt er niet meer uit. Et cetera.

Ik heb een schoffel van mijn overgrootvader. Die was tuinder. Werkt verbazingwekkend goed, maar Vroeger maakten ze ook nog Echt Goede Dingen.

Dus vandaag heb ik:

  • het onkruid en mos achter het huis verwijderd
  • en naast het huis
  • naast de tuin
  • langs de grasrand
  • en op het nutteloze betegelde plekje waar de auto staat
  • en bij de achtertuin
  • (praktisch overal terwijl het mijn erf niet eens is)
  • alles opgeveegd en in zakken gestopt (er zitten verfresten tussen, dus composteren is niet heel handig… denk ik. tenzij is alles ga zitten uitzoeken. misschien…als ik me verveel)
  • gras gemaaid (het begin, de rest deed de man die weet dat ik gras maaien wel een beetje haat.. )
  • de man een ruw wakker geschudde pad laten uitzetten (hij woont nu tijdelijk in een oud cavia-hok. de pad dus)
  • de vriezer uitgeruimd, schoongemaakt en uitgezet
  • het hok beneden opgeruimd
  • het appartement van mijn ouders helemaal gesopt en gepoetst en ontrommeld
  • dekens gewassen
  • afval opgeruimd
  • gedaan wat ik altijd doe (broodkorsten naar kinderen gooien enzo)
  • ’s avonds pizza gemaakt omdat we geen zin hadden om naar de winkel te gaan maar nog wel spullen voor pizza in huis hadden
  • pijn in mijn rug
  • slaap

Doei!